Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Τουρκία ουδέποτε υπήρξε κράτος το οποίο προωθούσε τη σταθερότητα και την ασφάλεια στα περιφερειακά συστήματα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, του Καυκάσου και της Μέσης Ανατολής.

Διαχρονικό, δομικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής της είναι ο αναθεωρητισμός.

Μόνες εξαιρέσεις ήταν οι περίοδοι κατά τις οποίες αισθανόταν ανασφάλεια και αδυναμία (π.χ. η δεκαετία του 1930), οπότε η επιθετική πολιτική έδινε πρόσκαιρα τη θέση της σε μια πιο ήπια προσέγγιση στα εξωτερικά θέματα.

Αυτή ήταν όμως απλά μια κίνηση τακτικής που την επέβαλαν οι υφιστάμενες συνθήκες και όχι μια αλλαγή στη στρατηγική.

Ήταν μια προσωρινή αναδίπλωση καιροσκοπικού χαρακτήρα έως ότου αλλάξουν οι συσχετισμοί ισχύος προς όφελός της (αντικειμενικά ή υποκειμενικά). Ιδίως μετά την εισβολή στην Κύπρο, η Τουρκία άρχισε να ακολουθεί μια πιο επιθετική πολιτική κατά της Ελλάδας με επίκεντρο το Αιγαίο.

Ξεκινώντας από παραβάσεις του FIR Αθηνών και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου τη δεκαετία του 1980, περνώντας στη δημιουργία της θεωρίας των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο τη δεκαετία του 1990, έφθασε σήμερα να θέτει απροκάλυπτα, ζητήματα κυριαρχίας σε ένα συνεχώς αυξανόμενο αριθμό νησιών και βραχονησίδων.

Αυτή η συνεχώς αυξανόμενη πρόκληση, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά, αποτελεί ταυτόχρονα απότοκο και προϋπόθεση της ιμπεριαλιστικής αντίληψης της Τουρκίας.

Απότοκο γιατί η επιβουλή ξένων εδαφών αποτελεί βασική εκδήλωση του ιμπεριαλισμού και προϋπόθεση γιατί ο έλεγχος της θάλασσας και των εμπορικών οδών αυτής, είναι κρίσιμος παράγοντας για την ανάδειξη της Τουρκίας σε ναυτική δύναμη, κάτι που κατά την άποψη της ηγεσίας της, θα της επιτρέψει να αναδειχθεί σε περιφερειακή υπερδύναμη.

Φυσικά όλες αυτές οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στερούνται τόσο λογικής όσο και νομιμότητας εξού και δεν καταφεύγει στη διεθνή δικαιοσύνη.

Βασικό εργαλείο προώθησης των σχεδίων της είναι η ισχύς, είτε πολιτική είτε στρατιωτική.

Η όποια επίκληση δικαίου στις έκνομες ενέργειές της, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια επίφαση νομιμότητας που σκοπό έχει να αποφύγει την καταδίκη της από τη διεθνή κοινότητα.

Και αυτό γιατί όσο και αν διαφημίζει την στρατιωτική ισχύ της, δεν θεωρεί ότι με αυτή μόνο, μπορεί να επιτύχει τους στόχους της.

Η στενή εταιρική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ έχει ενοχλήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την Τουρκία, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφύγει συσπειρώσεις κρατών ενάντια στα σχέδια της.

Εξού και όπως η ίδια το έχει αναφέρει, "ποντάρει" σε εντολοδόχους της (εκούσιος και ακούσιους) εντός της χώρας να προκαλέσουν ρήγμα στις σχέσεις Ελλάδας και Ισραήλ.

Η τουρκική ηγεσία έχει ξεκινήσει την προετοιμασία της κοινωνίας της για μια σύγκρουση με την Ελλάδα, τόσο μέσω της παιδείας όσο και των ΜΜΕ.

Οι μέθοδοι κοινωνικής μηχανικής έχουν ευρεία χρήση στη γείτονα χώρα εδώ και δεκαετίες μια και αποτελούν βασικό εργαλείο επιβολής της τουρκικής εθνικής ταυτότητας σε ένα κατά βάση ανομοιογενές εθνικά σύνολο.

Οι ίδιες μέθοδοι χρησιμοποιούνται για να φανατίσουν αυτό το σύνολο, παρουσιάζοντας του έναν εχθρό, ο οποίος μετέρχεται άδικων μεθόδων προκειμένου να επιβουλευτεί προνόμια, τα οποία το τουρκικό κατεστημένο αντιλαμβάνεται ως δικά του.

Αυτός ο παράγοντας είναι κρίσιμος γιατί δημιουργεί στον πληθυσμό ένα αίσθημα δικαίου, ότι αυτοί είναι αμυνόμενοι και όχι επιτιθέμενοι (όπως είναι στην πραγματικότητα), επομένως ένας ενδεχόμενος πόλεμος θα ήταν ένας δίκαιος πόλεμος.

Ουσιαστικά η Τουρκία, αυτό που προσπαθεί να κάνει, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, είναι να δημιουργήσει ένα συμπαγές μέτωπο στο εσωτερικό, το οποίο δεν θα αμφισβητήσει τις κινήσεις της ηγεσίας, όσο επιθετικές κι αν είναι.

Η εθνική ομοψυχία είναι σημαντικός συντελεστής ισχύος και αρκεί μόνο να δούμε ορισμένα ιστορικά παραδείγματα για να αντιληφθούμε την αξία του.

Η περίπτωση του πολέμου στο Βιετνάμ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα σύρραξης όπου μια χώρα με κατά πολύ υπέρτερη στρατιωτική ισχύ, έχασε τον πόλεμο επειδή αμφισβητήθηκε από τον πληθυσμό της ο δίκαιος χαρακτήρας αυτού.

Πώς λοιπόν θα μπορούσε η Τουρκία να δηλώσει ευθαρσώς στον πληθυσμό της, ιδίως την ώρα που μαστίζεται από πολλά εσωτερικά προβλήματα, ότι οι διεκδικήσεις της είναι όχι μόνο παράλογες και νομικά αβάσιμες αλλά έρχονται και σε αντίθεση πολλές φορές με θέσεις που είχε η Τουρκία στο παρελθόν; Επειδή λοιπόν η Τουρκία δεν θα κάνει ποτέ κάτι τέτοιο και επειδή ο πληροφοριακός πόλεμος αποτελεί βασική πτυχή των σύγχρονων επιχειρήσεων ακόμα και σε καιρό ειρήνης, ας χρησιμοποιήσουμε το διαδίκτυο για να ενημερώσουμε - καταδείξουμε την υποκρισία του τουρκικού κατεστημένου στον ίδιο τον πληθυσμό της γείτονος, που προσπαθεί να παρουσιαστεί από θύτης, θύμα.

Παρακάτω είναι ένας χάρτης που εκδόθηκε το 1953 από την Τουρκική Γενική Διεύθυνση Χαρτογράφησης (Harita Genel Müdürlüğü) στην Άγκυρα και αποτυπώνει τα Ίμια εντός της ελληνικής επικράτειας.

Άρα πώς μέχρι τότε και η ίδια η Τουρκία αναγνώριζε ότι τα Ίμια ήταν ελληνικό έδαφος και ξαφνικά μετά από δεκαετίες ανακάλυψε τις γκρίζες ζώνες; Η Τουρκία, όπως προαναφέρθηκε, χρησιμοποιεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, μεθόδους κοινωνικής μηχανικής για να κρατήσει τον πληθυσμό της υποταγμένο, κάνοντας φανερή μια αδυναμία της, η οποία πρέπει να αξιοποιηθεί. Ο νοών νοείτω!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους