Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επιλογή Ζωής Είναι αλήθεια: Δεν το είχα σκεφτεί πριν την εγχείρηση.

Δεν ξέρω γιατί.

Ένιωθα ίσως ότι θα ήμουν προσωρινά αθάνατος, ότι είχα επενδύσει στο μέλλον κι ότι η επένδυση αυτή που μου χρωστούσε η όποια μοίρα, χρειαζόταν καιρό για να αποδώσει καρπούς.

Κοίταζα γύρω τους ανθρώπους, τους φίλους που έφευγαν για το αιώνιο ταξίδι και αισθανόμουν αυτή τη θλίψη να με κατακλύζει, αυτή την ανατριχίλα για τον θάνατο που πέρασε αλλά δεν με άγγιξε, προσωρινά έστω.

Μέχρι εκείνη τη μέρα, εκείνη τη μέρα που έμαθα ότι είχα σοβαρή ανεπάρκεια βαλβίδας και έπρεπε να κάνω επειγόντως εγχείρηση.

Τότε όλα άρχισαν να καταρρέουν μέσα μου.

Τότε και μόνο τότε ένιωθα τη θνητότητά μου να με κατακλύζει.

Τότε οι πιο ηχηρές μου διακηρύξεις για θετική σκέψη φάνταζαν τόσο μαυρόασπρες.

Τότε ένιωσα ματαιότητα, προσωρινότητα, κενότητα, απελπισία.

Τότε ένιωσα πόσο ανόητος ήμουν κάποιες φορές.

Τότε κατάλαβα τη ματαιότητα των εγκοσμίων… Ξέρετε, είναι στιγμές που ο κάθε άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με τη ζωή του.

Στιγμές σκληρές, αδυσώπητες, αμετακίνητες, ωμές.

Είναι στιγμές που πρέπει να μαζέψεις όλα τα αποθέματα της ψυχής και του πνεύματός σου και να κάνεις την εξίσωση.

Είναι φορές που μαζεύεις ψίχουλο-ψίχουλο κάθε απομεινάρι κουράγιου που διαθέτεις.

Είναι στιγμές που ό,τι και να σου πει ο συνάνθρωπος, ο φίλος, ο συγγενής είναι ελάχιστα παρήγορο και τόσο θλιβερά περιττό.

Είναι στιγμές που νιώθεις μια κρύα, παγερή, διαπεραστικά σκληρή, αδυσώπητα αληθινή, θανάσιμη μοναξιά.

Είναι στιγμές που γυρεύεις εναγωνίως ένα σταθερό αποκούμπι.

Εκείνες λοιπόν τις στιγμές καταλαβαίνεις ότι χωρίς Θεό δεν είσαι παρά ένα άχυρο στον άνεμο.

Είναι φορές που νιώθεις ότι χωρίς την ανάσα Του στο μάγουλό σου, είσαι ευεπίφορος σε μια σχεδόν νομοτελειακή απελπισία που σε παρασύρει επικίνδυνα στην τρέλα.

Εκείνες λοιπόν τις στιγμές μάζεψα όλα τα αποθέματα των δυνάμεών μου και κατάλαβα ότι δεν αρκούσαν.

Ήταν τόσο απελπιστικά λίγα μπροστά σε αυτό που ερχόταν.

Ήμουν τόσο ολιγόπιστος, τόσο τραγικά δειλός, τόσο ανθρώπινα λίγος.

Έπρεπε να βρω δύναμη! Έπρεπε να πιαστώ από τον ώμο Του! Τον χρειαζόμουν τόσο πολύ, τόσο απεγνωσμένα! Του γύρεψα τη βοήθειά Του διψασμένος, απελπισμένος, στα όρια της απόγνωσης και αμέσως μου απάντησε! Το ξέρω ακούγεται τρελό, μα είναι η αλήθεια.

Ήμουν τόσο εξουθενωμένος ψυχικά, πνευματικά και σωματικά, που ήξερα πως μόνο με τη βοήθειά Του μπορούσα να αντεπεξέλθω.

Με κράτησε ευλαβικά από το χέρι μέχρι εκείνη τη μέρα, Αυτός κι οι Άγιοί Του.

Με οδήγησε στο χειρουργείο με τη διαβεβαίωση ότι θα γίνω καλά.

Με αγκάλιασε ευλαβικά, όταν εγώ ο αμαρτωλός κατάλαβα την ανικανότητά μου να σταθώ στα δικά μου πόδια.

Ήταν εκεί μέσα στην εντατική, όταν ένιωθα χίλια δυο σωληνάκια να μου τρυπούν το σώμα.

Ήταν εκεί όταν ζαλιζόμουν, ήταν εκεί να μου κρατήσει το φλιτζάνι με το τσάι στα αδύνατά μου χέρια, ήταν εκεί όταν ένιωθα τον λαιμό μου ξεσκισμένο από την εγχείρηση, ήταν εκεί όταν για εκατό δέκα ώρες δεν μπορούσα να κοιμηθώ, ήταν εκεί όταν δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, να μου δώσει δύναμη και να μου δωρίσει λίγη απ' την πνοή του.

Πώς να ξεχάσω ετούτες τις στιγμές λοιπόν, Κύριε; Πώς να μη δακρύσω, όταν θυμηθώ τις ώρες της άπειρης φιλευσπλαχνίας σου; Πώς μπορώ να ξαναγίνω επιλήσμονας της αγάπης Σου; Πώς μπορώ να σταματήσω να αγωνίζομαι για τον άνθρωπο, το παιδί σου, που υποφέρει στη γειτονιά μου; Πώς μπορώ να ξαναφανώ αχάριστος, εγώ ο αμαρτωλός; Ήξερες από πριν την υπόσχεσή μου.

Δεν μπορούσα ξανά να θέσω τον εαυτό μου ως προτεραιότητα.

Δεν μπορούσα ξανά να Σε προδώσω, όχι μετά από αυτό, δεν θα το συγχωρούσα ποτέ στον εαυτό μου.

Στο είχα υποσχεθεί, το ήξερες άλλωστε από πριν, πως η δική μου πορεία ήταν και θα είναι μέχρι τέλους δική Σου, κατάδική Σου, χάρισμα στον άνθρωπο που πονά δίπλα μου κάπου στη γειτονιά Σου.

Το ήξερες από πριν ότι αυτή ήταν και θα είναι πλέον η μοναδική επιλογή μου, γιατί όλες οι άλλες ήταν τόσο μάταιες... ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους