Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επιστροφή της Απλότητας Για πόσα χρόνια είχα πείσει τον εαυτό μου, πως αυτό είναι το φυσιολογικό.

Πώς αυτό ήταν η φύση μου.

Και πως το απολάμβανα κιόλας.

Πόσα ψέματα.

Το πρώτο που έφυγε από το πρόσωπο μου, ήταν το μέικ απ. Φρόντισαν τα δάκρυα μου, να ξεπλύνουν καλά το πρόσωπο μου και να μου "απαγορεύσουν" την μάσκαρα.

Σε κάθε συνεδρία, συνάντηση, ταξίδι πίσω σε εμένα, να σου η μουτζούρα.

Όσο καθάριζα, τόσο δεν είχε χώρο αυτή πια.

Στην πορεία έφυγαν και τα κραγιόν.

Δε χρειαζόμουν πια να έχω ζουμερά χείλη, για να σαγινεύω άλλους.

Έψαχνα να βρω εμένα πια.

Και επιτέλους ήρθε η ώρα να αφήσω τα πανέμορφα μαλάκια μου φυσικά, τις μπουκλίτσες μου ελεύθερες.

Τελείωσαν οι ανταύγιες, για να δείχνω πιο ξανθιά, πιο φωτεινή, πιο αγγελική, αλλά και για να μοιάζω στις ανοιχτομάλλες της οικογένειας μου.

Ήμουν ένα ξεχωριστό σκουρομάλλικο.

Πλέον περήφανα, με άσπρες τρίχες! Και το πιο σημαντικό από όλα! Τα τακούνια! Αχ, αυτά τα τακούνια! Με ύψος 1.60μ και ένα κόμπλεξ ακόμα ψηλότερο, είχαν γίνει προέκταση του ποδιού μου.

Και ο βασανιστής τους.

Τι και αν στραβώναν τα δάχτυλα μου, τι και πονούσε η μέση μου, σημασία είχε να είναι βαμμένο το νύχι, πάνω στο τακούνι.

Σε πόσες πλάνες μας φυλακίζει το τραύμα μας.

Πόσο τυφλωνόμαστε, μπροστά στα αληθινά σημαντικά, που είναι η υγεία μας και χανόμαστε στην ωραιοποίηση της επιφάνειας.

Με πόσες τέτοιες πλάνες εμείς οι γυναίκες, απαρνηθήκαμε την αληθινή φύση μας.

Απαρνηθήκαμε την ελευθερία της κίνησης μας, την σοφία των άσπρων μαλλιών μας, τα μαθήματα των γραμμών του προσώπου μας.

Και θέλω τόσο να τόσο να μοιραστώ, πως όσο και αν εμείς την ξεχάσαμε, η φύση μας δεν μας ξέχασε ποτέ και βρίσκεται εντός μας.

Και φυσικά η κάθε μία, έχει την δική της μοναδική διαδρομή πίσω και μέσα στην αλήθεια της.

Αυτός είναι ο δικός μου δρόμος.

Σημασία έχει να μάθουμε να ακούμε εμάς και τις αληθινές ανάγκες της ψυχής και του κορμιού μας.

Και αν βρίσκεσαι από την άλλη πλευρά και δεν έβαλες ποτέ σου κραγιόν, να το κάνεις, να γευτείς κάθε πλευρά της εμπειρίας.

Όπως εγώ ξεκίνησα να φοράω μακριά φορέματα, που δεν είχα φορέσει και νιώσει άνετα με αυτά ξανά στο παρελθόν.

Και όπως φόρεσα Tewa, που έλεγα ότι προτιμούσα να πεθάνω.

Αλλά δεν πέθανα, ή μάλλον πέθανα στη παλιά μου ταυτότητα και πολύ τα χάρηκα.

Μη σε καταναγκάζεις για "άλλους"! Μην γίνεται καταναγκαστική καθημερινότητα! Να το κάνεις απλά, για Εσένα! Ότι κάνεις, επειδή σε Αγαπάς! 💜🫂💜

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους