ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ; ΟΥΑΟΥ!!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ ΓΕ.ΛΑΣ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΛΗ... Τι σχέση έχουν Μάρκος Σεφερλής και Αλέξης Τσίπρας; Εκτός της αναμενόμενης καλοκαιρινής επιθεώρησης στο...

Πλήρες Κείμενο:

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ; ΟΥΑΟΥ!!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ ΓΕ.ΛΑΣ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΛΗ... Τι σχέση έχουν Μάρκος Σεφερλής και Αλέξης Τσίπρας; Εκτός της αναμενόμενης καλοκαιρινής επιθεώρησης στο Δελφινάριο με τίτλο "ΓΕ.ΛΑΣ", εμπνευσμένο από το νεότευκτο κόμμα του Τσίπρα ΕΛ.ΑΣ, καμία απολύτως σχέση.

Γιατί, ο μεν Μάρκος Σεφερλής είναι ένα πολυδύναμο καλλιτεχνικό ταλέντο με συνέπεια στο είδος της τέχνης που υπηρετεί, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, αλλά "γεμίζει" θέατρα εκατοντάδων ή και χιλιάδων θέσεων, προσφέροντας αφείδωλα γέλιο με το δικό του μοναδικό τρόπο, ο δε Αλέξης Τσίπρας στηρίζει με συνέπεια την "ασυνέπεια" στην πολιτική.

Και ο μεν Μάρκος Σεφερλής "σπέρνει" γέλιο και οι θεατές "θερίζουν" απόλαυση, ο δε Αλέξης Τσίπρας, αν και πολιτικός Ταρτούφος, "σπέρνει" ελπίδες και απιστία, για να "θερίσουν" οι πολίτες συμφορές.

Και εστιάζω στον Αλέξη Τσίπρα, χωρίς να αγνοώ τον έτερο Ταρτούφο του πολιτικού προσκηνίου, τον "άριστο των αρίστων' Κυριάκο Μητσοτάκη, την προσωποποίηση της πολιτικής σκοπιμότητας, η οποία ισοπέδωσε την ολότητα και το συλλογικό εγώ.

Και κοινωνικές ομάδες έχουν μεταβληθεί σε ενεργούμενα των ανομολόγητων σκοπών της πολιτικής, που τις δουλώνει και εγκαθιστά τη "ψυχολογία" της ανασφάλειας με το δίλημμα της απώλειας της "σταθερότητας" και της "κανονικότητας". Αμφότεροι, Μητσοτάκης και Τσίπρας, συνέβαλαν με ψέματα και επικοινωνιακά τεχνάσματα στη διαμόρφωση μιας κοινωνίας, που δεν ζητεί έστω το ελάχιστο ποσοστό αξιώσεων και καταφάσεων, για να πετύχει το μέγιστο.

Αμφότεροι συνέβαλαν στον υπερτροφικό ατομικισμό συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, περιόρισαν τον δημιουργικό στοχασμό και στέρησαν την κοινωνία από τη γόνιμη και αληθινή ελπίδα, αλλά και από το όνειρο για ένα "καλύτερο αύριο". Μια κοινωνία χωρίς ενδιάμεσες αξίες, ανεκτική στην ανελευθερία, μονίμως παραπλανημενη από τη συγχορδία της ανεμπόδιστης πολιτικής κοροιδίας και ολιγαρκής στις αξιώσεις της. Αμφότεροι, Μητσοτάκης και Τσίπρας, ως "παιδιά" του κομματικού σώληνα και ανεπάγγελτοι, με επίχρισμα παιδείας, αλλά "χρυσοθήρες" θαμπωμένοι από το πλούσιο κοίτασμα των προσδοκιών του λαού, έτοιμοι αμφότεροι να αντλήσουν ό,τι προσφέρει η φλέβα του ατομικού ονείρου και της φαντασίωσης του ευαπάτητου Έλληνα! Και οι λοιποί του πολιτικού προσκηνίου; Νανοειδείς πολιτικοί κι αυτοί.

Χωρίς περίσσευμα του νου και της καρδιάς.

Παλαιότεροι και νεότεροι εμφανίζονται με τον νου ακίνητο και την καρδιά ασφαλισμένη.

Ανίκανοι να προσφέρουν πράξεις που να "παντρεύονται" τις ελπίδες της κοινωνίας και να τεκνοποιούν την πραγμάτωσή τους.

Ανίκανοι να δημιουργήσουν έναν καινούργιο μύθο του ελεύθερου ανθρώπου.

Ο παλαιός έχει ξεφτίσει και έχει παραχωρήσει τη θέση του στο μύθο του δούλου των όποιων κομματικών σκοπιμοτήτων.

Αυτό συνιστά και την οδύνη της σημερινής κατάστασης στην Ελλάδα.

Τον ξεπεσμό της κοινωνίας. Του Έλληνα πολίτη, ο οποίος είναι θύμα μιας εκτροχιασμένης πορείας, μιας διαδικασίας που του επέβαλαν οι "σκάρτοι" της πολιτικής, οι οποίοι κάνουν τη συνείδησή τους ό,τι θέλουν.

Οι εξαιρέσεις ελάχιστες. Ο Τσίπρας "ονειρεύεται" για δεύτερη φορά Αριστερά, αλλά τούτη τη φορά μια κυβέρνηση με αστικές καταβολές, ανεξαρτήτως της πομφολυγώδους διακήρυξης του κόμματός του.

Μια κυβέρνηση "καλοθρεμμένη" από το σαθρό, σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης και "σκωληκίωσης" πολιτικό σύστημα.

Μια κυβέρνηση της κακώς εννοούμενης Αριστεράς, με εμφανή τα στοιχεία γκροτέσκο στην πολιτική τους αισθητική, "αλληθωρίζοντας" προς τη σαπρία της Κεντροδεξιάς. Αμφότεροι, Μητσοτάκης και Τσίπρας, επενδύουν κυρίως στην αγωνία και την ανασφάλεια των κοινωνικών ομάδων, στον εύπιστο Έλληνα, ο οποίος ως πειναλέων πολίτης, αρκείται στα παχυλά λόγια, χωρίς καν να έχει τη δυνατότητα παραγωγής σιέλου για...φτύσιμο όλων αυτών των "έρπετοειδών" της πολιτικής, που δημιουργούν για χρόνια τώρα το γκρίζο παραπέτασμα των κοινωνικών προβλημάτων.

Διατηρώντας βέβαια το "προνόμιο" της πονηρίας για να μεταθέτουν, με ύφος αυτάρεσκο και νερώνεια αδιαφορία, την ευθύνη στους αντιπάλους τους, ακόμα και στο "σοφό" λαό. Και το χειρότερο: Μεταποιούν την κοινωνία σε παρασιτική, της δίνουν το δικό τους ύφος!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους