Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αφετηρία κάθε σοβαρής αποτίμησης της πολιτικής διαδρομής του Αντώνη Σαμαρά πρέπει να είναι ορισμένες στοιχειώδεις παραδοχές, όσο κι άν συχνά αποσιωπώνται για λόγους αβροφροσύνης ή αμηχανίας.

Η πρώτη παραδοχή είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς ανέτρεψε μία φορά κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, συγκρουόμενος με τον πολιτικό χώρο που τον ανέδειξε και με τον άνθρωπο ο οποίος υπήρξε, κατά κοινή ομολογία, πολιτικός του ευεργέτης, κι έτρωγε κι έπινε στο σπίτι του.

Η σύγκρουση εκείνη είχε εθνικές συνέπειες.

Υπονόμευσε μία πιθανή λύση στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, αφήνοντας τελικά το πεδίο ανοιχτό ώστε η διεθνής κοινότητα, επί δεκαετίες, να αποκαλεί το γειτονικό κράτος σκέτο "Μακεδονία". Το γεγονός αυτό δεν είναι λεπτομέρεια της πολιτικής βιογραφίας του· αποτελεί βαρύ ιστορικό προηγούμενο.

Η δεύτερη παραδοχή είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε ο αρχιτέκτων του αντιμνημονίου.

Με τη στάση του, συνέβαλε αποφασιστικά στην πολιτική νομιμοποίηση του λαϊκιστικού κλίματος που τελικά άνοιξε τον δρόμο στον ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα.

Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός εγκαλεί τους άλλους για τα πάντα όλα, οφείλει προηγουμένως να έχει εξηγήσει τη δική του συμμετοχή στη διαμόρφωση εκείνου του κλίματος. Ο Σαμαράς ουδέποτε το έκανε ουσιαστικά.

Περιορίστηκε σε ένα αόριστο mea culpa, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς ανάληψη της πλήρους ευθύνης για τον λαϊκισμό τον οποίο ο ίδιος κανονικοποίησε.

Η τρίτη παραδοχή είναι ότι η δημιουργία νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά είναι δεδομένη.

Προσωπικά, έχω γράψει σταθερά, πρίν ακόμη από τη δεύτερη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία, ότι ο Σαμαράς θα κάνει κόμμα, διότι, άν δεν το κάνει, θα πάψει να είναι ο εαυτός του.

Η πολιτική του ιδιοσυγκρασία δεν αντέχει μιά περιφερειακή θέση.

Αναζητεί διαρκώς χώρο για τον εαυτό του, ακόμη κι όταν οι κοινωνικοί και εκλογικοί συσχετισμοί έχουν πάψει να τον ευνοούν.

Αυτό το θνησιγενές κόμμα, ωστόσο, θα οδηγηθεί αναπόφευκτα σε πολιτική ήττα.

Εκτιμώ ότι θα ηττηθεί ακόμη και από τον Αλέξη Τσίπρα, ίσως και από την κ. Καρυστιανού, ενώ αμφιβάλλω άν θα κατορθώσει να προσεγγίσει έστω το 5%. Ένα τέτοιο ποσοστό θα ήταν εξαιρετικά ταπεινωτικό για πρώην πρωθυπουργό.

Παρ' όλα αυτά, δεν είναι αυτό που πρωτίστως τον απασχολεί.

Ο σκοπός της ζωής του είναι αποκλειστικά η απομάκρυνση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Γι' αυτό ζεί και αναπνέει. Ο Σαμαράς πίστευε ότι θα μπορούσε να τον ελέγξει, να τον καθοδηγήσει ή να τον κρατήσει σε μιά σχέση πολιτικής εξάρτησης.

Αυτό δεν συνέβη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι πολιτικός τον οποίο μπορεί κανείς να έχει "του χεριού του". Όσοι το πίστεψαν, διαψεύστηκαν· και όσοι διαψεύστηκαν, σήμερα τον πολεμούν.

Η ενόχληση του Σαμαρά γίνεται ακόμη μεγαλύτερη επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπήρξε ένας ιδιαιτέρως αποτελεσματικός πρωθυπουργός για τη χώρα.

Διεύρυνε την παράταξη, της έδωσε εκλογική αντοχή, την κατέστησε κυρίαρχη δύναμη στο κέντρο και πέτυχε ποσοστά που ο ίδιος ο Σαμαράς ουδέποτε θα μπορούσε να προσεγγίσει υπό κανονικές συνθήκες.

Η δική του πολιτική βάση κινείται πολύ χαμηλότερα· το φυσικό του μέγεθος είναι το 18%. Ο ίδιος ουδέποτε εξελέγη αυτοδύναμα.

Όταν τέθηκε ζήτημα πρωθυπουργού κοινής αποδοχής στην κυβέρνηση συνεργασίας, το απέρριψε και μάλιστα με ένα επιχείρημα που τότε είχε λογική βάση: ότι δεν μπορεί να ζητά από τους πολίτες να ψηφίσουν τον ίδιο και τελικά πρωθυπουργός να γίνει κάποιος άλλος.

Άν αυτό ίσχυε για τον Αντώνη Σαμαρά, γιατί δεν ισχύει σήμερα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Άν θεωρούσε τότε αυτονόητο ότι ο αρχηγός του πρώτου κόμματος πρέπει να είναι πρωθυπουργός, οφείλει να εξηγήσει πώς και γιατί άλλαξε γνώμη τώρα.

Διαφορετικά, η στάση του είναι απενοχοποιημένη προσωπική εμπάθεια.

Διάφορα γράφονται και ακούγονται πέριξ της πλατείας.

Προσωπικά, τα λαμβάνω όλα σοβαρά, διότι θεωρώ τον Αντώνη Σαμαρά ικανό για όλα· κι ακόμη χειρότερα.

Η διαφορά είναι ότι σήμερα δεν βρισκόμαστε στο 2009.

Όσοι τότε δεν είχαν κατανοήσει τον χαρακτήρα του, τον έχουν πλέον γνωρίσει.

Και όσοι τον είχαν κατανοήσει αλλά δεν ήθελαν να το παραδεχθούν, δύσκολα θα τον εμπιστευθούν για δεύτερη φορά...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους