Η Μεταμφίεση της Νέας Ακροδεξιάς | Φιλοσημιτισμός, Νεοφιλελευθερισμός και Ταξικός Κυνισμός την Εποχή της Καπιταλιστικής Κρίσης Ο Άδωνις Γεωργιάδης, που από βιβλιοπώλης ακροδεξιών βιβλίων μετατράπηκε...

Πλήρες Κείμενο:

Η Μεταμφίεση της Νέας Ακροδεξιάς | Φιλοσημιτισμός, Νεοφιλελευθερισμός και Ταξικός Κυνισμός την Εποχή της Καπιταλιστικής Κρίσης Ο Άδωνις Γεωργιάδης, που από βιβλιοπώλης ακροδεξιών βιβλίων μετατράπηκε σχεδόν εν μία νυκτί σε «φιλοεβραίο», μαζί με ένα ευρύτερο ακροδεξιό (νέο ή μη) φιλελεύθερο «παρεάκι» φιλοσημιτών που τον ακολουθεί —το οποίο έχουμε δυστυχώς συναντήσει και εμείς κατά καιρούς— επιχειρεί σήμερα να εμφανιστεί ως ο φορέας ενός υποτιθέμενου εκσυγχρονισμένου φιλελευθερισμού και της αστικο-δημοκρατικής κανονικότητας.

Για τη σχέση αγάπης αλλά και της σύνδεσης του φιλελευθερισμού με τη νέα ακροδεξιά έχουμε αναφερθεί.

Ωστόσο, πίσω από αυτή τη μεταμφίεση του Άδωνη δεν κρύβεται κάποια ουσιαστική ρήξη με το παρελθόν της ελληνικής «νέας ακροδεξιάς», αλλά η προσαρμογή της στις ανάγκες της σύγχρονης καπιταλιστικής διαχείρισης και της γεωπολιτικής συγκυρίας, αυτής δηλαδή μέσα στην οποία βρισκόμαστε σήμερα.

Αυτό το εντοπίσαμε και στους στοχασμούς του Adorno «Όψεις της νέας ακροδεξιάς» , όπου ορθά περιγράφει αυτή τη μεταμφίεση της νέας ακροδεξιάς, πολλά στοιχεία του ιστορικού φασισμού της οποίας μπορούμε να εντοπίσουμε και σήμερα στο εσωτερικό της.

Περιττό, ίσως, να πούμε ότι ο «φιλοσημιτισμός» αυτού του πολιτικού και ιδεολογικού χώρου δεν αποτελεί μια πραγματική κριτική απέναντι στον αντισημιτισμό ούτε μια βαθιά κατανόηση της ιστορικής εμπειρίας των Εβραίων στη νεωτερικότητα, των πραγματικών λόγων που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα και της βιομηχανοποίησης του θανάτου στο Άουσβιτς.

Αντίθετα, μάλλον επιτελεί τη λειτουργία ενός ιδεολογικού εργαλείου νομιμοποίησης του αυταρχικού ακραίου νεοφιλελεύθερου κέντρου, το οποίο επιχειρεί να παρουσιαστεί ως το προπύργιο του «ορθολογισμού», της «Δύσης» και της «πολιτισμένης αστικής κανονικότητας» απέναντι στις κοινωνικές αντιστάσεις και στην αυξανόμενη αποσύνθεση της κοινωνικής ζωής.

Για τον φιλοσημιτισμό έχουμε γράψει αρκετές φορές, και μάλιστα εκτενώς, και στο Shades.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, και όπως βλέπουμε και στην φωτογραφία, ο Γεωργιάδης εμφανίζεται ως το θέαμα μιας σύγχρονης εκδοχής της Μαρίας Αντουανέτας και χλευάζει ανθρώπους της εργατικής τάξης με κυνική ειρωνεία, αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ένα πραγματικό αδιέξοδο, που αντιμετωπίζουν τη φτωχοποίηση, την εργασιακή εξουθένωση και την κοινωνική ανασφάλεια.

Η ταξική βία του ελληνικού κράτους μέσα από πολιτικούς σαν τον Άδωνη ή κόμματα σαν την Ν.Δ κοκ.. μεταμφιέζεται σε ένα ηθικό μάθημα περί «αριστείας», «προσπάθειας» και της ατομικής ευθύνης για τις αποτυχίες των υποκειμένων που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα της κρίσης.

Βέβαια, αυτή η στάση δεν εκδηλώνεται σε μια τυχαία ιστορική στιγμή.

Εμφανίζεται ακριβώς σε μια περίοδο όπου ο ταξικός ανταγωνισμός βρίσκεται σε βαθιά υποχώρηση και μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης βιώνουν την ήττα «στρεβλά» ως ένα ατομικό αδιέξοδο και με μοιρολατρία.

Η αλαζονεία της αστικής εξουσίας γίνεται πάντοτε πιο επιθετική όταν αισθάνεται ότι απέναντί της δεν υπάρχει μια οργανωμένη κοινωνική δύναμη ικανή να την αμφισβητήσει ουσιαστικά.

Γι’ αυτό και ο κυνισμός τέτοιων πολιτικών προσώπων περιγράφουν μια ολόκληρη εποχή όπου η αστική πολιτική, απαλλαγμένη προσωρινά από την πίεση ενός ισχυρού κοινωνικού, ταξικού ανταγωνισμού, επιδεικνύει ολοένα και πιο απροκάλυπτα την περιφρόνησή της προς τα κοινωνικά στρώματα που υφίστανται τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης.

Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι τυχαίο.

Οι συγκεκριμένες πολιτικές και ιδεολογικές αντανακλάσεις δεν εμφανίζονται μέσα σε ένα ιστορικό κενό, αλλά παράγονται από τη συνολική κρίση της εκπροσώπησης του σύγχρονου καπιταλισμού και τη βαθιά ενσωμάτωση ακόμη και εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που ιστορικά εμφανίζονταν ως το δήθεν «αντίπαλο δέος». Έτσι, μεγάλο μέρος της σημερινής αριστεράς δεν βρίσκεται απλώς σε κατάσταση παρακμής, αλλά είναι το οργανικό συμπλήρωμα της αστικής διαχείρισης, η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Η ενσωμάτωσή της στο αστικό κράτος, στους θεσμούς και στη λογική της εθνικής πολιτικής (λαϊκής) οικονομίας έχει οδηγήσει στην πλήρη αποσύνδεσή της από οποιαδήποτε πραγματική κριτική της καπιταλιστικής ολότητας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο αντισημιτισμός που αναπαράγεται σε τμήματα της αριστεράς και ο φιλοσημιτισμός του αυταρχικού νεοφιλελεύθερου κέντρου δεν αποτελούν πραγματικά αντίθετα, αλλά συμπληρωματικές μορφές της Ιδεολογίας της Κυριαρχίας.

Και οι δύο αποτελούν τον μηχανισμό διαχείρισης της κρίσης και της εκτόνωσης των κοινωνικών αντιφάσεων, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από την κριτική των ίδιων των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων προς τις φαντασιακές, ηθικοποιημένες και γεωπολιτικές αφηγήσεις.

Την ώρα που ο αριστερός αντισημιτισμός, σε όλες του τις εκδοχές, αναβαθμίζει τον ρόλο του και περνά σε ένα νέο στάδιο κλιμάκωσης με βίαιες επιθέσεις, εμπρησμούς (π.χ. στο Zoia στα Εξάρχεια) κ.ο.κ., ο κρατικός φιλοσημιτισμός της νέας ακροδεξιάς και του αυταρχικού φιλελεύθερου κέντρου εργαλειοποιεί τη μνήμη του Ολοκαυτώματος και την υπεράσπιση των Εβραίων για σκοπούς που εξυπηρετούν ενός είδους γεωπολιτικής νομιμοποίησης, μια κρατική ηθικοποίηση και την ιδεολογική αυτοπαρουσίαση του φιλελευθερισμού ως του υπερασπιστή της «πολιτισμένης Δύσης» μέσα σε ένα κάλπικο δίλημμα περί αντίθεσης «Ανατολής» και «Δύσης». Πολύ περισσότερο, επιχειρεί να παρουσιάσει την ίδια του την υπόσταση ως δήθεν αντιφασιστική, αντλώντας ιδεολογικό άλλοθι ακριβώς από τη στάση αυτής της αριστεράς και επενδύοντας συστηματικά στη θεωρία των «δύο άκρων», όπου η αστική δημοκρατία είναι δήθεν η μοναδική εγγύηση της «κοινωνικής ειρήνης», της «σταθερότητας» και της «κανονικότητας». Με αυτόν τον τρόπο, η ίδια η καπιταλιστική κοινωνική ολότητα και οι δομικές μορφές του μονοπωλίου της βίας που τη συγκροτούν εξαφανίζονται «ως δια μαγείας» πίσω από μια ηθικοποιημένη αφήγηση περί «δημοκρατικού κέντρου» και «ακραίων παρεκκλίσεων». Σε αυτή την διαδικασία βέβαια έχει συμβάλει τα μέγιστα αυτή η αριστερά που αντί μιας πραγματικής αντιπολίτευσης, μέλη της έφτασαν ακόμα και στο σημείο να κατηγορούν την κυβέρνηση ότι είναι πιόνι των «σιωνιστών» (η ιστορία ως φάρσα), θυμίζοντας όπως είναι αναμενόμενο άλλες ιστορικές εποχές και κινήματα (και ο νοών νοεί τω). Η λειτουργία αυτής της ιδεολογικής κατασκευής συνδέεται άμεσα και με την κυρίαρχη ιδεολογία του «Ολοκληρωτισμού», η οποία εδώ και δεκαετίες αποτελεί μία από τις βασικές πυξίδες της κυρίαρχης ιδεολογικής αφήγησης.

Το ιδεολόγημα αυτό δεν επιδιώκει απλώς να εξισώσει ανόμοια ιστορικά και πολιτικά φαινόμενα, αλλά κυρίως να απονομιμοποιήσει εκ των προτέρων κάθε ριζική κριτική της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης, ταυτίζοντας οποιαδήποτε υπέρβαση της φιλελεύθερης καπιταλιστικής κανονικότητας με μια αναπόφευκτη διολίσθηση στη βαρβαρότητα.

Έτσι, η αστική δημοκρατία δεν είναι μια ιστορική μορφή της εξουσίας του Κεφαλαίου, αλλά ένα σχεδόν μεταφυσικό όριο της Ιστορίας ή του τέλους της, πέρα από το οποίο υποτίθεται ότι αρχίζει αποκλειστικά ο «ολοκληρωτισμός». Ακριβώς εδώ συναντιούνται διαλεκτικά ο κρατικός φιλοσημιτισμός και ο αριστερός αντισημιτισμός: ο πρώτος εργαλειοποιεί τη μνήμη του Ολοκαυτώματος για να νομιμοποιήσει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, ενώ ο δεύτερος μετατρέπει την κριτική του καπιταλισμού σε προσωποποιημένη και συνωμοσιολογική αφήγηση.

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που απουσιάζει είναι μια πραγματική κριτική της καπιταλιστικής κοινωνικής ολότητας.

Παρά την επιφανειακή τους αντιπαράθεση, και οι δύο λόγοι συγκλίνουν σε ένα κοινό σημείο, αυτό της σταθεροποίησης της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης και στην παρεμπόδιση μιας πραγματικής χειραφετητικής κριτικής του καπιταλιστικούς υπάρχοντος να αναδυθεί.

Ο ένας αναπαράγει τη φετιχοποίηση του κεφαλαίου μέσω της προσωποποίησης και της συνωμοσιολογίας, ενώ ο άλλος μέσω της κρατικής ενσωμάτωσης, της ηθικολογίας και της εργαλειακής επίκλησης της δημοκρατίας και της «πολιτισμένης ζωής». Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που αποκρύπτεται είναι η ίδια η ιστορική και κοινωνική ολότητα του καπιταλισμού και η βαρβαρότητα της εποχής στο σύνολο της.

Η σχέση ανάμεσα στον αριστερό αντισημιτισμό και στον φιλοσημιτισμό των φιλελεύθερων δεν είναι ούτε εξωτερική ούτε συμπτωματική, αλλά διαλεκτική, καθώς αποτελούν ιδεολογικές μορφές της ίδιας κοινωνικής κατάστασης.

Αυτό που συνεχίζει, όμως, να απουσιάζει είναι η αδιάλλακτη, μεθοδολογικά δομημένη κριτική αυτής της πραγματικότητας και, όσο μια νέα κομμουνιστική ανταγωνιστική κίνηση δεν κάνει την εμφάνισή της, θα βρισκόμαστε διαρκώς μέσα σε μια θλιβερή επανάληψη και σε ολοένα μεγαλύτερη εξαθλίωση. Καιρός αυτό να μπει στην ατζέντα και να αλλάξει. @followers Το κείμενο: https://shades-aufbau.org/2026/06/taksikos-kinismos/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους