Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν λίγες μέρες, με αφορμή την αυτοκτονία των δύο κοριτσιών στην Ηλιούπολη, άκουσα μια Υπουργό, πολύ συγκινημένη με την τραγωδία, να λέει ότι τα παιδιά έχουν πολλά εργαλεία στήριξης.

Ψυχολόγους στα σχολεία, κοινωνικούς λειτουργούς, κοινωνικές υπηρεσίες, και βέβαια το ΚΕΔΑΣΥ, το οποίο μπορεί να στηρίξει τα παιδιά όταν αντιμετωπίζουν κάποια δυσκολία και όταν πιέζονται μπορούν να απευθύνονται εκεί. Ωραία.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για αυτά τα "εργαλεία". Για ένα από αυτά.

Χθες ακούσαμε ένα παιδί που φαινόταν να δυσκολεύεται πολύ να ακολουθήσει το σχολικό σύστημα και που στον προφορικό του λόγο φαινόταν να έχει κενά, δυσκολίες στην έκφραση, ίσως και μεγάλη δυσκολία να οργανώσει τη σκέψη του όπως απαιτείται από το σχολείο. Και ΔΕΝ μιλάω συγκεκριμένα για αυτό το παιδί, δεν κάνουμε διαγνώσεις από ένα βίντεο.

Μιλάω γενικά.

Όταν ένα παιδί μοιάζει να μη "χωράει στο σύστημα", δεν υπάρχει πάντα τεμπελιά.

Μπορεί, ίσως, να υπάρχει μαθησιακή δυσκολία.

Μπορεί να υπάρχει δυσλεξία, ΔΕΠΥ, δυσκολία στην κατανόηση ή στην οργάνωση του λόγου.

Μπορεί να υπάρχουν μεγάλα μαθησιακά κενά και δυσκολίες, ειδικά σε παιδιά που ξεκίνησαν ή πέρασαν κρίσιμες σχολικές χρονιές μέσα στην περίοδο του κορονοϊού.

Μπορεί να υπάρχει κάτι που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά καθορίζει όλη τη σχολική ζωή ενός παιδιού. (Εγώ ας πούμε έχω δυσαναγνωσία και διαγνώστηκα τυχαία στα 50. Στα 50 μου κατάλαβα γιατί μου ήταν βασανιστικό και 10 φορές δυσκολότερο να κάτσω να διαβάσω για εξετάσεις, από ότι ήταν στα άλλα παιδιά.

Μπήκα σε σχολή λόγω πολύ υψηλού μέσου όρου, 1η μέσα σε 1200 παιδιά, και ευτυχώς δεν έδωσα εξετάσεις λόγω αυτής της δυνατότητας που είχαμε τότε.

Αν έπρεπε όμως; Θα ήμουν το "ντουγάνι' ) Και τώρα έχουμε το ΚΕΔΑΣΥ. Το ΚΕΔΑΣΥ υπάρχει ακριβώς γι’ αυτό, για να αξιολογούνται παιδιά που φαίνεται να αντιμετωπίζουν δυσκολίες, ή λειτουργούν διαφορετικά, ώστε να υπάρχει επίσημη γνωμάτευση από δημόσιο φορέα, και το σχολείο να ξέρει πώς πρέπει να τα υποστηρίξει.

Να ξέρει αν ένα παιδί πχ χρειάζεται προφορική εξέταση, διαφορετικό τρόπο αξιολόγησης, ειδική παιδαγωγική αντιμετώπιση, προσαρμογές.

Να μην αντιμετωπίζεται δηλαδή ένα παιδί ως αδιάφορο, τεμπέλικο, ή ανίκανο, όταν στην πραγματικότητα παλεύει με μια δυσκολία που χρειάζεται αναγνώριση και στήριξη.

Μόνο που στην πράξη, αυτό το σύστημα που υποτίθεται ότι υπάρχει για να στηρίζει τα παιδιά, τα αφήνει να περιμένουν χρόνια.

Και όταν λέμε χρόνια, εννοούμε ΧΡΟΝΙΑ.

Ξέρω μητέρες που έκαναν αίτηση όταν το παιδί τους πήγαινε γυμνάσιο, το παιδί τελείωσε το λύκειο και ακόμα δεν έχει κληθεί.

Στη δική μας περίπτωση, η αίτηση έγινε τον Ιανουάριο του 2024.

Μας είχαν πει τότε ότι προηγούνται τα παιδιά που αλλάζουν βαθμίδα, δηλαδή από το δημοτικό στο γυμνάσιο.

Παρ’ όλα αυτά, δεν κληθήκαμε.

Πήγα πολλές φορές στο ΚΕΔΑΣΥ να ρωτήσω τι συμβαίνει.

Η απάντηση ήταν ξανά και ξανά η ίδια: δεν υπάρχει προσωπικό για τις επιτροπές, μου είπαν χαρακτηριστικά ότι η φιλόλογος που συμμετέχει στην επιτροπή βρίσκεται σε άδεια ανατροφής και δεν έχει αντικατασταθεί, με αποτέλεσμα οι αξιολογήσεις παιδιών να καθυστερούν.

Μου είπαν επίσης ότι αυτή την περίοδο εξετάζονται ακόμα οι αιτήσεις του 2022 και του 2023.

Άρα, μια αίτηση του 2024 μάλλον θα εξεταστεί το 2027.

Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό; Ένα παιδί μπορεί να περάσει την Ε΄ Δημοτικού, την ΣΤ΄ Δημοτικού, την Α΄ Γυμνασίου, να φτάσει στη Β΄ και στη Γ΄ Γυμνασίου, χωρίς ποτέ να έχει αξιολογηθεί επίσημα.

Και στο μεταξύ να βαθμολογείται, να εξετάζεται και να κρίνεται με τρόπο που μπορεί να μην αντιστοιχεί καθόλου στις πραγματικές του ανάγκες.

Στην πολλοστή επίσκεψή μου στο ΚΕΔΑΣΥ, η απάντηση που πήρα ήταν να απευθυνθούμε σε ιδιώτη παιδοψυχίατρο, ώστε αν υπάρχει κάποια δυσκολία να πάρουμε μια γνωμάτευση και να την πάμε στο σχολείο.

Και από εκεί και πέρα, ΑΝ το σχολείο έχει την καλή θέληση, να τη λάβει υπόψη ανεπίσημα, μέχρι να έρθει -κάποτε- η επίσημη αξιολόγηση από το ΚΕΔΑΣΥ.

Δηλαδή το κράτος λέει, πρακτικά ότι δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το παιδί εγκαίρως.

Σου λέει πήγαινε ιδιωτικά, πλήρωσε, φέρε ένα χαρτί, και βλέπουμε αν το σχολείο θα το δεχτεί "με καλή διάθεση". Για αυτό όσοι ιδιώτες υπαρχουν που μπορούν να κάνουν μια τέτοια διάγνωση ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΠΟΤΕ.

Μπορεί να σε δουν σε 4 ή και σε 6 μήνες! Αυτή είναι η υποστήριξη.

Επίσης με ενημέρωσαν ότι εργαζόμενοι (όλοι;) είναι συμβασιούχοι, ορισμένου χρόνου, οπότε σταματούν όταν λήγει η σχολική χρονιά.

Δηλαδή οι επιτροπές που θα έπρεπε να δουλεύουν ασταμάτητα για να μειωθεί αυτή η τεράστια αναμονή, δεν μπορούν να λειτουργήσουν όπως θα έπρεπε ούτε μέσα στους μήνες που θα μπορούσε να γίνει σημαντική δουλειά.

Αυτή είναι λοιπόν η στήριξη, για να ξέρουμε τι λέμε.

Η πραγματική στήριξη.

Στα χαρτιά, που στην πράξη αργεί τόσο πολύ, ώστε όταν τελικά φτάσει, το παιδί μπορεί να έχει ήδη περάσει τα πιο κρίσιμα σχολικά χρόνια χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια.

Και μετά, ως κοινωνία, βλέπουμε ένα παιδί που δεν εκφράζεται καλά, που δυσκολεύεται, που θυμώνει με το σχολείο, που λέει ότι δεν αντέχει το σύστημα, και αντί να αναρωτηθούμε τι δεν έγινε σωστά γύρω του, το κοροϊδεύουμε.

Το κάνουμε δημόσιο θέαμα και το λέμε ντουγάνι.

Όταν το "σύστημα" χρειάζεται τρία και τέσσερα χρόνια για να βοηθήσει ένα παιδί, οφείλουμε να μιλήσουμε πρώτα για την αποτυχία των ενηλίκων. Αλλιώς μετά θα μιλάμε μόνο για διαχείριση ζημιάς. Ξέρετε, πριν λίγες μέρες το ζήσαμε κι αυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους