Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πώς εννιά κορίτσια με έβαλαν στη Νομική Δεν μπορώ να πω πως δεν ήμουν καλά προετοιμασμένος για τις Πανελλήνιες.

Ήμουν καλός μαθητής, πήγα ένα μήνα φροντιστήριο το καλοκαίρι του 1984 (κάτι που με χάλασε τόσο ώστε αποφάσισα πως αν έμπαινα στο πανεπιστήμιο δεν θα έδινα ποτέ μάθημα Σεπτέμβριο – και το κράτησα), στο σχολείο είχαμε πολύ καλό φιλόλογο κι εγώ ήμουν αποφασισμένος να διαβάσω αρκετά – όσο άντεχα βέβαια γιατί είχα κι άλλα ενδιαφέροντα που μου έτρωγαν πολύ χρόνο.

Λίγο πριν ξεκινήσει η Γʹ Λυκείου ο ιδιοκτήτης του φροντιστηρίου πήρε τους γονείς μου τηλέφωνο.

Το φροντιστήριο ετοίμαζε μια τάξη για πρωταθλητισμό στην Τρίτη Δέσμη, με δέκα παιδιά, τους καλύτερους.

Εγώ δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα αλλά φυσικά συναίνεσα.

Άλλωστε η μητέρα μου (που ήταν η Υπουργός Παιδείας στο σπίτι μας), δεν θα δεχόταν οτιδήποτε άλλο.

Εντάξει, ένιωσα και ωραία που με ξεχώρισαν.

Πρώτο μάθημα.

Μπαίνω στην τάξη και βλέπω 9 κορίτσια.

Δεν πρόλαβα όμως να ενθουσιαστώ με τη σύνθεση γιατί σύντομα κατάλαβα κάτι που με τρομοκράτησε.

Ξεκίνησε το μάθημα με άγνωστο κείμενο.

Η ομάδα πετούσε.

Μας έδινε το κείμενο και η μετάφραση, η γραμματική και η συντακτική ανάλυση γινόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και ανατριχιαστική ακρίβεια.

Από όλες.

Αλλά όταν έφτανε η σειρά μου, ενώ τα πήγαινα καλούτσικα στη μετάφραση, στα υπόλοιπα βρισκόμουν πολύ πίσω.

Δεν ήμουν απλώς αυτός που καθυστερούσε την τάξη – δεν είχα καμία σχέση μ’ αυτήν την τάξη, απλώς δεν ανήκα εκεί.

Αυτές έπαιζαν Champions League κι εγώ ήμουν ένα καλό σέντερ φορ για Τρίτη Εθνική.

Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν με επέλεξαν γιατί ήμουν τόσο καλός όσο αυτές οι κοπέλες.

Είχα μπει με …ποσόστωση.

Πιθανόν να ήμουν το καλύτερο σέντερ φορ ανάμεσα στα αγόρια.

Είχα πάρει τη θέση της δέκατης καλύτερης μαθήτριας που την έφαγε το affirmative action.

Ντράπηκα λίγο στην αρχή αλλά από την άλλη δεν με χαλούσε καθόλου το ότι θα περνούσα τη χρονιά με εννιά άγνωστα (προς το παρόν) κορίτσια.

Μάλλον είχα αρκετή ωριμότητα γιατί καταλάβαινα ότι από αυτόν τον σκληρό ανταγωνισμό θα έβγαινα κερδισμένος.

Διότι μιλάμε για cutthroat competition μεταξύ τους.

Εμένα όμως με αντιμετώπιζαν πολύ διαφορετικά.

Δεν αγανακτούσαν όταν καθυστερούσα, δεν πεταγόντουσαν να απαντήσουν όταν δεν ήξερα κάτι.

Σίγουρα με συμπαθούσαν αλλά πιθανόν και να με υποτιμούσαν – δεν θα είχαν άδικο, ήμουν μετριότατος μπροστά τους.

Οι περισσότερες έδιναν για Φιλοσοφική εκτός από 1-2 που πήγαιναν για Νομική.

Αυτές ήταν και οι πιο ζωηρές.

Η μία προσπαθούσε να με πείσει να δηλώσουμε Κομοτηνή για να πάμε μαζί εκεί, να συγκατοικήσουμε και να ζήσουμε φοιτητική ζωή.

Ο ανταγωνισμός λειτούργησε (όπως πάντα λειτουργεί). Καθώς πλησίαζε το Πάσχα η τάξη είχε υπερηχητική ταχύτητα – όχι εγώ, εγώ ήμουν απλώς αξιοπρεπής.

Θυμάμαι ένα δοκιμαστικό τεστ ιστορίας.

Δεν ήμουν καλά προετοιμασμένος αλλά μας έβαλαν ως θέμα: «να συγκρίνετε την αγγλική με τη ρωσική πολιτική στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης» (βρε τους σατανάδες, προέβλεψαν το μέλλον μου). Δεν θυμόμουν πολλές λεπτομέρειες και έτσι έκανα μια ανάλυση βασισμένη στα ευρύτερα διαβάσματά μου. Ο Καθηγητής ενθουσιάστηκε.

Μου έβαλε το μεγαλύτερο βαθμό και με εκθείασε στην τάξη για την κριτική μου σκέψη.

Ένιωσα πολύ περήφανος και βέβαια έδωσα το γραπτό στις συμμαθήτριές μου που μου το ζήτησαν για να το διαβάσουν και να μάθουν απέξω όσα έγραψα.

Ήρθε η ώρα για τις Πανελλήνιες.

Βγήκαν τα αποτελέσματα.

Το τι συνέβη σε μένα και στα 9 κορίτσια θα το αφήσω να το μαντέψετε.

Δεν ξέρω αν θα έμπαινα στη Νομική και με αρκετά καλή σειρά αν δεν είχα αυτές τις εννιά συμφοιτήτριές μου να με αναγκάζουν να δουλεύω πολύ περισσότερο.

Στην αρχή από ντροπή, μετά για να τις εντυπωσιάσω, στο τέλος για να τις ξεπεράσω.

Τι να κάνουν άραγε; Με 2-3 διατήρησα για λίγο επαφή αλλά μετά άλλαξα παρέες και χαθήκαμε. Ελπίζω να είναι καλά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους