Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει μια παράξενη αντίφαση. Στη θάλασσα, το κράτος συχνά λειτουργεί σαν αυστηρός καπετάνιος του 19ου αιώνα.

Στην άσφαλτο, σαν θείος που λέει «έλα μωρέ, συμβαίνουν αυτά». Σε ιδιωτικό σκάφος, ακόμα και χωρίς τραυματισμό ή ρύπανση, ένα «ναυτικό ατύχημα» αντιμετωπίζεται ως ένδειξη ότι το σκάφος δεν είναι αξιόπλοο, ενώ ο χειριστής που έκανε λάθος, πρέπει να τιμωρηθεί! Το λιμεναρχείο λειτουργεί προληπτικά: «δέσιμο μέχρι να βεβαιωθούμε ότι δεν θα βουλιάξεις». Στον δρόμο όμως, ενώ τα τροχαία σκοτώνουν ασύγκριτα περισσότερο κόσμο, η κουλτούρα είναι ανεστραμμένη: το τρακάρισμα θεωρείται «κακιά στιγμή», η επικίνδυνη οδήγηση συχνά αντιμετωπίζεται σαν μαγκιά, η επανεξέταση καταλληλότητας οδηγού ή οχήματος είναι ανύπαρκτη, και ακόμα και μετά από σοβαρές παραβάσεις, συνεχίζουν να κυκλοφορούν σαν να μην έγινε τίποτα.

Στη θάλασσα, όπου η κίνηση είναι αραιή, ενεργοποιείται άμεσα μηχανισμός ελέγχου.

Στον δρόμο, όπου πεθαίνουν άνθρωποι καθημερινά, συχνά αρκεί μια δήλωση στην ασφαλιστική και… καλό δρόμο. Στη Θάλασσα Είσαι Κίνδυνος. Στον Δρόμο Είσαι «Έλα Μωρέ» Κάνεις έναν λάθος χειρισμό με το ιδιωτικό σου σκάφος.

Ξεσέρνει η άγκυρα.

Ακουμπάς σε αβαθή.

Γίνεται ένα μικρό ναυτικό ατύχημα χωρίς τραυματισμό, χωρίς ρύπανση, χωρίς ζημιά σε άλλους.

Όταν το μαθαίνει το λιμεναρχείο, ξαφνικά: είσαι σχεδόν δημόσιος κίνδυνος, έρχεται πρόστιμο για πρόκληση ναυτικού ατυχήματος, απαγόρευση απόπλου, επιθεώρηση, έλεγχοι, χαρτιά, πραγματογνώμονες, λες και βύθισες τον Τιτανικό έξω από τα Στύρα.

Και τώρα πάμε στην άσφαλτο.

Ο άλλος οδηγεί λες και συμμετέχει σε live audition για το «Fast & Furious». Προσπερνά σε διπλή γραμμή.

Μπαίνει ανάποδα σε μονόδρομο. Παραβιάζει STOP σαν να είναι διακοσμητικό αυτοκόλλητο.

Κολλάει πίσω σου στα 2 μέτρα με 140 χιλιόμετρα. Τρακάρει. Ξανατρακάρει.

Στέλνει μηχανάκια να κάνουν προσευχή στον προστάτη άγιο των αμορτισέρ.

Και μετά; Τίποτα.

Δεν δεσμεύεται το όχημα.

Δεν ελέγχεται αν είναι ασφαλές να ξανακυκλοφορήσει.

Δεν περνά έκτακτο ΚΤΕΟ.

Δεν του αφαιρείται το δίπλωμα επειδή αποδείχθηκε επικίνδυνος.

Δεν του λέει κανείς: «Φίλε, πριν ξαναβγείς στον δρόμο, ας βεβαιωθούμε ότι δεν θα σκοτώσεις άνθρωπο». Όχι.

Συμπληρώνεται μια δήλωση.

Παίρνει τηλέφωνο την ασφαλιστική.

Ανεβάζει και story: «Μικρό τρακάρισμα, όλα καλά αδέρφια» Στη θάλασσα, όπου ένα σκάφος μπορεί να μη δει άλλο σκάφος για ώρες, αντιμετωπίζεσαι σαν πιθανός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια.

Στον δρόμο, όπου πεθαίνουν άνθρωποι καθημερινά, η πολιτεία αντιμετωπίζει την παράνοια σαν φυσικό φαινόμενο.

Σαν βροχή.

Σαν γύρη την άνοιξη. Η Ελλάδα έχει καταφέρει το εξής εντυπωσιακό: να είναι πιο αυστηρή με έναν κυβερνήτη που ξέσυρε η άγκυρά του, παρά με έναν οδηγό που μετατρέπει εθνική οδό σε video game. Και μετά απορούμε γιατί γεμίσαμε καντήλια στους δρόμους και όχι στις μαρίνες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους