Το Νυφικό που Δεν Πρόλαβε Τον είπαν Βάρδα. Δεν ήταν όνομα, ήταν εντολή. «Βάρδα», του φώναζε η μάνα του όταν έμπαινε στο σπίτι με τα χέρια λερωμένα από κάρβουνο. «Βάρδα μην λερώσεις το σκαλιστό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το έφαγε η φωτιά.

Μαζί με το σπίτι, το εργαστήρι των γαντιών, και τη φωνή της μάνας του. Στον Πειραιά κατέβηκε ξυπόλητος το ’22. Δεκαεφτά χρονών, με ένα σεντούκι που είχε μέσα ένα νυφικό, δυο κουβάρια μετάξι, και τη φωτογραφία μιας κοπέλας που δεν πρόλαβε να γίνει γυναίκα του. Τη Ραλλού.

Το σεντούκι δεν το άνοιξε ποτέ.

Το έβαλε κάτω από το κρεβάτι στην παράγκα στα Ταμπούρια.

Από πάνω κοιμόταν αυτός.

Από κάτω κοιμόταν η Σμύρνη.

Έπιασε δουλειά στο λιμάνι.

Φόρτωνε τσουβάλια το βράδυ μετρούσε τα δάχτυλά του, δέκα ακέραια. «Πάλι γλίτωσα», έλεγε γιατί στη Σμύρνη είχε δει χέρια να κόβονται για μια βέρα.

Τα βράδια έραβε πανιά, σακιά, σάβανα για όσους δεν είχαν δικά τους.

Τα δάχτυλά του θυμόντουσαν το μετάξι, μα τα χέρια του υπάκουαν στην πείνα. «Η τέχνη», μουρμούριζε, «είναι πολυτέλεια των ανθρώπων που δεν τους κυνηγάει η θάλασσα.» Ένα απόγευμα του ’28 ήρθε η Ελένη.

Κόρη καπνεργάτη.

Μικρασιάτισσα κι αυτή, από το Αϊβαλί.

Στάθηκε στην πόρτα της παράγκας.

Δεν μπήκε. «Άκουσα πως ράβεις», είπε. «Θέλω να μου ράψεις νυφικό.» Ο Βάρδας πάγωσε.

Πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια κοίταξε κάτω από το κρεβάτι.

Το σεντούκι ήταν εκεί.

Ανάσαινε ακόμα. «Δεν ράβω νυφικά πια», της είπε. «Τα νυφικά θέλουν ελπίδα, εγώ έχω μόνο κλωστή.» «Τότε ράψε το με κλωστή», του απάντησε. «Την ελπίδα θα τη βάλω εγώ.» Το άνοιξε.

Η μυρωδιά της ναφθαλίνης βγήκε σαν φάντασμα.

Το νυφικό της Ραλλούς ήταν εκεί, κιτρινισμένο, αλλά άθικτο.

Η φωτιά δεν το είχε αγγίξει.

Μόνο ο χρόνος.

Δεν το έδωσε.

Δεν μπορούσε.

Ήταν ο τάφος του. «Θα σου φτιάξω άλλο», της είπε. «Απ’ την αρχή.» Αγόρασε μετάξι με τα λεφτά που μάζευε για να γυρίσει πίσω.

Ήξερε πως δεν θα γυρνούσε ποτέ.

Οι νεκροί δεν σε περιμένουν.

Σε βαραίνουν.

Έραβε νύχτες. Η Ελένη ερχόταν και του κρατούσε το φως μια λάμπα πετρελαίου.

Της έλεγε για τη Σμύρνη για το πρωί.

Πώς μύριζε το ψωμί στο φούρνο του Χατζηανέστη.

Πώς η Ραλλού τραγουδούσε και τα χελιδόνια σταματούσαν να την ακούσουν. «Κι εσύ γιατί δεν τραγουδάς;» τον ρώτησε μια νύχτα. «Γιατί τα χελιδόνια δεν γυρίζουν στους καμένους τόπους.» Το νυφικό τελείωσε παραμονή του γάμου.

Ήταν λιτό.

Χωρίς κεντήματα. «Οι πρόσφυγες», της είπε, «δεν στολίζουν τη χαρά τους.

Τη φοβούνται.

Μην τους τη ζηλέψει ο Θεός.» Την ημέρα του γάμου, η Ελένη φόρεσε το νυφικό του Βάρδα.

Εκείνος δεν πήγε στην εκκλησία.

Στάθηκε στο λιμάνι και κοίταζε τη θάλασσα. Ανατολικά.

Το βράδυ, η Ελένη του χτύπησε την πόρτα.

Κρατούσε το σεντούκι. Ο Βάρδας το άνοιξε, έβγαλε το παλιό νυφικό της Ραλλούς το άπλωσε πάνω στο κρεβάτι για πρώτη φορά δεν μύριζε ναφθαλίνη.

Μύριζε γιασεμί. «Τώρα μπορώ να το θάψω», είπε.

Το έκαψαν στην αυλή.

Μαζί με τη φωτογραφία.

Η στάχτη έγινε μαύρη και ελαφριά.

Ο άνεμος την πήρε και την πέταξε στη θάλασσα. «Γιατί το καις;» ρώτησε η Ελένη. «Ήταν η ζωή σου.» «Ήταν ο θάνατός μου», απάντησε κι εγώ έζησα δέκα χρόνια μέσα σε έναν τάφο. Φτάνει.» Άννα Δανάλη μυθοπλασία Από τότε, ο Βάρδας άρχισε να ράβει νυφικά.

Για όλες τις κοπέλες της προσφυγιάς.

Δωρεάν. «Για να μην έχει καμιά νύφη κατακάθι στο φλιτζάνι της», έλεγε.

Πέθανε το ’74. Στο σεντούκι του βρήκαν μόνο ένα πράγμα: μια κλωστή μεταξωτή, κόκκινη.

Δεμένη φιόγκο.

Και ένα σημείωμα: «Τη Σμύρνη δεν την κουβαλάς στο σεντούκι.

Την κουβαλάς στα δάχτυλα.

Κι όταν τα δάχτυλα μάθουν να ράβουν καινούρια ρούχα, τότε μόνο θάβεις τους νεκρούς σου.

Όχι πιο πριν.

Γιατί αλλιώς, σε θάβουν αυτοί.» Στα Ταμπούρια λένε πως ακόμα, καμιά φορά, αν περάσεις από την παλιά του παράγκα το ξημέρωμα, ακούς ψαλίδι να κόβει. Και μια φωνή να λέει: «Βάρδα. Μην λερώσεις την ελπίδα.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους