ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ Στις 24 Νοεμβρίου 2024, τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, Προοδευτική Συμμαχία μίλησαν καθαρά. Εξέλεξαν Πρόεδρο τον Σωκράτη Φάμελλο με ποσοστό 49,36%, έναντι 43...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα μπορούσε να ακολουθήσει ένας δεύτερος γύρος.

Θα μπορούσε να δοθεί μια ακόμη μάχη.

Θα μπορούσε να βαθύνει ένα εσωκομματικό ρήγμα που ήδη είχε ταλαιπωρήσει την παράταξη.

Όμως τότε συνέβη κάτι που σήμερα πολλοί κάνουν πως ξεχνούν... Ο Παύλος Πολάκης, σε μια πράξη πολιτικής γενναιοδωρίας και σεβασμού προς τις αριστερές αξίες, ζήτησε να μη διεξαχθεί δεύτερη Κυριακή.

Έβαλε πάνω από την προσωπική του φιλοδοξία την ανάγκη της ενότητας.

Αναγνώρισε τον εκλεγμένο Πρόεδρο και κάλεσε τους δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές του, να σταθούν δίπλα του ως στρατιώτες της παράταξης, με έναν και μόνο στόχο: Να ξαναγίνει η Αριστερά κυβερνώσα δύναμη, ισχυρή και χρήσιμη για την κοινωνία.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δυστυχώς, η πραγματικότητα πήρε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο.

Αντί να οικοδομηθεί ένα κόμμα ενότητας, άρχισαν να κυκλοφορούν παντού διαρροές περί απόλυτης επικράτησης της «ομάδας Φάμελλου». Περί «εσωκομματικής παντοδυναμίας». Περί «πλήρους ελέγχου των κομματικών μηχανισμών». Στην εκλογή των οργάνων της Κεντρικής Επιτροπής, η εικόνα που διαμορφώθηκε ήταν αποκαλυπτική.

Καίριες θέσεις ευθύνης δόθηκαν σχεδόν αποκλειστικά σε στελέχη που ανήκαν στον στενό κύκλο των υποστηρικτών του Προέδρου.

Αντίθετα, στελέχη που στήριξαν τον Παύλο Πολάκη περιορίστηκαν σε δευτερεύοντες ρόλους ή σε θέσεις αναπληρωτών.

Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο εμφανής στην κατανομή των υπευθύνων της Κεντρικής Επιτροπής για τις Νομαρχιακές Οργανώσεις.

Ειδικά στην Κρήτη, έναν από τους πιο ζωντανούς και ιστορικούς πυρήνες του κόμματος, δεν βρέθηκε ούτε μία θέση για στελέχη που είχαν αναφορά στον Παύλο Πολάκη οι οποίοι ηταν δώδεκα, έναντι τριών.

Ακόμη πιο ανησυχητικό όμως ήταν κάτι άλλο.

Κάθε πολιτική πρόταση, κάθε παρέμβαση, κάθε ιδέα που προερχόταν από την πλευρά Πολάκη αντιμετωπιζόταν συχνά με ειρωνεία, απαξίωση ή ως δήθεν γραφική υπερβολή (ανεξάρτητα από το αν ο χρόνος ερχόταν αργότερα να δικαιώσει πολλές από αυτές τις επισημάνσεις). Αντί για πολιτική σύνθεση, κυριάρχησε η λογική των στρατοπέδων.

Αντί για ενότητα, καλλιεργήθηκε η καχυποψία.

Αντί για άνοιγμα, επιλέχθηκε ο αποκλεισμός.

Το αποτέλεσμα φυσικα, βρίσκεται σήμερα μπροστά στα μάτια όλων. Ο ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία, εμφανίζεται περισσότερο κατακερματισμένος από ποτέ.

Αδυνατεί να συσπειρώσει, αδυνατεί να εμπνεύσει και αδυνατεί να πείσει ότι αποτελεί ξανά έναν αξιόπιστο πόλο ελπίδας για την κοινωνία.

Το πιο οδυνηρό είναι ότι η σημερινή εικόνα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη φράση που για δεκαετίες χαρακτήριζε την Αριστερά: «Αριστερό είναι ό,τι ενώνει». Διότι σήμερα βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο.

Δημόσιες παρεμβάσεις στελεχών που μιλούν για αυτοδιάλυση, δηλώσεις που εισηγούνται προσχώρηση σε άλλους πολιτικούς φορείς, φωνές που μιλούν για ολοκλήρωση του ιστορικού κύκλου ενός κόμματος που σήκωσε τεράστια βάρη, κυβέρνησε τη χώρα στις πιο δύσκολες στιγμές και εξακολουθεί να έχει πολλά να προσφέρει.

Μέσα σε όλα αυτά ήρθε και η κορυφαία πολιτική αστοχία.

Η διαγραφή του Παύλου Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Μια απόφαση που για πολλούς δεν εξέφραζε δύναμη, αλλά φόβο.

Δεν εξέφραζε αυτοπεποίθηση, αλλά ανασφάλεια.

Δεν εξέφραζε ηγεσία, αλλά αδυναμία διαχείρισης της διαφορετικής άποψης.

Ιδιαίτερα όταν ο ίδιος ο Πολάκης υπήρξε εκείνος που από την πρώτη στιγμή, αναγνώρισε το αποτέλεσμα της εκλογής, στήριξε την ενότητα του χώρου και επέμεινε στη συνέχιση της πολιτικής και οργανωτικής ζωής του κόμματος, όταν άλλοι συζητούσαν ακόμη και την κατάργησή του. Η Ιστορία είναι αμείλικτη με όλους μας.

Η ηγεσία κρίνεται όχι από τις προθέσεις αλλά από τα αποτελέσματα.

Σήμερα, έπειτα από μήνες εσωστρέφειας, αποκλεισμών, διχαστικών πρακτικών και διαρκούς πολιτικής συρρίκνωσης, τίθεται ένα αμείλικτο ερώτημα: Μπορεί ο Σωκράτης Φάμελλος να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην επανεκκίνηση που έχει ανάγκη; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε απομένει μία μόνο πράξη πολιτικής αξιοπρέπειας.

Να αναλάβει την ευθύνη της αποτυχίας.

Να αναγνωρίσει ότι δεν κατάφερε να σηκώσει το βάρος της ιστορίας που κληρονόμησε και να παραδώσει τη σκυτάλη.

Όχι για να δικαιωθεί κάποιος εσωκομματικός μηχανισμός, αλλά γιατί η κοινωνία χρειάζεται μια ισχυρή, μαχητική, ασυμβίβαστη και ενωμένη Αριστερά.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει σε καμία ομάδα, σε κανέναν κύκλο και σε κανέναν μηχανισμό.

Ανήκει στα μέλη του, στους αγώνες του και στην ιστορία του. Γιάννης Χανιωτάκης Μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Ένας νέος άνθρωπος, που η οικογένειά του ανήκει σε αυτόν τον χώρο γενιές τώρα.

Ένας νέος άνθρωπος που μέσα σε αυτόν τον χώρο ονειρεύεται, ελπίζει, οραματίζεται και παλεύει για μια δίκαιη κοινωνια και μια Έντιμη Ελλάδα. Ένας νέος άνθρωπος που ΑΡΝΕΙΤΑΙ να ρευστοποιησει τους αγώνες, τα όνειρα και την ιστορία μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους