Κάποτε έκαναν μήνυση στη μάνα μου και στον αδερφό μου γιατί, λέει, υπήρχαν χαλίκια πίσω από το στενό όσο φτιαχνόταν το μαγαζί. Σήμερα; Το ίδιο σημείο έχει μετατραπεί σε πάρκινγκ για μηχανάκια...

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε έκαναν μήνυση στη μάνα μου και στον αδερφό μου γιατί, λέει, υπήρχαν χαλίκια πίσω από το στενό όσο φτιαχνόταν το μαγαζί. Σήμερα; Το ίδιο σημείο έχει μετατραπεί σε πάρκινγκ για μηχανάκια, αποθήκη κάθε λογής ακαταστασίας και, σε ώρες αιχμής, σε υπαίθριο εργαστήριο μικροβιολογίας.

Άλλοι παρκάρουν όπου βρουν.

Άλλοι κατουράνε στις σκάλες.

Άλλοι ξερνοβολάνε τα χαράματα και το πρωί παριστάνουν τους θεματοφύλακες της αισθητικής.

Κι ύστερα ακούς το αριστούργημα: «Βρομάει το στενό». Μα φυσικά βρομάει.

Ένα μέρος που δεν το σέβεσαι, δεν πρόκειται να μοσχοβολήσει από μόνο του. Η Χρυσάνθη 80 χρονών με σπασμένη μέση και αρθριτικά παλεύει να κρατήσει τη γειτονιά αξιοπρεπή.

Κι εγώ το ίδιο.

Όχι για εμάς.

Για τους ανθρώπους που περνάνε, για τα παιδιά, για τους γονείς, για όσους θέλουν να βλέπουν έναν καθαρό χώρο και όχι μια εικόνα εγκατάλειψης.

Το πιο αστείο όμως είναι το ύφος.

Το ύφος εκείνου που αφήνει το αποτύπωμά του παντού, αλλά όταν περάσει μετά από λίγες ώρες, μεταμορφώνεται σε επιθεωρητή καθαριότητας με κύρος χιλίων καρδιναλίων.

Η καθαριότητα δεν είναι υπηρεσία που παρέχουν οι άλλοι για να την απολαμβάνεις εσύ.

Είναι σεβασμός που δείχνεις πρώτα ο ίδιος.

Οπότε πριν αναρωτηθείς γιατί βρομάει το στενό, αναρωτήσου αν το αντιμετωπίζεις σαν γειτονιά ή σαν προσωπικό σου κάδο ανακύκλωσης κακών συνηθειών. Γιατί η υποκρισία, όσο ακριβό άρωμα κι αν φορέσει, πάλι υποκρισία μυρίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους