Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρομάζω με αυτά που βλέπω ότι έρχονται. Διαβάζοντας διάφορα κείμενα για τον Μήνα Υπερηφάνειας (Pride), αντιλαμβάνομαι ότι για πολλούς ανθρώπους αποτελεί μια ευκαιρία προβολής, αναγνώρισης και διεκδίκησης δικαιωμάτων.

Ωστόσο, προσωπικά θεωρώ ότι πίσω από τη σύγχρονη προώθηση του Pride δεν βρίσκεται μόνο η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας και της διεκδίκησης των δικαιωμάτων, αλλά μια ευρύτερη προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των αξιών που στηρίζουν την οικογένεια, τις κοινωνικές σχέσεις και την ηθική.

Κατά τη δική μου αντίληψη, η σεξουαλική συμπεριφορά δεν αποτελεί ένα χαρακτηριστικό με το οποίο ο κάθε άνθρωπος (μόνο) γεννιέται, αλλά συνδέεται και με επιλογές, επιρροές, εμπειρίες και αντιλήψεις που διαμορφώνονται μέσα στην κοινωνία.

Άλλωστε ο άνθρωπος έχει το στοιχείο της ανκάλυψης και του πειραματισμού.

Για τον λόγο αυτό αντιμετωπίζω με επιφύλαξη την προσπάθεια να παρουσιάζονται οι σεξουαλικές προτιμήσεις ως "από γεννησιμιου", απολύτως ισοδύναμες και να μην επιδέχονται δημόσια κριτική.

Παράλληλα, θεωρώ ότι η σύγχρονη κουλτούρα συγχέει την ελευθερία με την απουσία ηθικής και ορίων! Όταν η αναζήτηση της ηδονής παρουσιάζεται ως υπέρτατη αξία, υπάρχει ο κίνδυνος να καταπατηθούν άλλες αξίες όπως η αυτοσυγκράτηση, η ευθύνη, ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπο και η σημασία της οικογένειας ως θεσμού.

Επιπλέον, με προβληματίζουν οι εικόνες και οι συμπεριφορές που εμφανίζονται σε αυτού του είδους τις εκδηλώσεις, οι οποίες κατά τη γνώμη μου δεν προβάλλουν την "αξιοπρέπεια" του ανθρώπου, αλλά μια αντίληψη ζωής επικεντρωμένη αποκλειστικά στη σωματική απόλαυση, προωθώντας παράλληλα μηνύματα κατά του Χριστιανικού (και μόνο !) προτύπου.

Δεν θεωρώ ότι τέτοιες εκφράσεις αντιπροσωπεύουν απαραίτητα όλους όσους συμμετέχουν σε αυτές τιςεκδηλώσεις, όμως πιστεύω ότι αξίζει να συζητηθεί ποια πρότυπα προβάλλονται δημόσια, τι είδους κοινωνία προωθείται και τι κοινωνία τελικά, εμείς ως "υπεύθυνοι ενήλικες" επιθυμούμε να διαμορφώσουμε.

Από τη δική μου Χριστιανική σκοπιά, η απομάκρυνση από τον Θεό οδηγεί συχνά στη σχετικοποίηση κάθε ηθικού ορίου.

Αυτή η απομάκρυνση δεν επιχειρείται χωρίς λόγο, γιατί όπως έχω ξαναπεί πολλές φορές, «Μακριά από τον Θεό όλα επιτρέπονται!». Θεωρώ ότι μια κοινωνία χωρίς πνευματικό κέντρο, κινδυνεύει να χάσει και τα σταθερά σημεία αναφοράς που συγκρατούν τη συνοχή της.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να λείπει ο σεβασμός προς κανέναν άνθρωπο.

Ο αμοιβαίος σεβασμός είναι απαραίτητος σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Όμως ο σεβασμός προς το πρόσωπο δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά "συμφωνία με κάθε ιδέα, συμπεριφορά ή κοινωνικό αίτημα". Μπορούμε να σεβόμαστε τον άνθρωπο και ταυτόχρονα να διατηρούμε το δικαίωμα να διαφωνούμε με αντιλήψεις, που θεωρούμε ότι απομακρύνουν την κοινωνία από τις αξίες της πίστης, της οικογένειας, μα κυρίως της προσωπικής ευθύνης.

Το ακόλουθο απόφθεγμα αποδίδεται στον Λιαντίνη. "...Να χαίρεσαι τη ζωή σου τη σύντομη και την ανεπίστροφη, αλλά μέσα στο ρυθμό και την τάξη.

Φυσική και ελεύθερη! ... να κρατάς την εμορφιά των παθών, ένα κύπελλο στο χέρι σου από αγνό ασήμι. Αλλά με γνώση και με πειθαρχία...»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους