Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και όμως, υπάρχουν άνθρωποι υβρεομανείς και υβρεοεξαρτημένοι, που επιδιώκουν και προκαλούν το βρίσιμο, επειδή πιστεύουν ότι αυτό τους κρατάει ζωντανούς.

Χαρακτηριστικότατα παραδείγματα, μια παλιά συντοπίτισσα μου, η "Σαββάτω" και ένας σημερινός ιππουργός.

Να σας εξηγήσω.

Τω καιρώ εκείνω, μιλάω για τη δεκαετία του ’60, εζούσε και βασίλευε στο Μεγάλο Κάστρο η «Σαββάτω». Σαν κι εδά τηνε θυμούμαι.

Κυρίαρχη μορφή στο κέντρο τση Χώρας, από τη λεωφόρο Καλοκαιρινού ίσαμε τα Λιοντάρια κι από το Φαλτέ Τζαμί ίσαμε τση Τρεις Καμάρες.

Πάντοτε με τα ίδια ρούχα, το μπολίδι και την ποδιά τση, εσεργιάνιζε δίχως σταματημό στα σοκάκια τση πόλης, χωρίς να κατέχει που επήγαινε και ίντα εγύρευε.

Κάθε μέρα, με το που επόριζε ο ήλιος ποπίσω από τη Ντία και ίσαμε που εβασίλευε στη ράχη του Ψηλορείτη, η Σαββάτο βρισκότανε στο μετερίζι τση, και μόνο ένας Θεός εγάτεχε γιάντα.

Καλοκάγαθη γυναίκα ήτονε, θυμούμαι, άθρωπο δεν επείραζε, εξόν κι αν τηνε πειράζανε.

Κι άμα τηνε πειράζανε, εντάκερνε τση βλαστημιές και ποσωσμό δεν είχανε.

Κι όσο η Σαββάτο εβλαστήμα, ετόσονα οι Καστρινοί τηνε πειράζανε.

Κι ετσά εγύριζε η ρόδα τση καθημερνότητας της Σαββάτω και των Καστρινών.

Δεν εμάνιζε και δεν εντάκερνε τα βλαστημίδια η Σαββάτω σ’ όλα τα πειράγματα.

Ένα μοναχά τηνε διαόλιζε κι αυτό το ένα ήτανε το κλειδί απου εξεκλείδωνε τη μπούκα τζη και εντάκερνε να βλαστημά.

Κι αυτό το ένα και μοναδικό, ήτανε η λέξη… «Σαββάτο» ! Ετσά και εγροίκα αυτή τη λέξη, εδιαολιζότανε και έπαιρνε φωθιά σαν το μπουρλότο.

Ποτές μου δεν έμαθα, και πιστεύω κιανείς ποτέ δεν έμαθε, γιάντα αυτή η καλοκάγαθη γυναίκα των καστρινών σοκακιών εκεντούσε σαν το καψούλι μόλις εγροίκα τη συγκεκριμένη λέξη.

Και κιανένα μας δεν ένοιαζε το γιατί, αφού το μόνο που μας ένοιαζε ήτανε μόλις τηνε θωρούσαμε να πορπατεί σιμά μας, να φωνιάξουμε «Σαββάτο» και να περιμένουμε να λουστούμε τση βλαστημιές τζη.

Πολλές φορές, τση περσσότερες, οι Καστρινοί δεν τση μιλούσανε.

Δεν το κάνανε επειδή τηνε λυπούντανε ή τη σεβόντανε.

Δεν τση λέγανε πράμα, γιατί εκατέχανε πως η κακομοίρα εζούσε κι ανάπνεε μόνο και μόνο για να γροικά τη λέξη «Σαββάτο», για να διαολίζεται, για να ξεσπά κι έτσι να πιστεύει πως ζούσε ζωή ευτυχισμένη.

Δεν την άντεχε αυτή τη σιωπή η μαύροκακομοίρα.

Κι όταν συναντούσε τη μούγκα και την αδιαφορία των αθρώπω, εξάνοιγε καλά καλά τσ’ αθρώπους κι ευτύς εντάκερνε η ίδια να φωνιάζει «Σαββάτο», να διαολίζεται με τον ίδιο τον απατό τζη και να ντακέρνει τα βλαστημίδια ! Δε ζει μπλιο η κακομοίρα η «Σαββάτο» και η απουσία της ψυχοβαραίνει το Μεγάλο Κάστρο και τση Καστρινούς απου τη γνωρίσανε.

Τηνε θυμήθηκα σήμερο, γιατί εβρήκα πως υπάρχει ένας σύγχρονος πολιτικός (ο Θεός να τονε κάμει), που λες κι είναι κλώνος τση «Σαββάτω», τουλάχιστο στο κομμάτι που άμα δεν τονε προσβάλεις, και δεν τονε βλαστημήξεις άμα τονε δεις, ντακέρνει ο ίδιος να λέει και να κάνει όλα τα καραγκιζλίκια του ντουνιά, για να σ’ αναγκάσει ν’ ασχοληθείς μαζί του.

Επειδή, μόνο έτσι πιστεύει πως υπάρχει και πως κάποιος είναι.

Μόνο που αυτός ο κλώνος είναι κακός άθρωπος, ενώ η «Σαββάτω» ήτανε καλός άθρωπος.

Ναι, για την περίπτωση του Αδόνειδος Γεωργιάδη (με το συμπάθειο) μιλώ. Υ.Γ. Τούτη την πραγματικότητα, θα μπορούσε να μας επιβεβαιώσει, και να μας εξηγήσει κάποιος κατ' επιστημοσύνη περί την ανθρώπινη ψυχή αρμόδιος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους