Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Σαούλ, Σαούλ, τί με διώκεις;» Η Πεντηκοστή είναι η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας.

Όχι γιατί τότε ιδρύθηκε ένας ακόμη θρησκευτικός οργανισμός, αλλά γιατί το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε στους Αποστόλους και τους έκανε Εκκλησία.

Τους φοβισμένους τούς έκανε μάρτυρες, τους κρυμμένους τούς έβγαλε στο φως, τους αδύναμους τούς έκανε φωνή που ακούστηκε ως τα πέρατα της οικουμένης.

Από την πρώτη της ημέρα, όμως, η Εκκλησία γνώρισε και τον διωγμό. Οι Απόστολοι φυλακίστηκαν.

Οι πρώτοι χριστιανοί συκοφαντήθηκαν.

Άνθρωποι απλοί, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, οδηγήθηκαν σε βασανιστήρια και θάνατο, επειδή δεν αρνήθηκαν τον Χριστό.

Οι κατακόμβες, οι φυλακές, οι εξορίες και οι τόποι του μαρτυρίου έγιναν σιωπηλοί μάρτυρες μιας πίστης που δεν λύγισε.

Και ίσως καμιά φορά να νομίζουμε πως όλα αυτά ανήκουν σε μια πολύ μακρινή εποχή.

Σε παλιά συναξάρια και εικόνες αγίων.

Κι όμως, η ιστορία της Εκκλησίας δεν σταμάτησε στους πρώτους αιώνες.

Ο 20ός αιώνας, ο αιώνας της προόδου, της επιστήμης και των μεγάλων ιδεολογιών, έγινε ταυτόχρονα και αιώνας νέων μαρτύρων.

Σε φυλακές, στρατόπεδα, εξορίες και τόπους εκτελέσεων, χιλιάδες χριστιανοί ομολόγησαν ξανά εκείνο που ομολογούσαν οι πρώτοι μάρτυρες: ότι ο Χριστός δεν είναι μια ιδέα που αλλάζει με τις εποχές, αλλά ο ζωντανός Κύριος της ζωής.

Επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί, μοναχές, πατέρες, μητέρες, άνθρωποι γνωστοί και άγνωστοι, πλήρωσαν την πίστη τους με αίμα, φυλακή, εξορία, περιφρόνηση.

Δεν τους ζητήθηκε απλώς να αλλάξουν άποψη.

Τους ζητήθηκε να αρνηθούν τον Χριστό.

Και δεν Τον αρνήθηκαν.

Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν μιλά για τους μάρτυρες σαν να είναι πρόσωπα ενός κλεισμένου παρελθόντος.

Τους τιμά ως ζωντανή απόδειξη ότι το Άγιο Πνεύμα συνεχίζει να δυναμώνει τον άνθρωπο εκεί όπου οι ανθρώπινες δυνάμεις τελειώνουν.

Ο διωγμός, βέβαια, δεν έχει πάντοτε το ίδιο πρόσωπο.

Άλλοτε κρατά ξίφος.

Άλλοτε κρατά σφραγίδα εξουσίας.

Άλλοτε ντύνεται με ιδεολογία.

Άλλοτε γίνεται ειρωνεία, αποκλεισμός, διαστρέβλωση.

Άλλοτε είναι φανερός και αιματηρός.

Άλλοτε είναι πιο αθόρυβος, αλλά το ίδιο πραγματικός: μια πίεση να σωπάσει η Εκκλησία εκεί όπου οφείλει να μιλήσει.

Και σήμερα η Εκκλησία πολεμείται.

Σε κάποιες περιοχές του κόσμου, οι χριστιανοί ακόμη διώκονται ανοιχτά.

Φυλακίζονται, εξορίζονται, απειλούνται, σκοτώνονται.

Σε άλλες κοινωνίες ο πόλεμος είναι διαφορετικός.

Η πίστη παρουσιάζεται ως κάτι ξεπερασμένο. Η Εκκλησία κρίνεται συχνά μόνο μέσα από τα λάθη και τις αδυναμίες των ανθρώπων της.

Ο χριστιανός πιέζεται να κρύψει την πίστη του, να την κρατήσει ιδιωτική, ακίνδυνη, άφωνη.

Να πιστεύει, αρκεί να μην ομολογεί, να αγαπά την Εκκλησία, αρκεί να μην το δείχνει, να έχει Χριστό, αρκεί να μην Τον φέρνει μέσα στη ζωή του κόσμου.

Μα ο χριστιανός δεν καλείται να κρύψει τον Χριστό.

Καλείται να Τον ομολογήσει.

Όχι με φανατισμό.

Όχι με υπεροψία.

Όχι με φωνές και θυμό.

Αλλά με πίστη, αγάπη, καθαρότητα και συνέπεια ζωής.

Με λόγο που δεν ντρέπεται.

Με ζωή που δεν φοβάται να δείξει σε Ποιον ανήκει.

Ο ίδιος ο Κύριος το είπε καθαρά: «Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς». Δεν είναι μικρό πράγμα η ομολογία.

Είναι η στιγμή που η πίστη παύει να μένει κλεισμένη μέσα μας και γίνεται μαρτυρία.

Όχι επίδειξη. Μαρτυρία.

Όχι επίθεση. Φως.

Βέβαια, εδώ χρειάζεται προσοχή. Η Εκκλησία δεν αρνείται ότι οι άνθρωποί της σφάλλουν.

Δεν αρνείται ότι υπάρχουν σκάνδαλα, αδυναμίες, πτώσεις και αστοχίες.

Η αλήθεια δεν φοβάται τη μετάνοια.

Άλλο όμως η δίκαιη κριτική στα ανθρώπινα λάθη και άλλο ο πόλεμος κατά της Εκκλησίας επειδή κρατά ζωντανή την παρουσία του Χριστού.

Άλλο να πονάς για τις πληγές μέσα στην Εκκλησία και άλλο να θέλεις να σβήσεις τη φωνή της από τον κόσμο.

Γιατί τελικά ο βαθύτερος πόλεμος κατά της Εκκλησίας δεν είναι εναντίον ενός θεσμού.

Είναι εναντίον του ίδιου του Χριστού.

Αυτό το αποκάλυψε ο Κύριος στον δρόμο της Δαμασκού.

Όταν ο Σαούλ καταδίωκε τους χριστιανούς, ο Χριστός δεν του είπε: «Γιατί διώκεις τους μαθητές μου;». Του είπε: «Σαούλ, Σαούλ, τί με διώκεις;». Μέσα σε αυτή τη φράση βρίσκεται όλο το μυστήριο της Εκκλησίας. Ο Χριστός δεν είναι απλώς ο ιδρυτής της.

Είναι η Κεφαλή της. Η Εκκλησία δεν είναι ένας σύλλογος που διατηρεί τη μνήμη Του.

Είναι το Σώμα Του μέσα στην ιστορία.

Γι’ αυτό και όποιος χτυπά την Εκκλησία για τον Χριστό της, στην πραγματικότητα χτυπά τον ίδιο τον Χριστό.

Αυτό είναι που ενοχλεί βαθύτερα τον κόσμο.

Όχι απλώς η ύπαρξη μιας θρησκευτικής κοινότητας.

Αλλά η παρουσία του Χριστού, που θυμίζει στον άνθρωπο ότι δεν είναι θεός του εαυτού του.

Ότι δεν σώζεται μόνος του.

Ότι η αλήθεια δεν αλλάζει ανάλογα με τις μόδες της κάθε εποχής.

Ότι υπάρχει μετάνοια, Σταυρός, Ανάσταση, αιωνιότητα. Η Εκκλησία ενοχλεί όταν δεν γίνεται διακοσμητικό στοιχείο της κοινωνίας.

Όταν δεν περιορίζεται σε έθιμα, τελετές και όμορφες αναμνήσεις.

Όταν δεν δέχεται να είναι απλώς ένας χώρος φιλανθρωπίας χωρίς Ευαγγέλιο, μια παράδοση χωρίς μετάνοια, μια παρηγοριά χωρίς Σταυρό.

Ενοχλεί όταν λέει ότι ο Χριστός δεν είναι μια ωραία ιδέα, αλλά ο Κύριος και Θεός μας.

Και όμως, η Εκκλησία δεν απαντά στον διωγμό με μίσος.

Αν απαντούσε έτσι, θα πρόδιδε τον Κύριό της.

Δεν νίκησε επειδή είχε στρατούς.

Δεν άντεξε επειδή την προστάτεψαν οι ισχυροί της γης.

Νίκησε επειδή είχε μάρτυρες.

Άντεξε επειδή είχε αγίους.

Έζησε, επειδή μέσα της ζει ο Χριστός.

Αυτό μάς θυμίζει η Πεντηκοστή.

Ότι η Εκκλησία δεν ζει από την εύνοια του κόσμου, αλλά από το Άγιο Πνεύμα.

Δεν στηρίζεται στην ανθρώπινη αποδοχή, αλλά στη χάρη του Θεού.

Μπορεί να πολεμιέται, να συκοφαντείται, να πληγώνεται, να διώκεται.

Μπορεί να περνά μέσα από φωτιά και σκοτάδι.

Αλλά δεν σβήνει.

Γιατί η Εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, για να τελειώσει όταν κουραστούν οι άνθρωποι.

Είναι το Σώμα του Χριστού, που πορεύεται μέσα στην ιστορία μέχρι την ημέρα της Βασιλείας.

Και κάθε Πεντηκοστή μάς θυμίζει ξανά ότι το Άγιο Πνεύμα ήρθε και μένει στην Εκκλησία.

Τη ζωοποιεί.

Την αγιάζει.

Την κρατά όρθια.

Γεννά μάρτυρες, ομολογητές, αγίους.

Γι’ αυτό, όσο κι αν πολεμηθεί η Εκκλησία, δεν θα πάψει να μαρτυρεί. Όχι γιατί οι άνθρωποί της είναι δυνατοί. Αλλά γιατί ο Χριστός είναι ζωντανός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους