Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αγαπητέ 17χρονε, είμαι ο Αντώνης. Δεν γεννήθηκα σήμερα, ούτε γεννήθηκα 64 ετών.

Κι εγώ κάποτε στεκόμουν απέναντι σε έναν κόσμο που μου φαινόταν ξένος, ασφυκτικός, γεμάτος έτοιμες διαδρομές και προκαθορισμένες απαντήσεις.

Με αφορμή όσα είπες, για τις δικές σου «πανελλήνιες», για την άρνησή σου να απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν σε αφορούσαν, για το όνειρό σου να φύγεις ώστε να αποκτήσεις όραμα κι όχι στόχους, ένιωσα πως ακούω μια ηχώ.

Κάτι γνώριμο.

Κάτι που φώναζε μέσα μου.

Υπήρξα ανέκαθεν απροσάρμοστος.

Πίστεψα σαν νέος πως μπορώ να αλλάξω το σύστημα.

Στη δεκαετία του 1970 συγκρούστηκα, αρνήθηκα, φώναξα.

Σύντομα κατάλαβα κάτι σκληρό: το σύστημα δεν αλλάζει.

Είναι σαν τεράστια κρεατομηχανή.

Αλλάζει χρώματα, πρόσωπα, συνθήματα, αλλά ο πυρήνας της παραμένει ίδιος.

Θέλει ανθρώπους προβλέψιμους, χρήσιμους, πειθαρχημένους.

Έτσι απομακρύνθηκα από όσα «έπρεπε». Ήθελα κι εγώ να φύγω.

Να βρω έναν τόπο όπου ο άνθρωπος δεν θα μετριέται σαν εξάρτημα παραγωγής.

Δεν τον βρήκα ποτέ.

Παντού υπήρχε κάποια μορφή της ίδιας μηχανής.

Ίσως αλλού πιο ευγενική, πιο οργανωμένη, πιο γυαλισμένη.

Αλλά πάντα εκεί.

Στο σχολείο υπήρξα τουρίστας. Περαστικός.

Παρακολουθούσα χωρίς να ανήκω.

Έβλεπα ανθρώπους να παπαγαλίζουν απαντήσεις για να επιβραβευτούν, χωρίς ποτέ να τους ρωτά κανείς τι πραγματικά σκέφτονται, τι φοβούνται, τι ονειρεύονται.

Δεν έδωσα καν πανελλήνιες.

Αρνήθηκα να συμμετάσχω. (Τελικά το έκανα με επιτυχία 2 χρόνια μετά, από περιέργεια, τι είχα να χάσω?) Γενικά δεν πήρα τον ρόλο που μου μοίρασαν πριν καν μάθω ποιος είμαι.

Όμως εγώ είχα να παλέψω και μέσα στο σπίτι μου.

Εσύ τουλάχιστον είπες πως είχες τους γονείς σου δίπλα σου.

Οι δικοί μου άνθρωποι προσπάθησαν να με λυγίσουν, να με κάνουν μαριονέτα.

Όταν δεν πέτυχαν η πίεση και ο φόβος, προσπάθησαν με εξαγορά.

Δεν μάσησα.

Δεν βρήκα πουθενά πλήρη στέγη.

Δεν κατάφερε κανείς να με εμπνεύσει ολοκληρωτικά.

Ακόμα κι όταν συμφωνούσα με ανθρώπους σε ιδέες, κάπου εμφανιζόταν πάντα η απαίτηση να προσαρμοστώ στις επιδιώξεις τους.

Κι έτσι έζησα τη ζωή μου σαν πρωταγωνιστής στο δικό μου περιθώριο.

Μέχρι που κατάλαβα κάτι σημαντικό: Όπου κι αν πας, αν δεν βρεις τον δικό σου χώρο, δεν θα χωράς πουθενά.

Η φυγή δεν είναι πάντα λύση.

Ούτε η άρνηση από μόνη της.

Το να λες «όχι» είναι εύκολο όταν είσαι νέος.

Το δύσκολο είναι να χτίσεις μια ζωή χωρίς να προδώσεις ολοκληρωτικά τον εαυτό σου.

Και κάποια στιγμή, όσο κι αν αντιστέκεσαι, η μηχανή βρίσκει τρόπο να σε αγγίξει.

Τελικά συμβιβάστηκα.

Όχι ολοκληρωτικά.

Όχι γονατιστός.

Έβαλα όρια και δεν τα ξεπέρασα.

Πλήρωσα κόστος γι’ αυτό.

Χρήματα, καριέρα, κοινωνική αποδοχή.

Αλλά μπορούσα ακόμα να κοιτάζω τον εαυτό μου χωρίς να βλέπω έναν ξένο.

Δεν έγινα αυτό που ήθελε το σύστημα.

Δεν έγινα όμως ούτε ο απόλυτα ελεύθερος άνθρωπος που φανταζόμουν νέος.

Τελικά έζησα τη ζωή μου όπως μπόρεσα.

Λίγο στο περιθώριο.

Λίγο απέξω.

Σαν άνθρωπος που ποτέ δεν μπήκε πραγματικά στην παρέλαση, αλλά περπατούσε δίπλα της, στον δικό του δρόμο.

Και ξέρεις κάτι; Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ούτε ήρωες ούτε δειλοί.

Είναι κουρασμένοι ακροβάτες.

Προσπαθούν να κρατήσουν λίγη αξιοπρέπεια, λίγη αγάπη, λίγη ελευθερία, ενώ από κάτω ανοίγει συνεχώς το κενό.

Γι’ αυτό μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει πως η ζωή είναι μόνο εξετάσεις, βιογραφικά, στόχοι, αποδοτικότητα και τίτλοι.

Αλλά πρόσεξε και το άλλο άκρο.

Μην ερωτευτείς τόσο πολύ την άρνηση, ώστε να μη χτίσεις ποτέ τίποτα.

Μην κάνεις φυλακή την επανάστασή σου.

Γιατί κάποτε μπορεί να ξυπνήσεις και να καταλάβεις πως πέρασαν δεκαετίες πολεμώντας το σύστημα, χωρίς να έχεις προλάβει να ζήσεις.

Θα βρεις λίγους ανθρώπους που σε χωρούν.

Βρες μια δουλειά που δεν σε αδειάζει ολοκληρωτικά.

Βρες έναν τρόπο να κρατήσεις ζωντανή τη φωτιά σου χωρίς να καείς μέσα της.

Αυτό είναι το δύσκολο.

Όχι να φωνάξεις. Όχι να φύγεις. Όχι να αρνηθείς. Το δύσκολο είναι να παραμείνεις ο εαυτός σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους