🟩Ανακύκλωση για το περιβάλλον ή για τη «χρυσή μπίζνα» των λίγων; 📍Ευρωπαϊκά εκατομμύρια, πανάκριβα «σπιτάκια» και ένα ακόμη πεδίο διαπλοκής επί κυβέρνησης Μητσοτάκη 📍Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας...

Πλήρες Κείμενο:

🟩Ανακύκλωση για το περιβάλλον ή για τη «χρυσή μπίζνα» των λίγων; 📍Ευρωπαϊκά εκατομμύρια, πανάκριβα «σπιτάκια» και ένα ακόμη πεδίο διαπλοκής επί κυβέρνησης Μητσοτάκη 📍Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κατάφερε να δημιουργήσει σκιά σκανδάλου ακόμη και πάνω στην ίδια την έννοια της ανακύκλωσης.

Ένας τομέας που στην υπόλοιπη Ευρώπη αντιμετωπίζεται ως αυτονόητη δημόσια περιβαλλοντική πολιτική, στην Ελλάδα εξελίχθηκε σε ακόμη ένα πεδίο υπερκοστολόγησης, αδιαφάνειας και διαχείρισης τεράστιων ευρωπαϊκών κονδυλίων υπέρ συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων. 📍Τα περίφημα «σπιτάκια ανακύκλωσης», που παρουσιάστηκαν ως εμβληματικό έργο της πράσινης μετάβασης, βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο σοβαρών ερευνών και πολιτικών αντιδράσεων.

Δημοσιεύματα και πολιτικές καταγγελίες αναφέρουν ότι για ορισμένες εγκαταστάσεις το κόστος έφτανε σε εξωφρενικά επίπεδα, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα για το πού κατέληγαν τελικά τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων. 📍Η ίδια η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία φέρεται να ερευνά πιθανή κακοδιαχείριση ποσών που αγγίζουν τα 11,9 εκατομμύρια ευρώ μόνο για συγκεκριμένα έργα ανακύκλωσης.

Και αυτό είναι ίσως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο: σχεδόν κάθε μεγάλος τομέας διαχείρισης ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων στην Ελλάδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη αφήνει πίσω του βαριά ερωτήματα. 📍Το οικονομικό αποτύπωμα της υπόθεσης είναι τεράστιο.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του νέου Συστήματος Επιστροφής Εγγύησης Συσκευασιών (DRS), θα διακινούνται κάθε χρόνο εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ μέσω της επιστροφής χρημάτων για πλαστικές και μεταλλικές συσκευασίες.

Οι πολίτες θα επιβαρύνονται με επιπλέον χρέωση 10 έως 15 λεπτών ανά συσκευασία, ποσό που υποτίθεται πως θα επιστρέφεται μέσω του συστήματος ανακύκλωσης. 📍Στην πράξη, όμως, διαμορφώνεται ένας τεράστιος οικονομικός μηχανισμός με εξαιρετικά συγκεντρωμένη διαχείριση, περιορισμένο ανταγωνισμό και ισχυρό έλεγχο από λίγους παίκτες της αγοράς.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της πολιτικής σύγκρουσης. 📍Διότι το ζήτημα δεν είναι αν χρειάζεται η ανακύκλωση.

Προφανώς και χρειάζεται.

Το ερώτημα είναι γιατί κάθε φορά που εισρέουν ευρωπαϊκά χρήματα στη χώρα, δημιουργούνται μηχανισμοί που θυμίζουν περισσότερο δίκτυα εξυπηρετήσεων παρά σοβαρό δημόσιο σχεδιασμό. 📍Η εικόνα πλέον επαναλαμβάνεται σχεδόν μηχανικά: Υπερκοστολογημένα έργα Κλειστά επιχειρηματικά σχήματα Απευθείας ή φωτογραφικές διαδικασίες Ελλιπής δημόσιος έλεγχος Και στο τέλος… ευρωπαϊκές έρευνες 📍Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις ενεργειακές επιδοτήσεις μέχρι τα έργα ψηφιακής πολιτικής και τώρα την ανακύκλωση, διαμορφώνεται ένα σταθερό μοντέλο διακυβέρνησης όπου το δημόσιο χρήμα λειτουργεί ως εργαλείο πολιτικής και οικονομικής επιρροής. 📍Το πιο προκλητικό στοιχείο είναι ότι, παρά τα τεράστια ποσά που διατίθενται, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται χαμηλά στις επιδόσεις ανακύκλωσης σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Δηλαδή, ούτε το περιβάλλον προστατεύεται αποτελεσματικά ούτε οι πολίτες βλέπουν ανταποδοτικό αποτέλεσμα από τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που διακινούνται. 📍Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επένδυσε πολιτικά στην εικόνα του «εκσυγχρονισμού» και της «πράσινης ανάπτυξης». Όμως πίσω από τις επικοινωνιακές καμπάνιες αποκαλύπτεται ολοένα και πιο καθαρά ένα διαφορετικό μοντέλο: η μετατροπή κάθε δημόσιας πολιτικής σε αγορά για λίγους και ισχυρούς. 📍Και όταν ακόμη και η ανακύκλωση καταλήγει να γεννά υποψίες διαπλοκής, τότε το πρόβλημα δεν είναι περιβαλλοντικό ούτε τεχνοκρατικό.Είναι βαθιά πολιτικό. 🖌️Πασχάλης Θ. Τόσιος Για τον Καθημερινό Παρατηρητή

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους