Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🇬🇷 Ήταν πρωθυπουργός της Ελλάδας, κατάκοιτος από φυματίωση, και κοιμόταν σε ράντζο.

Του πρότειναν να του βάλουν τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι – εκείνος αρνήθηκε: «Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;» Ο Νικόλαος Πλαστήρας δεν είχε σπίτι.

Νοίκιαζε ένα μικρό διαμέρισμα στο Μετς.

Δεν είχε δικό του κρεβάτι – κοιμόταν σε ράντζο που κράτησε από τον στρατό.

Η φυματίωση τον είχε ρίξει, αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκε.

Τρώγοντας ψωμί, ελιές και λίγη φέτα, οι φίλοι του τού έλεγαν: «Νίκο, χρειάζεσαι καλύτερο φαγητό με την αρρώστια σου». Κι εκείνος απαντούσε: «Τι κάνω… σκάβω για να καλοτρώγω;» Όταν ένας φίλος του βρήκε στεγαστικό δάνειο με χαριστικούς όρους για να αγοράσει σπίτι, ο Πλαστήρας γύρισε και είπε: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο;» Έσκισε το έντυπο στα τέσσερα.

Το 1952, πρωθυπουργός πλέον, κατάκοιτος, δέχθηκε επίσκεψη από τη Βασίλισσα Φρειδερίκη.

Εκείνη μπήκε στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, κοίταξε το ράντζο και τον ρώτησε: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από τον στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ», απάντησε.

Η ίδια η βασίλισσα έμεινε άφωνη. Ο Πλαστήρας όμως δεν ήταν μόνο αυτός.

Υπήρχε και ο αδελφός του, ο Γεώργιος.

Στα 65 του χρόνια, ο Γεώργιος πήγε στη ζυθοποιία «Φιξ» και ζήτησε δουλειά – οποιαδήποτε δουλειά, σαν απλός υπάλληλος.

Ο υπεύθυνος τον ρώτησε τι σχέση έχει με τον πρωθυπουργό. «Αδελφός του είμαι», απάντησε.

Και τότε τον ρώτησαν: «Μα γιατί δεν του λέτε να σας διορίσει κάπου;» Η απάντηση του Γεωργίου Πλαστήρα ήταν μια φράση που θα μπορούσε να γράψει ιστορία μόνη της… Και όταν ο στρατηγός έμαθε ότι ο αδελφός του τόλμησε να πει ποιος είναι, θύμωσε.

Τον υποχρέωσε να παραιτηθεί.

Και του είπε κάτι που αποκάλυπτε όλη του την ψυχή… Αλλά η πιο συγκλονιστική στιγμή ήρθε μετά τον θάνατό του.

Ο φίλος του, στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, περιέγραψε την κηδεία.

Δεν μίλησε για δάκρυα και τιμές.

Μίλησε για την κληρονομιά.

Όταν άνοιξαν τα υπάρχοντα του Πλαστήρα, βρήκαν μόνο 216 δραχμές, ένα δεκαδόλλαρο, και μια προφορική διαθήκη τριών λέξεων.

Τίποτα άλλο.

Κανένα σπίτι, κανένα χωράφι, καμία κατάθεση.

Και μέσα στα προσωπικά του αντικείμενα, υπήρχε κι ένα χαρτί.

Ένα παλιό χρεωστικό σημείωμα του Στρατού. Ο Πλαστήρας είχε χάσει ένα κρεβάτι κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Δίπλα είχε σημειώσει μόνος του: 8 δραχμές – να δοθούν στο Δημόσιο.

Οκτώ δραχμές.

Από τον τάφο του, πλήρωνε χρέη που κανείς δεν θυμόταν.

Και τότε, η ψυχοκόρη του, η ορφανή προσφυγοπούλα που είχε υιοθετήσει, έλαβε την κληρονομιά της.

Εκείνη η κληρονομιά – τα 216 δραχμές και το δεκαδόλλαρο – δεν ήταν το τέλος. Ήταν η αρχή ενός μυστικού που κρατούσε χρόνια…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους