Tα 90 παρά 1 χρόνια ζωής συμπληρώνει σήμερα ο αγαπημένος Μόργκαν Φρίμαν, με τη φωνή που μαγνητίζει και σαγηνεύει, όπως μαρτυρούν άλλωστε τα 15 ντοκιμαντέρ στα οποία έχει διατελέσει αφηγητής, αλλά και...

Πλήρες Κείμενο:

Tα 90 παρά 1 χρόνια ζωής συμπληρώνει σήμερα ο αγαπημένος Μόργκαν Φρίμαν, με τη φωνή που μαγνητίζει και σαγηνεύει, όπως μαρτυρούν άλλωστε τα 15 ντοκιμαντέρ στα οποία έχει διατελέσει αφηγητής, αλλά και τα αμέτρητα voice over στα οποία τον έχουμε απολαύσει. Ο Φρίμαν, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του ως χορευτής έγινε όνομα αρχικά στο θεατρικό σανίδι προτού μεταπηδήσει πρώτα στην τηλεόραση και έπειτα στον κινηματογράφο.

Το 1971 είναι μια κομβική χρονιά μιας και πραγματοποίησε τόσο το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, στην ταινία Who Says I Can’t Ride a Rainbow του Έντουαρντ Άντριου Μαν, όσο και το τηλεοπτικό του ξεκίνημα, μέσα από το (ιδιαίτερα διάσημο εκείνη την εποχή) παιδικό show The Electric Company, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1975. Ο Φρίμαν μέχρι τα μέσα των 80s περιορίζεται σε μικρούς ρόλους στο σινεμά, όχι όμως και στην τηλεόραση, όπου υποδύεται τον Malcolm X στην τηλεταινία Death of a Prophet (1981) και πρωταγωνιστεί στην επιτυχημένη μίνι-σειρά The Atlanta Child Murders (1985). O πρώτος του αληθινά σπουδαίος ρόλος ήρθε στο καταπληκτικό Street Smart (1987) του Τζέρι Σάτσμπεργκ, στο πλευρό του Κρίστοφερ Ριβ, που τον απογείωνει από τη μια στιγμή στην άλλη, φέρνοντάς τον υποψήφιο για το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου.

Το 1988 τον βλέπουμε στο Clean and Sober του Γκλεν Κάρον (στον οποίο χρωστάμε το τηλεοπτικό Moonlighting με τον Μπρους Γουίλις και της Σίμπιλ Σέπαρντ), ενώ το 1989 είναι η χρονιά της απόλυτης εκτόξευσης, μιας και ο Φρίμαν συμμετέχει σε 4 ταινίες και βρίσκεται εκ νέου υποψήφιος για Όσκαρ: α) το Glory του Έντουαρντ Ζουίκ, β) το Lean on Me του Τζον Αβίλντσεν, ένα καλοφτιαγμένο σχολικό δράμα, γ) το νεό-νουάρ Johnny Handsome (όπου ο μορφονιός του τίτλου είναι ο Μίκι Ρουρκ) και δ) το Driving Miss Daisy του Μπρους Μπέρεσφορντ, σε μια ερμηνεία που αποσπά υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

Τα 90s ξεκινούν με το The Bonfire of the Vanities του Μπράιαν Ντε Πάλμα, το 1991 τον βρίσκει στο δάσος του Σέργουντ παρέα με τον Ρομπέν των Δασών Κέβιν Κόστνερ στο Robin Hood: Prince of Thieves του Κέβιν Ρέινολντς, το 1992 είναι υπέροχος σε δεύτερο ρόλο στο Unforgiven του χθεσινού εορτάζοντα Κλιντ Ίστγουντ, ενώ το 1993 περνά για πρώτη και τελευταία φορά πίσω από την κάμερα με το Bopha!, το οποίο εκτυλίσσεται στις εποχές του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, με πρωταγωνιστή τον Ντάνι Γκλόβερ.

Τη διετία 1994-1995 ο Μόργκαν μάς κλέβει την καρδιά αρχικά στο The Shawshank Redemption (1995) του Φρανκ Ντάραμποντ, σε μια ερμηνεία που του απέφερε μία ακόμη οσκαρική υποψηφιότητα Α΄ Ανδρικού Ρόλου, και έπειτα στο Se7en (1995) του Ντέιβιντ Φίντσερ, ενώ την ίδια χρονιά (1995) πρωταγωνιστεί και στο Outbreak του Βόλφγκανγκ Πέτερσεν.

Το 1997 έρχονται το νεό-νουάρ Kiss the Girls του Γκάρι Φλέντερ και το Amistad του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ενώ το 1998 τον βλέπουμε σε δύο ταινίες καταστροφής, το Deep Impact της Μίριαμ Λέντερ και το Hard Rain του Μίκαελ Σόλομον.

Το 2001 πρωταγωνιστεί στο Along Came a Spider του Λι Ταμαχόρι, το οποίο αποτελεί σίκουελ του Kiss the Girls του 1997, το 2002 έρχονται το The Sum of All Fears του Φιλ Όλντεν Ρόμπινσον και το δικαστικό θρίλερ High Crimes του Καρλ Φράνκλιν, ενώ το 2003 είναι -κατά κυριολεξία όσον αφορά την πλοκή της ταινίας- ο θεός στο Bruce Almighty του Τομ Σάντιακ (το 2007 είναι και πάλι ο θεός στο Evan Almighty του ίδιου σκηνοθέτη, που αποτελεί spin-off του Bruce Almighty, ενώ λίγα χρόνια αργότερα ο Φρίμαν ήταν ο παρουσιαστής της σειράς ντοκιμαντέρ The Story of God with Morgan Freeman , η οποία εξερευνεί την έννοια του θεού ανά τους αιώνες). Το 2004 έρχεται η οσκαρική δικαίωση για τον Μόργκαν, με το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στο Million Dollar Baby του Κλιντ Ίστγουντ, το 2005 είναι ο αφηγητής (δεν το λες δα και περίεργο) στο War of the Worlds του Σπίλμπεργκ και ερμηνεύει τον Lucius Fox στο Batman Begins του Κρίστοφερ Νόλαν, έναν ρόλο στον οποίο επανήλθε και στις δύο επόμενες ταινίες της τριλογίας, το The Dark Knight (2008) και το The Dark Knight Rises (2012), ενώ το 2007 συμπρωταγωνιστεί στο πλευρό του Τζακ Νίκολσον στο Bucket List του Ρομπ Ράινερ.

To 2009 ο Φρίμαν ενσάρκωσε τον Νέλσον Μαντέλα στο Invictus του παλιόφιλού του, Κλιντ, εισπράττοντας την τελευταία έως τώρα οσκαρική του υποψηφιότητα, στην κατηγορία του Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα οι πιο αξιοσημείωτες εμφανίσεις του Φρίμαν ήρθαν στο Oblivion (2013) του Τζόζεφ Κοζίνσκι, στο Now You See Me (2013) του Λουί Λετεριέ (και στο σίκουελ του 2016), στην τριλογία Olympus Has Fallen (2013), London Has Fallen (2016) και Angel Has Fallen (2019), καθώς και στο Lucy (2014) του Λικ Μπεσόν.

Μια καριέρα-ποταμός για έναν ηθοποιό που ήξερε πάντα να μεταδίδει ένα εντυπωσιακό συναίσθημα ταύτισης και οικειότητας.

Χρόνια του πολλά και ανθηρά.

Στα σχόλια μπορείτε να βρείτε (και να διαβάσετε ελπίζουμε) τις αναλυτικές κριτικές μας για τις ταινίες The Shawshank Redemption και Se7en

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους