Καλημέρα, καλή εβδομάδα, καλό μήνα, καλό καλοκαίρι! Ήρθε κι ο Ιούνιος, ο έκτος εγγονός του χρόνου, ο πρώτος γιος του καλοκαιριού, ο μήνας που ωριμάζουν τα φρούτα και οι νύχτες γεμίζουν καθαρό ουρανό...

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα, καλή εβδομάδα, καλό μήνα, καλό καλοκαίρι! Ήρθε κι ο Ιούνιος, ο έκτος εγγονός του χρόνου, ο πρώτος γιος του καλοκαιριού, ο μήνας που ωριμάζουν τα φρούτα και οι νύχτες γεμίζουν καθαρό ουρανό γεμάτο αστέρια, που έχουν χίλιες δυο ιστορίες να διηγηθούν και φεγγάρια που καθρεφτίζονται σε ήρεμες θάλασσες κι ακρογιαλιές.

Ας ταξιδέψουμε στο Μάλτεπε στο καλοκαίρι που δεν είχε τιμή... Τα χρόνια που τον ήλιο δεν τον μετρούσαμε σε βαθμούς, αλλά σε αλάτι πάνω στο δέρμα... Που ξεκινούσε με το τζιτζίκι να ξυπνάει τον κόσμο και τη σκιά από αρμυρίκι, από κληματαριά που κρεμόταν χαμηλά, από τη μουριά που έκανε τον μυρωδάτο Ιούνιο, να είναι είδος πολυτελείας... Το καφενεδάκι ήταν δυο βήματα από το κύμα.

Τρεις καρέκλες ξύλινες κι ένα τραπέζι με μουσαμά.

Ο καφετζής δεν ρωτούσε τι θέλεις. Ήξερε.

Οι ώρες περνούσαν χωρίς ρολόι.

Μόνο ο ήλιος ανέβαινε μέχρι να γύρει... Μιλούσαμε λίγο.

Γελούσαμε περισσότερο κι όταν σωπαίναμε, ακούγαμε το κύμα να σκάει στα βραχάκια.

Δεν είχε δρόμο για την παραλία.

Τον φτιάχναμε εμείς.

Με τα πόδια, μέσα από μονοπάτια που τα ήξεραν μόνο οι ντόπιοι και τα κατσίκια.

Στο χέρι πετσέτα τυλιγμένη, παγούρι με νερό που ζεσταινόταν, δυο ροδάκινα στο σακίδιο... Όταν φτάναμε, η άμμος έκαιγε.

Πέφταμε στη θάλασσα με τα ρούχα σχεδόν, και βγαίναμε ώρες μετά.

Η παραλία μοναχική, δική μας.

Ούτε ομπρέλα, ούτε ξαπλώστρα, ούτε ταμπέλα που να γράφει τιμή.

Ζήσαμε το καλοκαίρι που δεν το πληρώσαμε.

Το περπατήσαμε, το κολυμπήσαμε, το ήπιαμε κάτω απ’ τα αρμυρίκια.

Τώρα, λένε, οι παραλίες έχουν νούμερο και τιμή και ξαπλώστρες στη σειρά σαν στρατιωτάκια.

Γκρινιάζουμε για το κόστος, κλείνουμε θέση από το κινητό.

Έχει ανέσεις.

Έχει κλιματισμό στο beach bar.

Έχει και παγωμένο νερό χωρίς να το κουβαλήσεις.

Αλλά δεν έχει τη σκιά που την κέρδιζες με τα πόδια.

Δεν έχει τη σιωπή της μοναχικής ακτής.

Δεν έχει τη μαγεία να μην ξέρεις τι ώρα είναι και να μη σε νοιάζει... Τα παιδιά μας δεν θα μάθουν πώς είναι να «κόβεις» τον δρόμο για τη θάλασσα.

Να τρως το ροδάκινο με τα αλάτια ακόμα στο στόμα.

Να είναι η παραλία μόνο δική σου... Εμείς το ζήσαμε... Φτωχικό, ρακένδυτο, χωρίς εισιτήριο.

Αλλά ήταν δικό μας και καμιά άνεση δεν μπορεί να το αντικαταστήσει να το αγοράσει.

Γιατί η μαγεία δεν μπαίνει σε τιμοκατάλογο και η νοσταλγία δεν νοικιάζεται με την ώρα... Καλό καλοκαίρι! Να βγάλουμε ψεύτη τον χρόνο τον κλέφτη...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους