Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν τότε που το ελληνικό ποδόσφαιρο βίωνε την πιο μεγάλη του κρίση εκεί στα τέλη του 2013.

Από τη μια τα μνημόνια που κατέκαψαν, ανάμεσα στα πολλά, κι αυτό το κομμάτι της ζωής μας.

Σχεδόν όλες ομάδες πάλευαν για να σώσουν την ύπαρξή τους, ήταν η χρονιά που η ΑΕΚ υποβιβαζόταν στην Γ Εθνική, ο Παναθηναϊκός έμενε εκτός Ευρώπης κι έμπαινε σε μια τεράστια περιπέτεια, ο ΟΦΗ κι ο Άρης ήταν έτοιμοι κι αυτοί να ακολουθήσουν την Ένωση στις ερασιτεχνικές κατηγορίες για να ξελασπώσουν.

Από την άλλη ήταν η ξηρασία στο ελληνικό στοιχείο, η φουρνιά του 2004 αποσυρόταν, οι μεγάλες επιτυχίες άνηκαν στο παρελθόν, και στη θέση της έρχονταν παίχτες που δε μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος, ακαδημίες και τεχνογνωσία δεν υπήρχαν, ούτε καν ενδιαφέρον από τις ομάδες, ούτε εμπιστοσύνη στον Έλληνα ποδοσφαιριστή ούτε υπομονή ούτε όρεξη και χρήμα για επένδυση στα νιάτα.

Τότε δεν υπήρχε κανένας Κωνσταντέλιας, Τζολάκης, Τζόλης, Μουζακίτης, Τζίμας, Βαγιαννίδης, Κουλιεράκης, Καρέτσας, Ιωαννίδης, Ζαφείρης, Τετέι.

Την επόμενη και την μεθεπόμενη σεζόν η Εθνική θα έχανε δυο φορές από τα νησιά Φεροέ και θα έμπαινε σε αυτήν την εσωστρέφεια που ακόμα παλεύει να βγει.

Και μέσα σε αυτήν τη μιζέρια είχε σκάσει η είδηση.

Ένα παιδί που ξεκινούσε να παίζει στα Γιάννενα, στον ΠΑΣ, ένα ταλέντο που καθιερωνόταν, θα έπαιρνε μεταγραφή στην Ιταλία, στην Κάλιαρι.

Θυμάμαι τη γκρίνια μας που δεν τον πρόλαβε καμία από τις μεγάλες ομάδες, που ένα ταλέντο βγάλαμε μέσα σε αυτήν την παρακμή κι αυτό έφυγε έξω αμέσως, πριν τον χαρούμε.

Έκατσε χρόνια στην Ιταλία, Κάλιαρι, Μπολόνια κυρίως, Σπαλ, Μπάρι.

Έπαιξε και στην ΑΕΚ κάποια στιγμή, όταν αυτή επέστρεψε, για δυο χρόνια.

Ήταν στη βασική ενδεκάδα της όταν μπήκε ξανά στους ομίλους του Champions League.

Το συλλογικό απωθημένο κάπως καλύφθηκε.

Ξεχώριζε για το ήθος του, ήταν πολύ καλλιεργημένο, ευγενικό, γλυκομίλητο και διαβασμένο παιδί, κατέρριπτε το αναχρονιστικό κι ηλίθιο στερεότυπο του μάτσο άγαρμπου αγριάνθρωπου ποδοσφαιριστή.

Ήταν καλός μαθητής.

Διάβαζε πολύ γιατί πάντα ήθελε να πετάξει.

Ήθελε να μπει στη σχολή Ικάρων.

Τελικά, συνέχισε την καριέρα του πατέρα του στα γήπεδα, στην αγαπημένη τους ομάδα, τον ΠΑΣ.

Όμως πάντα κοίταζε τον ουρανό, έβλεπε τα μαχητικά και ζήλευε, ονειρευόταν τον εαυτό του μέσα.

Στα πανηγύρια του ανέβαινε στην κερκίδα, μπουρδουκλωνόταν ανάμεσα στους φιλάθλους, για να πάρει μια αγκαλιά τον πατέρα του.

Όλα από αυτήν την αγκαλιά ξεκινούσαν, όλα σε αυτήν την αγκαλιά κατέληγαν.

Υπάρχουν ειδήσεις που σου κόβουν την ανάσα, κυριολεκτικά.

Χάνονται χτύποι από την καρδιά σου, κοκαλώνει το μυαλό σου για μια δυο στιγμές. Ο Μάριος Οικονόμου χτύπησε με την μηχανή κι είναι πολύ σοβαρά. Πώς; Είναι ακόμα 21 ετών μέσα μου και περιμένει την μεταγραφή του στην Κάλιαρι, είμαι κι εγώ 23 και γκρινιάζω που δεν ήρθε στον Ολυμπιακό.

Δε γίνεται να πεθάνει είναι πολύ νέος, πολύ καλός, πολύ όμορφος.

Δε γίνεται, δεν χωράει σε κανένα μυαλό.

Δεν πιστεύω, αλλά υπήρξε μια στιγμή που ένιωσα ένα μεταφυσικό τσίμπημα στην καρδιά.

Ήταν τότε σε εκείνο το Euro που είδαμε τον Έρικσεν να πεθαίνει για λίγα δευτερόλεπτα και να επανέρχεται με όλους τους παίχτες να φτιάχνουν ένα τείχος γύρω του να μην περνάει τίποτα εκτός από τις προσευχές μας.

Ξέρω, το λογικό μου μέρος μιλάει για τον απινιδωτή, το ιατρικό προσωπικό, την τύχη.

Όμως εκείνη την ώρα ένιωσα ότι τόσες σκέψεις συντονιστήκαμε, κατεβήκαμε παρέα στα μαρμαρένια αλώνια, καρφώσαμε τον πούστη τον χάρο και τον σηκώσαμε τον παιχταρά, τον είδαμε να παίζει ξανά ποδόσφαιρο.

Έτσι ήθελα να γίνει και με τον Μάριο, προσπαθούσα να βρω τον τόνο εκείνης της σκέψης, να γίνει το θαύμα ξανά.

Με έπιανα να ονειρεύομαι να τον βλέπω να μιλάει για εκείνο το ατύχημα μετά από χρόνια σε μια τηλεοπτική συνέντευξη, να είναι καλά, να κάνει σχέδια, ίσως να τον παίρνει κι αυτόν αγκαλιά κάποιος μικρός μπουρδουκλωμένος ανάμεσα σε φιλάθλους.

Τελικά σήμερα μου ήρθε το μήνυμα, ο Μάριος έφυγε.

Δε γίνονται κάθε μέρα θαύματα. Ο Ίκαρος πέταξε πολύ ψηλά, εκεί που πάντα ονειρευόταν, αγκάλιασε τον ήλιο και πλέον κανείς δε μπορεί να κάψει τα φτερά του.

Ελπίζω όταν βολτάρουν τα μαχητικά εκεί πάνω να χτυπάνε καμιά κόρνα και να τον χαιρετάνε. Άσε μας να πιστεύουμε ότι μπορεί να ακούει και να χαμογελάει. Αντίο αγόρι μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους