Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα δεκαεπτάχρονο αγχωμένο παιδί μετά το πρώτο μάθημα των πανελλήνιων εξετάσεων μπροστά σε ένα τηλεοπτικό φακό προφανώς για πρώτη φορά.

Δύο προτάσεις που σκοντάφτουν, δύο λέξεις που δεν στέκονται όπως θα ήθελε η σχολική γραμματική, ένας λόγος πρόχειρος, άγουρος, όπως σχεδόν πάντα είναι ο λόγος όταν δεν έχει προλάβει ακόμη να γίνει εμπειρία.Ξαφνικά σαν να άνοιξε μια πόρτα που δεν έπρεπε να ανοίξει, ξεχύνονται οι γνωστοί άνεμοι από τους ασκούς του Αιόλου κρίσεις, χαρακτηρισμοί, διαγνώσεις χαρακτήρα, προβλέψεις ζωής.

Στη μία όχθη, η καταδίκη. «Δεν ξέρει να μιλάει». «Δεν θα πάει πουθενά». «Να η γενιά της ήττας». Στην άλλη, η εξύψωση. «Φωνή της εποχής». «Σπάει τα δεσμά». «Λέει αλήθειες που δεν αντέχονται». Και στις δύο περιπτώσεις επικρατεί το ίδιο θεμελιώδες σφάλμα κανείς δεν κοιτά πραγματικά το παιδί.

Όλοι κοιτούν υποτίθεται μέσα του για να δουν κάτι άλλο.

Ένα σύμβολο.

Μια απόδειξη.

Ένα όπλο σε μια ήδη διαμορφωμένη αφήγηση.

Είναι παράξενο πόσο εύκολα ένα ανθρώπινο στιγμιότυπο μετατρέπεται σε κοινωνικό μανιφέστο.

Σαν να μην αντέχουμε πια την απλότητα του γεγονότος ότι ένας έφηβος μπορεί απλώς να είναι έφηβος ασταθής, αντιφατικός, πρόχειρος, ενίοτε ρηχός, ενίοτε διεισδυτικός, σχεδόν ποτέ οριστικός.

Αντί γι’ αυτό, απαιτούμε από αυτόν να λειτουργήσει ως καθρέφτης ωριμότητας ή παρακμής μιας ολόκληρης εποχής.

Εδώ ακριβώς είναι το πιο ειρωνικό σημείο η βεβαιότητα των μεγάλων για την κρίση των νέων λέει συχνά περισσότερα για τη δική τους ανάγκη για βεβαιότητα παρά για τους ίδιους τους νέους.

Γιατί ο εύκολος χαρακτηρισμός είναι πάντοτε πιο άνετος από την υπομονή της κατανόησης.

Η ταμπέλα είναι πάντοτε πιο γρήγορη από την παρατήρηση.Η πρόβλεψη πιο καθησυχαστική από την αβεβαιότητα και μετά ξαφνικά πέφτουμε από τα σύννεφα με κροκοδείλια δάκρυα όταν παιδιά οδηγούνται σε ουσίες, πηδούν από ταράτσες αφού ποτέ δεν κάναμε τον κόπο να μπούμε πραγματικά στην θέση τους.

Το παιδί αυτό όπως κάθε παιδί που βρέθηκε ξαφνικά στο δημόσιο βλέμμα παύει να είναι άτομο και γίνεται πεδίο προβολής.

Άλλοι πάνω του ζωγραφίζουν τον φόβο τους για μια κοινωνία που «χαλάει». Άλλοι πάνω του προβάλλουν την ελπίδα μιας γενιάς που «ξυπνά». Και οι δύο πλευρές δυστυχώς με διαφορετικό αλλά στην ουσία πάντα αρνητικό πρόσημο, κάνουν το ίδιο αφαιρούν από το παρόν του ανθρώπου το δικαίωμα να είναι απλώς παρόν.Κανείς δεν γνωρίζει τι θα γίνει αυτός ο άνθρωπος.

Ούτε εκείνοι που τον απορρίπτουν, ούτε εκείνοι που τον αποθεώνουν.

Και όμως, η βεβαιότητα τους περισσεύει.

Σαν να είναι το μέλλον κάτι που μπορούμε να το διαβάσουμε από ένα στιγμιαίο σαρδάμ, από μια αδέξια διατύπωση, από ένα νευρικό βλέμμα μπροστά σε έναν φακό.Ίσως το πιο ανησυχητικό δεν είναι η σκληρότητα της κριτικής ή η υπερβολή του επαίνου.

Είναι η ευκολία με την οποία και τα δύο ακυρώνουν το ίδιο πράγμα τη διαδικασία.

Τη διαδρομή που δεν έχει γίνει ακόμα.

Τη ζωή που δεν έχει προλάβει να γραφτεί.

Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να δεις «μια χαμένη γενιά» από το να παραδεχτείς ότι ίσως δεν καταλαβαίνεις πια τον κόσμο που αλλάζει.

Είναι πιο εύκολο να φτιάξεις έναν «ήρωα της αντίστασης» από το να αντιμετωπίσεις ότι η πραγματικότητα δεν χρειάζεται ήρωες για να συνεχίσει να είναι περίπλοκη.

Κάπου εκεί πίστευω ότι αποκαλύπτεται το πραγματικό υλικό της υπόθεσης όχι το παιδί, αλλά τα ανείπωτα-απωθήμενα των ενηλίκων.

Οι απογοητεύσεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ ως έχουν, οι επιλογές που δεν έγιναν, οι ζωές που δεν πήραν τη μορφή που φαντάστηκαν, οι ήττες που δεν παραδέχτηκαν ούτε στον εαυτό τους.

Όλα αυτά επιστρέφουν, μεταμφιεσμένα σε «ανάλυση», σε «κριτική», σε «αγωνία για τη νέα γενιά». Και τελικά δεν μιλούν για εκείνον.

Μιλούν για το πόσο εύκολα ένας ενήλικος μπορεί να κρύψει τον εαυτό του πίσω από τη βεβαιότητα ότι κρίνει τους άλλους. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους