Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις πανελλήνιες έβαλαν θέμα αν το μπάσκετ μπορεί να σώσει τον κόσμο. Γέλασα.

Ο κόσμος δεν σώθηκε από πολέμους, επαναστάσεις, θρησκείες, ποιητές, μεσσίες, επιστήμονες.

Θα τον σώσει το πικ εν ρολ.

Κάπου σε ένα γραφείο κάποιος καλοταϊσμένος τύπος αποφάσισε ότι αυτό ήταν ένα σοβαρό ερώτημα για δεκαοχτάχρονα παιδιά που κοιμήθηκαν τρεις ώρες και μεγάλωσαν βλέποντας την πραγματικότητα να τους κλείνει την πόρτα στα μούτρα.

Μετά βγήκε η δημοσιογράφος με το μαρκούτσι στο χέρι και τραλαλά τραλαλό περίμενε να ακούσει τις σωστές απαντήσεις. "Πώς σας φάνηκε το θέμα" ; Και τότε εμφανίστηκε ένα πιτσιρίκι με μπλούζα που έγραφε Fuck the System.

Αυτοί οι τύποι συνήθως είναι οι μόνοι που έχουν διαβάσει την ερώτηση.

Είπε ότι το θέμα ήταν αδιάφορο.

Ότι οι δικές του πανελλήνιες είχαν άλλο θέμα.

Ότι τον κυβερνούν βιαστές και δολοφόνοι.

Κομψό η άκομψο πάντως έμοιαζε πιο ξύπνιος από όλους τους υπόλοιπους.

Μετά ένα άλλο παιδί είπε: "Οι στόχοι είναι σκλαβιά" Ωραία ατάκα.

Οι στόχοι είναι το καρότο.

Η ζωή είναι το μαστίγιο.

Και συνήθως φτάνεις στον στόχο για να ανακαλύψεις ότι κάποιος έχει ήδη βάλει έναν καινούργιο λίγο πιο πέρα.

Έτσι αγοράζονται σπίτια, αυτοκίνητα, ψήφοι, συνειδήσεις.

Έτσι γεμίζουν τα νεκροταφεία.

Μας κυβερνάνε βιαστές και δολοφόνοι είπε το παιδί.

Μόνο που οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό.

Βγάίνουν μέσα απο το ιδιο δωμάτιο.

Το ίδιο καφενείο.

Απο τους ίδιους φόβους.

Τα ίδια κόμπλεξ ανθρώπων που έχουν χάσει τόσες φορές που έμαθαν να αποκαλούν την ήττα "ρεαλισμό". Άνθρωποι που δεν πιστεύουν πια σε τίποτα, εκτός από τη φανέλα της ομάδας τους και τον επόμενο λογαριασμό που πρέπει να πληρωθεί.

Ζουν τις νίκες τους μέσα από ξένους ανθρώπους. Πολιτικούς. Μαφιόζους Προέδρους ομάδων. Δισεκατομμυριούχους.

Και από κάθε είδους απατεώνες με αστραφτερό χαμόγελο.

Άνθρωποι που μισούν τους διεφθαρμένους μόνο όταν δεν είναι οι ίδιοι στη θέση τους.

Το πρωί ξυπνούν πάνε στην δουλειά σε μια πόλη αφόρητη και το ονομάζουν ζωή.

Γυρίζουν σπίτι, ανοίγουν μια οθόνη και παρακολουθούν άλλους να ζουν.

Άλλους να κερδίζουν.

Άλλους να χάνουν.

Άλλους να πεθαίνουν.

Άνθρωποι καθήμενοι στον καναπέ. Καπνίζοντας. Πίνοντας. Χαζεύοντας. Ποστάροντας.

Περιμένοντας μια μεγάλη στιγμή που δεν έρχεται ποτέ.

Και όσο περιμένουμε, γερνάμε.

Αυτό είναι το πραγματικό θέμα των εξετάσεων.

Όχι αν το μπάσκετ μπορεί να σώσει τον κόσμο. Αλλά αν υπάρχει ακόμα κάτι μέσα σου που θέλει να σωθεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους