Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λευτέρης Κογκαλίδης, ο δάσκαλος, ο πρωτοπόρος. Καινοτόμος, βαθύς γνώστης σε ότι ασχολούνταν, πολυμήχανος και γενναιόδωρος.

Δε μπορούσε τις μετριότητες και δεν του άρεσαν οι τσαπατσουλιές.

Ήθελε ακόμη και τις διαλέξεις να ξέρεις να τις γράφεις σωστά.

Μεγάλο σχολείο.

Σε όλα του.

Κιμπάρης, αξιοπρεπής και κοσμοπολίτης.

Ένας άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα και πνεύμα, που έφυγε του Αγίου Πνεύματος.

Δύσκολα να σκεφτώ για δεκαετίες κάποιον που να τον πλησίασε.

Η απόφαση του να μείνει Θεσσαλονίκη, ήταν ένα τεράστιο ερωτηματικό.

Κάποιος που και η Αθήνα θα ήταν μικρή και λίγη.

Δημοσιογράφος που μπορούσε να σταθεί παντού.

Αυτό ήταν και το μότο του.

Δουλεύουμε και προσπαθούμε όχι σα να είμαστε στον Ελληνικό Βορρά (η εφημερίδα που ήταν το στρατηγείο του και τη σεβόταν πολύ) αλλά σα να είμαστε στους New York Times.

Δεν έμενε ποτέ σε όσα κατακτούσε.

Είχε την ευλογία του Νίκου Μέρτζου (διευθυντής του Ελληνικού Βορρά) και της Τέσσας Λεβαντή (η εκδότρια του) και έκανε πράγματα και θαύματα για την εποχή. Η Νεολαία του Βορρά έδωσε πολλά ερεθίσματα σε εκατοντάδες νέα παιδιά.

Πολλοί μπήκαν στο χώρο της επικοινωνίας, της διαφήμισης, του μάρκετινγκ, χάρη σε εκείνη τη δεξαμενή που είχε δημιουργήσει.

Στην τηλεόραση πίστευε στη συνεργασία τεχνικών και δημοσιογράφων.

Η δύναμη της εικόνας που μπορούσαν να παράγουν οι τεχνικοί και στη σωστή χρήση της γλώσσας που πρόσφεραν οι ρεπόρτερ.

Ήταν σταθερά πάντα μπροστά από την εποχή του.

Πολλά που έκανε τα επαναλάβαμε χρόνια μετά.

Του οφείλω πολλά και στην εποχή της απογευματινής ψυχαγωγικής ζώνης που έτρεχα στην ΕΡΤ3.

Με βοηθούσε και όταν δεν ήταν στην κατάλληλη θέση, γιατί δεν αξιοποιούνταν πάντα.

Στο ραδιόφωνο στο περίφημο Ράδιο 105 της HELEXPO δημιούργησε ένα BBC.

Απαιτητικός πολύ.

Ήθελε να χρησιμοποιούμε σωστά τη φωνή μας.

Να κάνουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις (μετά από πολύ προετοιμασία) για να παίρνουμε τις σωστές απαντήσεις.

Μετά από εκείνη τη θητεία μπορούσα να κάνω ραδιόφωνο παντού. Η Θεσσαλονίκη τότε πρωτοστατούσε.

Ήταν γενιά με τον Αλέξη Κωστάλα, τον Γιώργο Παπαστεφάνου, τον Γιάννη Πετρίδη και οι εκπομπές τους άφησαν εποχή.

Όλοι μαζί.

Δική του ιδέα.

Οι συνεργασίες και οι συνδέσεις ανθρώπων και ιδεών ήταν το καλύτερο του.

Με την Τζένη Τσαντόγλου και την Πόπη Τσαπανίδου περάσαμε δύο χρόνια από τη ζωή μας, στο "σχολείο" του.

Ήταν ο Λευτέρης και ευτυχώς εμένα με βάφτισαν στην εφημερίδα Λευθέρη και έτσι μας ξεχώριζαν.

Πήγαινα με το ποδήλατο στην Εθνική Αντιστάσεως και φυσικά στην Τσιμισκή 67 στα γραφεία πόλης.

Για να περάσω χρόνο μαζί του.

Για να πάρω λίγο από την αύρα του.

Πολλοί δημοσιογράφοι, βγήκαν καλύτεροι όταν συνεργάστηκαν μαζί του.

Στο περίφημο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ του Ελληνικού Βορρά με πολύ ελεύθερο ρεπορτάζ (Μαρία Σιώμου και Κώστας Μπούρης). Η δισκοθήκη του τεράστια.

Πολλές φορές παραμονές Χριστουγέννων μας καλούσε σπίτι του και μας έβαζε εκτελέσεις που είχαν σχέση με την εποχή.

Μας έκανε φυσικά τεστ για να δει τι θυμόμαστε.

Τα τελευταία χρόνια η διοίκηση της ΔΕΘ είχε αξιοποιήσει το ταλέντο του και έκανε βραδιές αξέχαστες για ένα μεγάλο κοινό που ακολουθούσε τις προτάσεις του.

Η δυσκολία που τον χτύπησε τον ταρακούνησε για πολλά χρόνια.

Είχε τον Νίκο Λαγό τον ανεψιό του που τον βοηθούσε στις μετακινήσεις.

Δεν είχε προβλέψει μία τέτοια εξέλιξη.

Ένας δυνατός κυριολεκτικά (είχε κάνει και body building) και μεταφορικά άνθρωπος που κάτω από τα μουστάκια του χαμογελούσε όταν έβλεπε κάτι που τον χαροποιούσε.

Ήθελε πολλά να κάνει (περισσότερα από όσα πρόλαβε) και πολλά να δημιουργήσει. Η Θεσσαλονίκη θα τον αξιολογήσει στο μέλλον.

Η δημοσιογραφία επίσης.

Για μένα όταν με ρωτούν για τη διαδρομή μου, έχω πάντα στο μυαλό μου κάποια πρόσωπα. Που στις οροσειρές των αναμνήσεων είναι στις κορυφές. Η πρώτη και ψηλότερη έχει το ονοματεπώνυμο του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους