Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Καρυάτογλου τον πρωτοσυνάντησα το 1981 όταν ήμουν 1η Γυμνασίου. Ήταν ο φιλόλογος που θα μου έκανε ιδιαίτερα στην έκθεση, τη γλώσσα και τελικά και στη ζωή για τα επόμενα έξι χρόνια.

Το κόστος για την εποχή ήταν σημαντικό γι’ αυτό και το μοιραζόμασταν με μια καλή φίλη.

Άξιζε όμως και την τελευταία δραχμή που πλήρωναν τότε οι μπαμπάδες μας.

Το σπίτι του Καρυάτογλου ήταν στην Β’ Μεραρχίας στον Πειραιά και κάθε εκατοστό τοίχου ήταν καλυμμένο με βιβλία.

Μιλάμε για χιλιάδες βιβλία.

Ο ίδιος ήταν ευγενής, καλλιεργημένος και βαθύς γνώστης της «Μουσικής της Γλώσσας» όπως την αποκαλούσε.

Εγώ δεν είχα ιδιαίτερη κλίση στη γλώσσα και τα φιλολογικά, μέχρι φυσικά που γνώρισα αυτό τον μαγικό άνθρωπο.

Κάθε εβδομάδα κάναμε τις περίφημες γλωσσικές ασκήσεις στις κόλλες αναφορές της εποχής, όπου μας υπογράμμιζε μία ή περισσότερες λέξεις και καλούμασταν να βρούμε συνώνυμα.

Όπως οι μαθηματικές ασκήσεις οξύνουν τη σχετική οξυδέρκεια, έτσι οι γλωσσικές ασκήσεις όξυναν το γλωσσικό μας πλούτο.

Σαν να μην έφτανε αυτό, κάθε καλοκαίρι μας σύστηνε τουλάχιστον 6-7 βιβλία από Λουντέμη μέχρι Μυριβήλη κι από Λασκαράτο, μέχρι Βενέζη, τα οποία ξεκοκκάλιζα τα ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια στο μικρό σπιτάκι που παραθερίζαμε με τους γονείς μου στην Βούλα. Ο Καρυάτογλου είναι ο άνθρωπος στον οποίο οφείλω την αγάπη μου για τη μελέτη και τα βιβλία.

Προ ετών είχα βρει το τηλέφωνό του κι είχαμε μιλήσει 1-2 φορές.

Δια ζώσης όμως είχα να τον δω από το 1986.

Όταν κατέληξα στο concept του τελευταίου μου βιβλίου, ήμουν 1000% βέβαιος ότι θα ήταν αφιερωμένο στον Καρυάτογλου.

Ένα από τα 50 Λεξικά που χρησιμοποίησα για να το γράψω, ήταν το ΑΝΤΙΛΕΞΙΚΟ της ΝΕΟΛΛΗΝΙΚΗΣ του Βοσταντζόγλου, το οποίο εδώ και 60 χρόνια παραμένει για μένα το καλύτερο λεξικό συνωνύμων της γλώσσας μας.

Ήταν από τα βασικά βιβλία που χρησιμοποιούσαμε με τον Καρυάτογλου τότε στις γλωσσικές ασκήσεις.

Γέννημα θρέμμα κι αυτός Πειραιώτης, ο Καρυάτογλου αυτή την εποχή βρισκόταν στην Φλώρινα στην κόρη του.

Ήθελα φυσικά να του δώσω το βιβλίο πριν την επίσημη κυκλοφορία του, αυτή την Πέμπτη 4 Ιουνίου.

Χάρηκε πολύ που με άκουσε στο τηλέφωνο προχθές.

Και χάρηκε ακόμη πιο πολύ όταν του ανακοίνωσα ότι θα οδηγούσα Φλώρινα (1000+ χιλιόμετρα πήγαινε έλα) χθες για να τον δω. Βρεθήκαμε σε ένα μεζεδοπωλείο κι ήταν τεράστια η συγκίνησή μου όταν τον πρωτοαντίκρυσα μετά από 40 χρόνια.

Του έδωσα το βιβλίο (δεν ήξερε ότι του το είχα αφιερώσει) και τον άφησα να διαβάσει την εκτενή αφιέρωση.

Δεν είχε τα «κοντινά» του γυαλιά μαζί και δυσκολεύτηκε λίγο, αλλά το διάβασε αργά και προσεκτικά.

Στο τέλος δεν είπε κάτι, αλλά με κοίταξε με υγρά μάτια και ευγνωμοσύνη.

Τσιμπήσαμε και είπαμε τα νέα μας.

Η κόρη του αποχώρησε διακριτικά για να μας αφήσει μόνους.

Ήταν σαν να μην είχε περάσει μια μέρα.

Επέστρεψα κατάκοπος χθες βράδυ σπίτι μετά από έντεκα ώρες οδήγησης.

Όμως δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμουν τόσο συναισθηματικά πλήρης.

Το κεφάλαιο των ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ τελειώνει ως εξής: «Εύχομαι όλα τα παιδιά να έχουν την ευλογία να συναντήσουν το δικό τους Καρυάτογλου.

Όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα.

Είμαστε οι άνθρωποι που συναντήσαμε.

Και ναι. Ακόμη κι ένας εξ’ αυτών μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή. Αρκεί να το επιτρέψουμε.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους