Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πρώτη είδηση της μέρας είναι μια καινούργια γυναικοκτονία. Σαν να ζούμε την μέρα της μαρμότας εδώ και πολλά πλέον χρόνια με την βαθιά σήψη της κοινωνίας μας.

Πέρσι σαν σήμερα 1 Ιουνίου καθώς και 2 Ιουνίου παρουσιάσαμε στην σκηνή ''Κώστας Τσιάνος'' στα πλαίσια του Φεστιβάλ: Όλη η Πόλη μια Σκηνή από το Θεσσαλικό Θέατρο την performance θεάτρου ντοκουμέντο, ''Δεμένες ή Δυνατές?!'', αποτέλεσμα του Θεατρικού Εργαστηρίου Ενηλίκων 2024-25 της ομάδας μας, που διαπραγματεύεται την θεματική της πατριαρχίας και τα γενόμενα αυτής στην κοινωνία. ''Δεμένες ή Δυνατές?!'' Λίγα λόγια για την δραματουργία: ''Η πατριαρχία κυρίες και κύριοι δεν είναι ούτε κάποιο φάντασμα, ούτε κάποια συνωμοσία.

Είναι ο ελέφαντας που όλες και όλοι έχουμε σε κάθε δωμάτιο της ζωής και της καθημερινότητάς μας.

Είναι το σύνολο από όλα αυτά τα αντανακλαστικά, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που προφανώς δεν μένουν μόνο «στο μυαλό» των ανθρώπων, αλλά καθορίζουν και τις πράξεις τους, με αποτέλεσμα τελικά να διαμορφώνουν και κοινωνική συνθήκη.

Έτσι η πατριαρχία αναπαράγεται ως κοινωνική δομή.

Τροφοδοτώντας ποικίλες μορφές βίας και ανισότητας, εντός και εκτός οικογένειας.

Και επειδή είναι έτσι βαθιά ριζωμένη, θέλει μεγάλη προσπάθεια για να ξεριζωθεί και όχι απλώς κάποιες θεσμικές αλλαγές, όσο σημαντικές και εάν είναι αυτές.

Θέλει μια ολόκληρη κοινωνία να μάθει να σκέπτεται και να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά για να μπορεί να πράττει διαφορετικά.

Πρόκληση μεγάλη αλλά και εξαιρετικά επείγουσα .Για να σταματήσουμε να μετράμε θύματα.

Και για να φτιάξουμε έναν κόσμο που να μας χωρά όλες και όλους.'' ‘’Όταν πήγα σχολείο, ήμουν 6 χρονών, ο δάσκαλος μου ζήτησε να γράψω τ’ όνομά μου. Έγραψα: Ναουάλ.

Μου είπε: “Όχι, γράψε τ’ όνομά σου ολόκληρο, μαζί με το επώνυμό σου”. Έγραψα τότε δίπλα στο όνομά μου το επώνυμο της μάνας μου γιατί εκείνη μού ’χε μάθει την αλφαβήτα.

Μόλις το είδε ο δάσκαλος, διέγραψε με μια απότομη κίνηση το επώνυμο της μητέρας μου. “Σβήσ’ το αυτό”, μου είπε, “και γράψε γρήγορα το επώνυμο του πατέρα σου και του παππού σου”. Εκείνη τη στιγμή κάτι φωτίστηκε μέσα μου. “Γιατί;”, αναρωτήθηκα.’’ Αλ-Σαανταουι Ναουαλ-Ψυχίατρος, συγγραφέας, ακτιβίστρια Θεατρικό Εργαστήρι Ενηλίκων 2024-25 από το Θέατρο των Οδοιπόρων Ταυτότητα της παρουσίασης: Δραματουργία-Σκηνοθεσία: Γεώργιος Πολυχρόνης Παπαδόπουλος Χρησιμοποιήθηκαν κείμενα των Stamatia Thomou, Γεώργιου-Πολυχρόνη Παπαδόπουλου καθώς και κείμενα Ελλήνων και ξένων λογοτεχνών (πεζογράφων&ποιητών) Eικαστική παρέμβαση: Νικολίνα Κυριλλίδη Φώτα-ήχος: Ευγενια Μιχαλη Φωτογραφίες promo: Apostolos Domalis Βίντεο τρέϊλερ: Χρήστος Πάντολμος Μακιγιάζ: Βιβή Νικολαου Γραφιστικά: Dimitris Plastiras, Ευγενια Μιχαλη Υποδοχή θεατών: τα μέλη του εργαστηρίου Άννα Μαρία Κωτσοπούλου & Μαρία Τζιώλα Έλαβαν μέρος οι σπουδάστριες(με αλφαβητική σειρά):Κατερίνα Καζάκη Κατερίνα Καζάκη, Κατερίνα Κούτσικου Katerina Koutsikou, Κατερίνα Μαργούδα Katerina Margouda,Μάρω Μοιριώρη Mmoiro Maro, Αφροδίτη Ξυνοπούλου Afrodith Apostolos Xinopoulou Φιλική συμμετοχή: Βασίλης Ντέλλας Βασίλης Ντέλλας Στα κλικ ο καλός φίλος και συνεργάτης φωτογράφος/κινηματογραφιστής Χρήστος Πάντολμος *Θερμές ευχαριστίες στους καλλιτέχνες συνεργάτες της ομάδας για τα μαθήματα που προσέφεραν κατά την διάρκεια του εργαστηρίου(Α-Ω): Αθηνά Μανώλη(κίνηση), Κατερίνα Τασιοπούλου(φωνητική), Ζωή Τζιότζιου(κίνηση), Δημήτρης Φωτίου(φωνητική).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους