Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μόλις έμαθα ότι γίνεται ένα πράγμα στο Las Vegas που ονομάζεται «Enhanced Games» και επιτρέπει το ντόπινγκ στον αθλητισμό με σκοπό να επιτευχθούν νέα, καλύτερα ρεκόρ.

Εγώ προτείνω να παίρνουμε ντόπιγκ και στους χώρους εργασίας μας για να είμαστε καλύτεροι εργάτες μίας που ήδη συμβαίνει κάτι τέτοιο στα πανεπιστήμια του δυτικού κόσμου.

Δεν είναι απλώς ότι το Κεφάλαιο μας ξεζουμίζει, είναι ότι μας έπεισε ότι αυτό το ξεζούμισμα είναι προϋπόθεση της επιτυχίας δεδομένου του ανεξέλεγκτου ανταγωνισμού και των δυνατοτήτων της τεχνολογίας.

Πεισθήκαμε επίσης ότι η επιτυχία και η αυθυπέρβαση των φυσικο-βιολογικών ορίων — αντί ας πουμε ο σεβασμός και η φροντίδα τους — είναι το νόημα της ζωής.

Κάθε μορφή διανθρωπισμού (transhumanism) είναι η ιδεολογική μορφή που παίρνει η υπέρβαση από το Κεφάλαιο κάθε φυσικο-βιολογικού εμποδίου κατά την διαδικασία αυτοσυσσώρευσης.

Όμως το σώμα με τους φυσικό-βιολογικούς προσδιορισμούς του είναι εμπόδιο εν γένει για το Κεφάλαιο στην διαδικασία συσσώρευσης και φτάνει μόνο στην ακραία του μορφή στο ντόπιγκ.

Η πολύ καθημερινή και πανταχού παρούσα μορφή που στο σώμα ασκείται βία για να υπάρξει σε μία κοινωνία ανταγωνισμού κεφαλαίων είναι το ξυπνητήρι και ο καφές.

Σε μία κοινωνία που οργανώνεται γύρω από τις ανάγκες και την ευτυχία του ανθρώπου και όχι τον αέναο κύκλο συσσώρευσης του Κεφαλαίου θα είχαμε εντελώς διαφορετική σχέση και με το ξυπνητήρι και με τον καφέ και με κάθε τεχνικό μέσο υπέρβασης — δια της βίαιης επέμβασης — των ανθρώπινων σωματικών ορίων.

Με άλλα λόγια, η «ελευθερία» από τους περιορισμούς του ανθρώπινου σώματος που ευαγγελίζεται το transhumanism, είναι μία φαντασίωση ισχύος που έχει νόημα μόνο σε μία κοινωνία που το ανθρώπινο σώμα είναι ένα εμπόδιο προς υπέρβαση και όχι ένα δώρο που αξίζει να αγαπηθεί και να φροντισθεί ως έχει.

Δεν θα έπρεπε να μας κάνει λοιπόν καμία εντύπωση πως η υγεία και η ομορφιά του σώματος σήμερα θυμίζουν περισσότερο έναν κοινωνικό δαρβινισμό που ψάχνει να εκλέξει τους ανώτερους στον ανταγωνισμό των σωμάτων· μία καταδίκη σε φυλακή για όσους εισέρχονται στον αγώνα και μία καταδίκη σε περιφρόνηση για όσους δεν εισέρχονται.

Η σύγχρονη σχέση με το σώμα μας θυμίζει λιγότερο αγάπη της σωματικότητας του ανθρώπου και αγάπη του ανθρώπου για το σώμα του και περισσότερο αγώνας αυθυποβολή σε πειθαρχία, θυσία και οδύνη για αισθητικούς πόντους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους