Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σάββατο 30 Μαΐου μεσημέρι και ολοκληρώθηκε η έκθεση «Συνδαιτυμόνες» του Nikolas Christoforakis στην ArteVisione-Nicos Chiotinis.

Μια έκθεση που έφερε τη ζωγραφική στο προσκήνιο της υπαρξιακής αναζήτησης, ξεπερνώντας τις εύκολες διακοσμητικές της μορφές. Ο Νίκος Χριστοφοράκης είχε πολύ καιρό να εμφανιστεί δημόσια, παραμένοντας δίπλα στους μαθητές του.

Η δημόσια παρουσία δε θα είχε νόημα, αν δεν ήθελε να εκφράσει την αγωνία του για το σήμερα, αν δεν ήθελε να αφηγηθεί τη φθορά, την έκπτωση, με τον τρόπο που ξέρει να παρεμβαίνει: τη ζωγραφική.

Και μια και ολοκληρώθηκε η έκθεση θα κάνω μια τελευταία προσπάθεια ανάλυσης ενός ακόμα έργου που ξεχώρισα, ανάμεσα στα 21 έργα της έκθεσης και που ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει τιτλοφορήσει «ΓΕΥΜΑ» (120x94 εκ). Μια σύνθεση ιδιαίτερα – περίεργα συμμετρική ! Τα πόδια στο κέντρο που αιωρούνται σαν κατακόρυφοι άξονες, το ακέφαλο σώμα τοποθετημένο πάνω στο τραπέζι, εγκλωβισμένο σε μια ψυχρή, λευκή λειτουργική αρχιτεκτονική, που συμπληρώνεται από το γεωμετρικό πάτωμα, ιδιαίτερο και ακαδημαϊκά αποτυπωμένο.

Ένα σώμα δεμένο με τη μοίρα του, καρφωμένο στη σκιά του – βλέπε της σκιά στο δάπεδο – ανίσχυρο και παραδομένο.

Το σώμα δεν παρουσιάζεται ως ερωτικό, αλλά αντίθετα ως ψυχολογικό, υλικό πεδίο προς διερεύνηση ή και αποδόμηση.

Με χαμένη την υπόσταση του, χαμένη την εικόνα του προσώπου, αλλά και του στήθους, ξεκαθαρίζει ο καλλιτέχνης ότι δεν είναι η έκθεση μιας γυναικείας μορφής, αλλά η έκθεση της ύπαρξης και της αποδόμησης της.

Το σώμα διαθέσιμο στο βλέμμα του θεατή αλλά απρόσιτο, ακίνητο δημιουργώντας μια αίσθηση βίας ή παραίτησης.

Η χρωματική εκτέλεση εξαιρετικά σύνθετη.

Ώχρες, και γήινοι τόνοι έρχονται σε αντιπαράθεση με τα πράσινα, γκρι και μπλε των πλακιδίων.

Παρατηρούμε ότι κοιτάζοντας τα πόδια και το δάπεδο, σχεδόν ξεχνάμε το λευκό φόντο που τα πλαισιώνει και τα εγκλωβίζει.

Η αντίθεση του θερμού και του ψυχρού δημιουργεί έντονη ψυχολογική φόρτιση: η ανθρώπινη σάρκα, η ανθρώπινη παρουσία, εγκλωβισμένη σ ένα άκαμπτο και αποστειρωμένο ακαδημαϊκό χώρο, έχοντας απωλέσει την ανθρώπινη υπόσταση της , έχοντας μετατραπεί σε αντικείμενο.

Ο καλλιτέχνης αφήνει ορατές τις χαράξεις, τις διαφάνειες, τις γραμμές κατασκευής και τις ατέλειες της ύλης υπονομεύοντας τη σταθερότητα της μορφής, αφήνοντας τη να αποσυντίθεται, ενώ το φως έρχεται από ψηλά εγκλωβίζοντας με ένα επιπλέον εικαστικό τρόπο το αντικείμενο.

Άλλη μια απόδοση στην ανθρωποκεντρική μελέτη της ευαλωτότητας που μας έδωσε σ αυτή την έκθεση ο Νίκος Χριστοφοράκης, μετατρέποντας το καθημερινό τραπέζι σε μια υπαρξιακή αναζήτηση, χρησιμοποιώντας το σώμα και τις μορφές για να αποδώσει την σιωπηλή φθορά στης παρουσίας μας, μέσα σ ένα καταπιεστικό περιβάλλον στο οποίο αναλωνόμαστε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους