Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κι αν το παρελθόν έχει πάρει μαζί του πολλά, υπάρχουν ακόμη μερικές γωνιές, εδώ στις πάνω γειτονιές του νησιού, που κρατούν τις μνήμες ζωντανές και εξακολουθούν να αντιστέκονται στον χρόνο.

Το μαγαζάκι του κυρ Κώστα ήταν το πιο αναγνωρίσιμο στέκι, μετά από εκείνο της κυρίας Μαριγούλας.

Τοποθετημένο σε απόσταση αναπνοής από το 2ο Δημοτικό Σχολείο, είχε για πρωινούς πελάτες τους μαθητές και για βραδινούς τους ανθρώπους της γειτονιάς, που έκαναν στάση για να πιουν ένα ποτήρι κρασί από τα ξύλινα βαρέλια του.

Μόλις χτυπούσε το κουδούνι, άνοιγε η βαριά, πράσινη σιδερένια πόρτα και τα παιδιά ξεχύνονταν στον δρόμο για να φτάσουν μέχρι το μαγαζάκι του κυρ Κώστα.

Έτρεχα κι εγώ μαζί τους.

Δεν ξέρω γιατί, αφού δεν είχα χαρτζιλίκι.

Λάτρευα όμως εκείνη την αίσθηση «ελευθερίας» έξω από τα σύνορα του σχολείου.

Τα παιδιά περίμεναν στην ουρά και, με τα λίγα κέρματα στην τσέπη τους, έφευγαν κάθε φορά κρατώντας έναν διαφορετικό μικρό θησαυρό στα χέρια τους.

Μέχρι που το σχολείο τέλειωσε, εμείς μεγαλώσαμε και ο πραγματικός θησαυρός, το όμορφο μαγαζάκι, έκλεισε.

Ο κυρ Κώστας «έφυγε», μα δεν ξεχάστηκε ποτέ… Τώρα, λίγα μέτρα πιο πέρα από το αρχικό σημείο, ο γιος του κυρ Κώστα έχει ανοίξει αυτό εδώ το μικρό μαγαζάκι.

Ένα μαγαζάκι που μοιάζει με βουτιά στο παρελθόν.

Ένα μικρό κόσμημα που, μέσα στην απλότητά του, φαντάζει ίσως το πιο πολύτιμο απόκτημα της πάνω γειτονιάς.

Ένα μαγαζάκι που θέλεις να το πάρεις μια μεγάλη αγκαλιά, γιατί φυλάει μέσα του ένα τεράστιο κομμάτι από τα παιδικά μας χρόνια.

Ένα μαγαζάκι που κουβαλά την ψυχή του κυρ Κώστα, μαζί με μερικές από τις πιο προσωπικές και ξέγνοιαστες στιγμές μας… Να τα αγαπάτε τα μικρά μαγαζάκια. Να τα «αγκαλιάζετε». Γιατί κάπου εκεί κρύβεται το παιδί που αφήσαμε πίσω μας… Καλημέρα! Χ.Δ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους