🎈Πώς φτιάχνονται άραγε τα κόμματα; Πώς χτίζονται οι συμμαχίες; Με οντισιόν στη Λεωφόρο Αμαλίας και μετακινούμενους βουλευτές που στήνουν και χαλάνε «μαγαζιά» ανάλογα με το ποιος είναι αρχηγός; Και...

Πλήρες Κείμενο:

🎈Πώς φτιάχνονται άραγε τα κόμματα; Πώς χτίζονται οι συμμαχίες; Με οντισιόν στη Λεωφόρο Αμαλίας και μετακινούμενους βουλευτές που στήνουν και χαλάνε «μαγαζιά» ανάλογα με το ποιος είναι αρχηγός; Και ποιος αποφασίζει αν θα τους επιβιβάσει στο νέο καράβι; Πόσο αριστερή είναι μια «συμπαράταξη» που εξαρτάται από τις ορέξεις του αρχηγού; Ποια όργανα αποφασίζουν, από ποιον λαμβάνουν την εξουσιοδότηση για τις αποφάσεις τους και σε ποιον δίνουν αναφορά; Εγώ πάντως, παρακολουθώντας δύο τρίωρες (και εξαντλητικές) συζητήσεις με το κοινό σε Ηράκλειο και Σητεία, σας ομολογώ πως βίωσα μια μεγάλη έκπληξη.

Λοιπόν, ο κόσμος εκεί έξω δεν ρωτά μόνο «πώς θα φύγει ο Μητσοτάκης» και «γιατί δεν ενώνεστε για να τον διώξετε». Είναι πολλοί και πολλές που ρωτούν ποιο είναι το σχέδιο, πώς θα αποφύγουμε να μετανιώνουμε για την ψήφο μας, πότε θα έρθει η ώρα να ψηφίζουμε Αριστερά και να παραμένει Αριστερά! Πότε θα αρχίσουν να ακούγονται δυνατά τα ονόματα των ολιγαρχών που μας έφεραν ως εδώ. (Αυτών που απομυζούν τον κόπο μας ενώ ευχαριστούν τους τρεις κατά σειρά τελευταίους πρωθυπουργούς και κάνουν συνέδρια "μεταμόρφωσης" των τόπων μας). Ρωτούν πώς θα σπάσει το καρτέλ της ενέργειας και των σουπερμαρκετ, πώς θα πτωχεύσουν τα funds αντί για τους πολίτες, πώς θα χρησιμοποιηθεί η νέα τεχνολογία για να δουλεύουμε λιγότερο και όχι για να είμαστε σκλάβοι της και πώς θα επιλέγεται (από κληρωτούς δικαστές) η ηγεσία της Δικαιοσύνης.

Τελικά, πώς θα πάρουμε πίσω όλα όσα μας έκλεψαν; Ακόμα και την ίδια μας τη ζωή; 🎈Περίπου 15 ερωτήσεις σε κάθε βραδιά προς έναν επικεφαλής κόμματος.

Χωρίς προσχεδιασμούς και με ελεύθερη ανοιχτή ατζέντα.

Και απαντήσεις σε όλα από τον Γ. Βαρουφάκη, με υπομονή και συνέπεια (και με διαφωνίες φυσικά, πολλές διαφωνίες και με «ζωηρή συζήτηση» κατά διαστήματα). --- 🎈Που είναι η Αριστερά; Θα κάνουμε χρόνια να ξεπεράσουμε το τραύμα της συνθηκολόγησης της Αριστεράς.

Εχουν περάσει 11 χρόνια και μάλλον χρειάζονται άλλα τόσα.

Ομως αν κάτι καινούριο πρόκειται να γεννηθεί, είναι σε αυτόν εδώ τον χώρο.

Όχι κατ’ αποκλειστικότητα στο ΜέΡΑ25 και στο σχήμα της «Ενωτικής Αριστεράς», αλλά σίγουρα γύρω από αυτόν τον πόλο.

Αν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα «πού είναι η Αριστερά» τότε μάλλον είναι κάπου εδώ.

Σε έναν κόσμο που ψάχνεται, ρωτά, ελέγχει και προτείνει.

Ετσι φτιάχνονται οι "συμπράξεις". Οχι από ελέω Θεού αρχηγούς αλλά με δάκρυα και με ιδρώτα, με συντροφικότητα και με τσακωμούς (πολλούς τσακωμούς) μέχρι να βρεθεί ένας κοινός τόπος και σαφείς προτάσεις αντί για γενικόλογες διακηρύξεις που λένε τα πάντα και τίποτα συγχρόνως.

Με διάλογο με τους ανθρώπους που σηκώνονται από τον καναπέ τους και έρχονται εκεί, όχι για να χειροκροτήσουν και να χρησιμοποιηθούν ως ζωντανό ντεκόρ σε φιέστες αλλά για να ρωτήσουν, να εκτεθούν, να πάρουν μέρος και να κρίνουν.

Εν τέλει, μέσα στον κόσμο που νιώθει καλά πια πως είτε με ΝΔ, είτε με ΠΑΣΟΚ – Τσίπρα, η ζωή του δεν θα αλλάξει. 🎈Ειδικά για την Κρήτη, η ελπίδα είναι στα κινήματα που αντιστάθηκαν στο συνέδριο της καταστροφής που γινόταν την Παρασκευή στα Χανιά.

Είναι στα κινήματα που κοιτάζουν κατάματα και λένε με το όνομά της τη Γενοκτονία στην Παλαιστίνη.

Η ελπίδα είναι στα χέρια όσων έχουν κατανοήσει το αυτονόητο: ότι δεν μπορείς να περιμένεις λύσεις ακολουθώντας τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές και ότι το μόνο που αξίζει είναι να μένεις σταθερός, δεμένος στο κατάρτι των αξιών σου.

Ακόμα και όταν όλο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου, εσύ να λες πως ο κόσμος θα αλλάξει μόνο αν δοκιμάσεις όσα δεν έκανες στο παρελθόν.

Και πως η Αριστερά θα ξαναυπάρξει όταν καταφέρει να δείχνει με ονόματα και διευθύνσεις όσους μας έφεραν ως εδώ.

Αλλιώς καλύτερα να μην υπάρχει.

Αν είναι να συνωστίζεται για μια θέση στον εξώστη και για μια οντισιόν στην Αμαλίας, τότε δεν έχει κανένα νόημα η ύπαρξή της. * ΥΓ: Οι άνθρωποι που έτρεξαν πολύ για την οργάνωση των ανοιχτών συζητήσεων σε Ηράκλειο και Σητεία και ειδικά ο Λευτέρης Κυπριωτακης και ο Frysoulis John (αντίστοιχα) αξίζουν πολλά συγχαρητήρια γιατί μας έδωσαν ανάσα και μια μικρή χαραμάδα ελπίδας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους