🪖«Ημασταν τα μολυβένια στρατιωτάκια της Γαλλίας, κάτω από τον καυτό ήλιο, με τα πόδια στα σιτοχώραφα, με το κεφάλι θαμμένο στο χώμα, το στομάχι κόμπο, το σκατό στην κάλτσα», αφηγείται με σαρκασμό και...

Πλήρες Κείμενο:

🪖«Ημασταν τα μολυβένια στρατιωτάκια της Γαλλίας, κάτω από τον καυτό ήλιο, με τα πόδια στα σιτοχώραφα, με το κεφάλι θαμμένο στο χώμα, το στομάχι κόμπο, το σκατό στην κάλτσα», αφηγείται με σαρκασμό και χωρίς καμιά διάθεση ηρωοποίησης του εαυτού του ή των συμπολεμιστών του. 🪖Στους στρατιώτες που δεν είναι και δεν θέλουν να είναι ήρωες αναφέρεται και ο Αρης Χατζηστεφάνου στην εισαγωγή του τονίζοντας την ταξικότητα του πολέμου: «Ο Α’ Παγκόσμιος αντιπροσωπεύει την αφηρημένη έννοια των μαχών που καταδίκαζαν ο Αριστοφάνης στη Λυσιστράτη και ο Μπρεχτ στο Μάνα Κουράγιο.

Χωρίς ηρωικές φιοριτούρες.

Χωρίς ναι μεν και αλλά.

Είναι το σφαγείο στο οποίο στέλνουν οι πλούσιοι τους φτωχούς και τίποτα άλλο.

Για τον μαρξιστή ιστορικό Ερικ Χομπσμπάουμ, σηματοδοτεί την έναρξη του “σύντομου εικοστού αιώνα” και δημιουργεί την έννοια του ολοκληρωτικού πολέμου, ο οποίος καταναλώνει το σύνολο των παραγωγικών συντελεστών μιας χώρας: την εργασία και το κεφάλαιο – την τελευταία σταγόνα αίματος κάθε κοινωνίας». Αν αυτοί οι φτωχοί εργάτες και αναλώσιμοι στρατιώτες εξεγείρονταν, ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός. 🪖Κατά τον Χατζηστεφάνου, «o Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος μας διδάσκει ότι ο πραγματικός εχθρός (και ο πιο εύκολα αντιμετωπίσιμος) είναι αυτός που σε στέλνει να πεθάνεις σαν στρατιώτης στο μέτωπο ή σαν άμαχος μέσα στο σπίτι σου και όχι κάποιος ξένος φαντάρος. “Η ξιφολόγχη”, έγραφε τότε ο μεγάλος Αμερικανός σοσιαλιστής Γιουτζίν Ντεμπς, “είναι ένα όπλο που έχει έναν εργάτη σε κάθε του άκρη”». Αυτή η προσέγγιση του πολέμου φαίνεται να είναι και η κινητήρια δύναμη του ογδοντάχρονου σήμερα Ζακ Ταρντί που διαπερνά οριζόντια το σύνολο του βιβλίου."🪖🫟 🎯Γιάννης Κουκουλάς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους