Original Post

Πλήρες Κείμενο:

“ Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω !!! “ Ας σταθούμε σήμερα στην αγωνία των μαθητών που δίνουν εξετάσεις! -----Και ας βοηθήσουμε τα παιδιά,να σταθούν όρθια, είτε πετύχουν είτε αποτύχουν…. Μπορεί να πέρασαν αρκετές μέρες από τότε που δυο κορίτσια έπεσαν από την ταράτσα της πολυκατοικίας τους γιατί δεν άντεχαν την αποτυχία στις εξετάσεις και δεν είχαν κάποιο στήριγμα για να στηριχθούν ψυχολογικά ! Λες και ήταν ορφανά από γονείς,από οικογένεια,από δασκάλους και φιλικό περιβάλλον ! Κι όμως τα είχαν όλα αυτά.Τι δεν είχαν; Τη στοργή, την κατανόηση, το διάλογο και τις απαντήσεις που ήθελαν στα υπαρξιακά τους ερωτήματα.Δυο κορίτσια με οικογένεια τυπικά, χωρίς οικογένεια ουσιαστικά! Ορφανά!!! Αξίζει τον κόπο, λοιπόν, σήμερα να αναδημοσιεύσω το σημείωμα που άφησε ένα από τα δύο κορίτσια στους γονείς του, πριν αυτοκτονήσουν πέφτοντας στο κενό, καταδικάζοντας με την πράξη τους όλους εμάς: γονείς,δασκάλους,εκπαιδευτικό σύστημα, κοινωνια,ΟΛΟΥΣ !!! “Μαμά και μπαμπά! Δεν θέλω πιά να ζω.Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα!”-γράφει η μαθήτρια γεμάτη απόγνωση και τρόμο για τον κόσμο που έπρεπε να αντιμετωπίσει ! Αυτόν τον κόσμο φτιάξαμε για τα παιδιά μας! Καταλαβαίνετε τι μας είπε; Πήραν το μήνυμα όλοι οι γονείς που έχουν παιδιά σ΄αυτή την ηλικία και αυτές τις μέρες δίνουν εξετάσεις; Καταλαβαίνουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τον γολγοθά των παιδιών που προσέρχονται έντρομα κάτω από δύσκολες ψυχολογικές συνθήκες να κριθούν για το μέλλον τους; Τι λένε οι μανδαρίνοι του υπουργείου Παιδείας και οι εκάστοτε υπουργοί, οι εκπαιδευτικοί σύμβουλοι,οι ψυχολόγοι και άλλοι “μαστεράντζες” και “ντοκτοράντζες” για την κατάσταση που δημιούργησαν με τη συμπεριφορά και τα προγράμματά τους, για την αντιμετώπιση των παιδιών; Νιώθουν ικανοποιημένοι επειδή διέθεσαν εκατομμύρια για σχολικές αίθουσες και άλλες υποδομές; Αισθάνονται, ότι έκαναν το καθήκον τους απέναντι στα νιάτα, όταν οι οι μαθητές προσέρχονται με τέτοιο άγχος και τοση απόγνωση για να διαγωνιστούν; Πως αντιμετωπίζουν ψυχολογικά τους υποψήφιους, ώστε σήμερα τα παιδιά να πιστεύουν πως δεν μπορούν να δουν τίποτα το θετικό; Γιατί τους μπήκε στο μυαλό, ότι η αποτυχία τους στις εξετάσεις είναι και το τέλος της ζωής; Γιατί νομίζουν, ότι δεν θα πάνε καλά στις εξετάσεις και στο τέλος θα καταλήξουν να κάνουν μια δουλειά που δεν θα τους δίνει λεφτά; Ποιός τους δασκαλεψε έτσι και ποιός νοιάστηκε για να τους βοηθήσει ψυχολογικά; Είναι δυνατόν στην καλύτερη ηλικία της ζωής τους να μας λένε κατάμουτρα, ότι δεν τους ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή; Και τότε τι πετύχαμε ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα; “ Αυτός ο κόσμος δεν ειναι πια για μένα “ μας είπε το άτυχο κορίτσι που έκανε τη βουτιά της λύτρωσης και του θανάτου ! Πέρα όμως από τα συγκεκριμένα προβλήματα που δημιουργούν οι εξετάσεις και οι δοκιμασίες των μαθητών.

Υπάρχει ένα γενικό κλίμα κατάθλιψης σε όλη την κοινωνία που αγγίζει και τα παιδιά.Μας το λέει το κορίτσι στο γράμμα του: “ Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης.Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του,αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος

!!!” Αναγνωρίζει η μαθήτρια ότι ο κόσμος έχει και τα ωραία του ! Τα έβλεπε συνέχεια καθημερινά.Και την ευμάρεια πολλών οικογενειών, και τον πλούτο, και τα ακριβά αυτοκίνητα και τις μεζονέτες στα βόρεια προάστια και στην παραλιακή, και τη χλιδή και τα ακριβά ρούχα και τις πολυτελείς διακοπές και την πλούσια ζωή άλλων συμμαθητριών που δεν έδιναν σημασία στο αν πετύχαιναν ή όχι στις εξετάσεις! Κυρίως, όμως, έβλεπαν και στιγμές ευτυχίας σε ορισμένα σπίτια στα οποία υπήρχε η αγάπη η φροντίδα και η συμπαράσταση των γονιών, η κατανόηση, η συμπαράσταση, η ψυχική επικοινωνία ,το χαμόγελο, η χαρά και η καλωσύνη ! Για τις μαθήτριες, όμως, που έπεσαν στο κενό της απελπισίας, ένας άλλος κόσμος φάνταζε στη νεανική τους ψυχή! ΄Ενας άλλος κόσμος στον οποίο θα έβρισκαν αυτό που τους έλειπε ! Ηταν η ελπίδα και το όνειρό τους.Το άγνωστο! Και ο ιδεατός κόσμος που έπλασαν στο νεανικό τους μυαλό ! Ο κόσμος του άγνωστου! Αυτός που θα τους ανακούφιζε από τις αγωνίες, την απελπισία,τον τρόμο της απόρριψης! “ Φέτος,είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις”, έγραφε στο γράμμα το δυστυχισμένο κορίτσι !” Αλλά φοβάμαι, ότι δεν θα πάω καλά !” -προεξοφλούσε έντρομο. Δηλαδή; Δηλαδή με ηθικό αυτουργό τον φόβο, οδηγήθηκαν στον θάνατο ! Ο φόβος ! Αυτόν που πέρασαν έντεχνα στη ζωή μας.Να φοβάσαι τα πάντα! Τους γονείς σου! Τους δικούς σου! Το σύστημα! Την εξουσία! Τα μυστικά της προσωπικής σου ζωής.Την απόρριψη !!! ‘Ενα εχω να σας πω: Απευθύνομαι σε όλους τους νέους και τους λέω υπεύθυνα με την πείρα της ζωής: ---Μη φοβάστε τίποτα! Ακόμα και η αποτυχία στις εξετάσεις μπορεί να σας φέρει την επιτυχία στη ζωή και στο μέλλον σας! --- Και στους γονείς και στους καθηγητές: Σκύψτε πάνω στα παιδιά σας.Αγκαλιάστε τα! Σας έχουν ανάγκη.Μη τα εγκαταλείπετε στους αέρηδες και στις καταιγίδες…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους