Θεμιτό το ερώτημα νομίζω. Θανόντος του Δασκαλόπουλου, στην επιστήμη της βιβλιογραφίας την οποία διακόνησε ολοζωής, ποιος θα πάρει τη θέση του; Ότι θα κάνει τη δουλειά αυτή ένας πανεπιστημιακός, όπως...
Θεμιτό το ερώτημα νομίζω. Θανόντος του Δασκαλόπουλου, στην επιστήμη της βιβλιογραφίας την οποία διακόνησε ολοζωής, ποιος θα πάρει τη θέση του; Ότι θα κάνει τη δουλειά αυτή ένας πανεπιστημιακός, όπως θα ήταν και το αυτονόητο, δεν ξέρω αν έχω το δικαίωμα, αλίμονο, να το προσδοκώ.
Δυστυχώς, πλην εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, τα ακρογωνιαία, δουλειές εκδοτικής και ερμηνευτικής και μεταφραστικής υποδομής, δύσκολα τραβούν την προσοχή των πανεπιστημιακών μας.
Από τον Γιώργο Κατσίμπαλη ώς τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο, από τον Παναγιώτη Κονδύλη ώς τον Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο, από τον Μανόλη Αναγνωστάκη ώς τον Αλέξανδρο Αργυρίου τόσα και τόσα σημαδιακά εκδοτικά εγχειρήματα εκτός πανεπιστημίου εκκολάφθηκαν.
Θυμάμαι τώρα εκείνη την πικρή αποστροφή του Ηλία Λάγιου στο επίμετρό του για τον Γρυπάρη.
Και θα την επαλάβω εδώ στη μνήμη του Δημήτρη Δασκαλόπουλου: «Άμποτες, κάποιος νέος φιλόλογος, να αφήσει στην άκρη ένα διδακτορικό τύπου "Η α-σημασία της σημαντικής του μετασημείου" και να καταπιαστεί μ' αυτήν την κοπιαστική, ταπεινή αλλά, κρίνω, ουσιαστική εργασία».
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους