Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα, με αφορμή τη νέα ανθρωποκτονία στη Καλαμάτα, είδα για ακόμη μία φορά στα social media ένα τεράστιο κύμα οργής, αλλά και έναν πόλεμο ανάμεσα στα δύο φύλα.

Και αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει όλο και περισσότερο.

Από περιέργεια έψαξα τα στατιστικά στοιχεία για τις ανθρωποκτονίες μεταξύ συζύγων και συντρόφων στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Ομολογώ ότι σοκαρίστηκα.

Περίμενα ότι οι περιπτώσεις με θύματα γυναίκες θα ήταν πολύ περισσότερες.

Είναι περισσότερες, ειδικά τα τελευταία χρόνια, όμως διαπίστωσα ότι υπάρχουν και περιπτώσεις όπου θύματα είναι άντρες.

Και τότε συνειδητοποίησα κάτι απλό: πίσω από κάθε αριθμό δεν υπάρχει ένα φύλο.

Υπάρχει ένας άνθρωπος.

Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι έχουμε αρχίσει να βλέπουμε τα πάντα μέσα από το πρίσμα των δύο φύλων.

Αντί να μιλάμε για τη βία, την κακοποίηση, την εμμονή και τις αιτίες που οδηγούν έναν άνθρωπο να αφαιρέσει μια ζωή, καταλήγουμε να χωριζόμαστε σε στρατόπεδα.

Άντρες εναντίον γυναικών και γυναίκες εναντίον αντρών.

Δεν είναι διαγωνισμός πόνου.

Δεν είναι διαγωνισμός θυμάτων.

Όταν ένας άνθρωπος δολοφονείται από τον σύντροφό του, δεν κερδίζει κανείς.

Χάνεται μια ζωή, καταστρέφονται οικογένειες και μένουν πίσω άνθρωποι που θα κουβαλούν αυτή την τραγωδία για πάντα.

Ίσως λοιπόν, αντί να ψάχνουμε κάθε φορά σε ποιο φύλο θα αποδώσουμε συλλογικά την ευθύνη, να επικεντρωθούμε στο πραγματικό πρόβλημα: τη βία.

Γιατί η βία δεν έχει φύλο. Τα θύματα και οι δράστες έχουν. Και όσο το ξεχνάμε αυτό, τόσο απομακρυνόμαστε από την ουσία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους