Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η πρώτη παράσταση που έχεις δει στη ζωή σου είναι αυτή τότε καταλαβαίνει κανείς γιατί αγάπησες το θέατρο... Το έργο αυτό με απασχολούσε για χρόνια.

Ήταν το πρώτο που είχα δει και πραγματικά τότε είχα απίστευτη μνήμη, τόσο όσο να το θυμάμαι απ' έξω σχεδόν.

Το είχα αποτυπώσει.

Όταν γνώρισα την Κάκια και τον Κώστα τους το ζήτησα γιατί ενώ ήξερα ότι υπήρχε στην ΕΡΤ δεν μπορούσα να το βρω και βέβαια είχε για μένα την αξία του πρώτου.

Το μόνο που μου έδωσαν ήταν το κείμενο γιατί την τηλεοπτική του απόδοση δεν την είχαν.

Το τηλεοπτικό το βρήκαμε χρόνια μετά όταν διευθυντής της Ραδιοτηλεόρασης έγινε ο Γιώργος Συριόπουλος, συνεργάτης στενός και φίλος πάντα πολύτιμος, και είχε την ιδέα να κυκλοφορήσει σε dvd τα περισσότερα από τα θέατρα της Δευτέρας που ώς τότε η ίδια η ΈΡΤ τα απαξίωνε.

Στο μεταξύ εγώ έψαχνα δίχως την βοήθεια του διαδικτύου να βρω τον Πόπλιγουελ στα μεγάλα εξειδικευμένα θεατρικά βιβλιοπωλεία του Samuel French, χωρίς αποτέλεσμα μια και συχνά οι ελληνικοί τίτλοι ήταν άσχετοι με το πρωτότυπο.

Όταν δούλεψα πρώτη φορά στο Τριτο πρόγραμμα έπεσα πάνω σε μια ηχογράφηση ενός έργου του πασίγνωστου Ρομπέρ Τομά με πρωταγωνίστρια την Ίλυα Λιβυκού και αμέσως κατάλαβα μια και είχα αυτή την μνήμη τότε πως πρόκειται για το ίδιο έργο.

Μάλιστα και στην ηχογράφηση στον ίδιο ρόλο πρωταγωνιστούσε ο Κώστας Ρηγόπουλος.

Ε φυσικά τον ρώτησα.

Μου είπε βέβαια πως σίγουρα ήταν το ίδιο έργο κι εκείνος ήταν έκπληκτος αλλά δεν είχε να μου δώσει περισσότερες πληροφορίες για το ποιός έκανε την αντιγραφή.

Τά ίδια και η Ζωή.

Για χρόνια δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιό λόγο δύο επιτυχημένοι συγγραφείς γράφουν και υπογράφουν το ίδιο έργο, μάλιστα διατηρώντας το όνομα της ηρωίδας ακριβώς ίδιο, "Αλίκη". Δεν υπήρχε λοιπόν κανενός είδους πρόθεση "κλοπής" όπως αρχικά υπέθετα. Η Μέλπω Ζαρόκωστα που είχε μεταφράσει το έργο του Πόπλιγουελ επίσης δεν μπορούσε να ικανοποιήσει την περιέργειά μου καθώς δεν είχε ιδέα για το έργο του Τομά.

Τι είχε γίνει; Το μυστήριο διαλευκάνθηκε στο πρόγραμμα του θεάτρου Théâtre du Vaudeville που παρουσιαστηκε το εργο με τον τίτλο La Perruche et le Poulet στο Παρίσι, στις 8 Αυγούστου 1966 και το ανακάλυψα σε διαδικτυακό παλαιοπωλείο.

Εκεί λοιπόν ο Robert Thomas μας πληροφορεί πως διασκευάζει το έργο του Jack Popplewell με τίτλο Busybody (Υπερκινητικό πτώμα) που είχε ανέβει στην βρετανική σκηνή δυο χρόνια πριν μετά από επιθυμία της αγαπημένης του ηθοποιού Jane Sourza και μάλιστα το σκηνοθετεί ο ίδιος.

Αναζητήσατε λοιπόν τη γυναίκα... Έτσι λοιπόν ο Πόπλιγουελ κι όχι ο Τομά είναι ο συγγραφέας του έργου.

Για την ιστορία το έργο καταγράφηκε και μεταδόθηκε στην γαλλική τηλεόραση στην εκπομπή Au théâtre ce soir το 1969.

Τώρα θα μου πείτε άξιζε τον κόπο τόση έρευνα για να διαλευκανθεί το μυστήριο 62 χρόνια μετά.

Ε αν δεν είχαμε κι αυτά να ασχολούμαστε... ε; Πάντως το έργο είναι απολαυστικό και αξίζει να το δει κανείς ιδιαίτερα σήμερα που είναι τόσο σπάνιο και πολύτιμο να βλέπει κανείς δυο μάστορες του θέατρου να παίζουν στα δάκτυλά τους το τόσο δύσκολο είδος του μπουλβάρ.

Αυτο το μάθημα υποκριτικής της Αναλυτή και του Ρηγόπουλου είμαστε τυχεροί όσοι το γευτήκαμε. Κι ευτυχώς το Θέατρο της Δευτέρας διεσωσε στην ιστορία τέτοιες στιγμές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους