Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είσαι γυναίκα; Σε σκοτώνει ο σύντροφός σου και η κοινωνία το βαφτίζει «οικογενειακή τραγωδία» ενώ είναι ξεκάθαρα ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ.

Είσαι νέος άνθρωπος; Σε σκοτώνει κάποιος που τρέχει ανεξέλεγκτα στους δρόμους και όλοι μιλούν για «κακιά στιγμή». Είσαι παιδί; Σε κακοποιούν εκείνοι που όφειλαν να σε προστατεύουν και το κράτος ανακαλύπτει τις ευθύνες του όταν είναι πλέον αργά.

Είσαι τρανς γυναίκα; Γίνεσαι στόχος μίσους, βίας και εξευτελισμού επειδή κάποιοι θεωρούν ότι η διαφορετικότητά σου απειλεί τις προκαταλήψεις τους.

Είσαι ζώο; Βασανίζεσαι μέχρι θανάτου και η αγριότητα αντιμετωπίζεται ως μεμονωμένο περιστατικό.

Πόσες φορές θα ακούμε τις ίδιες δικαιολογίες; Δεν είναι κακιά στιγμή.

Δεν είναι η εξαίρεση.

Δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Όταν η έμφυλη βία, η παιδική κακοποίηση, τα εγκλήματα μίσους, η επικίνδυνη οδηγική συμπεριφορά και η κακοποίηση ζώων επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, τότε δεν μιλάμε μόνο για ατομικές ευθύνες.

Μιλάμε για πολιτικές αποτυχίες, για θεσμική αδιαφορία, για μια κοινωνία που ανέχεται περισσότερα από όσα θα έπρεπε.

Υπάρχουν φορές που σκέφτομαι αν ερχόμαστε στη ζωή για να βασανιστουμε ψυχικά και σωματικά.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο σε τι χώρα ζούμε.

Το ερώτημα είναι τι χώρα θέλουμε να είμαστε.

Μια χώρα που θα συνεχίσει να μετρά θύματα και να ψάχνει δικαιολογίες ή μια χώρα που θα απαιτήσει πρόληψη, προστασία, παιδεία, λογοδοσία και δικαιοσύνη; Γιατί η βία δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Και η σιωπή απέναντί της είναι πάντα μια μορφή συνενοχής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους