Original Post

Πλήρες Κείμενο:

O ΘΟΡΩ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΣΚΙΑΣ «Αυτές οι παρθενικές σκιές του χρόνου, όταν όλα είναι τρυφερά, φρέσκα και πράσινα, πόσες υποσχέσεις κρύβουν! Υποσχόμενα σκιερά καταφύγια, όπου οι ήρωες μπορούν να αναπαυθούν.

Θα ήθελα να είμαι παρών στη γέννηση μιας σκιάς.» — Από το Ημερολόγιο του Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, 1 Ιουνίου 1854 Ο Ιούνιος μόλις έχει αρχίσει και ο Θορώ στέκεται στο δάσος σαν μάρτυρας μιας δημιουργίας που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν προσέχουν.

Δεν τον συγκινούν μόνο τα φύλλα που ξεδιπλώνονται ούτε το πράσινο που πυκνώνει μέρα με τη μέρα.

Τον συναρπάζει κάτι ακόμη πιο εφήμερο: η στιγμή που γεννιέται μια σκιά.

Η σκιά εδώ δεν είναι απουσία φωτός.

Είναι η απόδειξη ότι ένα δέντρο μεγάλωσε αρκετά ώστε να προσφέρει καταφύγιο.

Είναι η πρώτη χειρονομία φιλοξενίας της φύσης.

Καθώς τα κλαδιά απλώνουν το φύλλωμά τους, δημιουργούν έναν νέο τόπο μέσα στον κόσμο: έναν χώρο δροσιάς, ανάπαυσης και περισυλλογής.

Γι’ αυτό ο Θορώ μιλά για «σκιερά καταφύγια όπου οι ήρωες μπορούν να αναπαυθούν». Ηρωισμός, για εκείνον, δεν είναι μόνο η δράση αλλά και η επιστροφή από τη δράση· η δυνατότητα να βρεις έναν τόπο όπου θα σταθείς, θα σκεφτείς και θα ανακτήσεις τις δυνάμεις σου.

Το δάσος προσφέρει αυτό που συχνά αδυνατεί να προσφέρει η κοινωνία: προστασία χωρίς αντάλλαγμα.

Η εικόνα του Richard Smith μοιάζει να συνομιλεί άμεσα με αυτές τις γραμμές.

Το φως διαπερνά ακόμη το νεαρό φύλλωμα, αλλά ήδη οι πρώτες βαθιές σκιές σχηματίζονται ανάμεσα στους κορμούς.

Βλέπουμε σχεδόν τη διαδικασία που περιγράφει ο Θορώ: το δάσος να μεταμορφώνεται από ανοιξιάτικη διαφάνεια σε θερινό καταφύγιο.

Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο στη φράση «θα ήμουν παρών στη γέννηση μιας σκιάς». Είναι η επιθυμία να παρακολουθήσει κανείς τα γεγονότα που συνήθως περνούν απαρατήρητα.

Οι περισσότεροι παρατηρούμε το μεγάλο δέντρο. Ο Θορώ παρατηρεί τη σκιά που αυτό δημιουργεί.

Οι περισσότεροι βλέπουμε το αποτέλεσμα.

Εκείνος αναζητά τη στιγμή της γένεσης.

Ίσως γι’ αυτό τα ημερολόγιά του παραμένουν τόσο σύγχρονα.

Μας καλούν να στραφούμε προς όσα φαίνονται ασήμαντα: το πρώτο φύλλο, το πρώτο τραγούδι ενός πουλιού, την πρώτη σκιά του καλοκαιριού.

Εκεί, στις μικρές μεταβολές του κόσμου, ανακαλύπτει κανείς ότι η φύση δεν είναι ένα στατικό σκηνικό αλλά μια αδιάκοπη πράξη δημιουργίας.

Και ίσως η μεγαλύτερη υπόσχεση αυτού του πρώιμου καλοκαιρινού δάσους να είναι ακριβώς αυτή: ότι ακόμη και μια σκιά μπορεί να έχει τη δική της αυγή. Και ότι αξίζει να είμαστε παρόντες όταν συμβαίνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους