Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεννημένος στις 23 Μαΐου 1965 στη Μαδρίτη, ο Μανόλο Σάντσις Ονθιουέλο μεγάλωσε με το ποδόσφαιρο και πολύ ...Μαδρίτη στο αίμα.

Γιός του αμυντικού Μανουέλ Σάντσις που φόρεσε για έξι χρόνια τα λευκά της Ρεάλ στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '60. Στα 12 του δοκίμασε την τύχη του στις ακαδημίες της Ρεάλ Μαδρίτης, τη λεγόμενη «Λα Φάμπρικα». Δεν έφευγε ποτέ πια από εκεί.

Ήταν μέλος της περίφημης «Κίντα ντελ Μπούιτρε» — «Η Πεντάδα του Γύπα» — μίας φουρνιάς πέντε νεαρών παικτών που αναδύθηκαν από τις ακαδημίες της Ρεάλ και κυριάρχησαν στο ισπανικό ποδόσφαιρο της δεκαετίας του '80. Το παρατσούκλι το είχε δώσει δημοσιογράφος, εμπνευσμένο από το εκείνο του αρχηγού τους Εμίλιο Μπουτραγκένιο (Ο Γύπας). Μίτσελ, ο Ραφαέλ Μαρτίν Βάθκεθ, ο Μιγκέλ Παρδέθα ήταν οι άλλοι τρεις.

Από τους πέντε, ο Σάντσις ήταν ο μόνος που έμεινε στη Ρεάλ για ολόκληρη την καριέρα του.

Αγωνίζονταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού ή του Λίμπερο όταν το απαιτούσε η περίσταση διακρίνονταν κυρίως για τις σωστές του τοποθετήσεις, τη καλή μεταβίβαση, τη ψυχραιμία του και το > του παιχνίδι.

Αν και σωματικά υστερούσε όχι από πλευράς δύναμης αλλά ύψους.

Είχε δηλαδή όλο το πακέτο του > κεντρικού αμυντικού.

Το επαγγελματικό του ντεμπούτο έγινε στις 4 Δεκεμβρίου 1983, σε νίκη επί της Ρεάλ Μούρθια, με τον ίδιο να σκοράρει το μοναδικό γκολ.

Προπονητής εκείνη τη χρονιά ήταν ο Αλφρέντο Ντι Στέφανο.

Με τη Ρεάλ κατέκτησε συνολικά 16 τρόπαια εκείνης της εποχής: δύο Κύπελλα ΟΥΕΦΑ , έξι πρωταθλήματα Ισπανίας, τρία Κύπελλα και τέσσερα Σούπερ Καπ.

Τα πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1986 ώς το 1990 έμειναν στην ιστορία ως η μεγάλη δυναστεία της Ρεάλ εκείνης της εποχής — αλλά το Κύπελλο Πρωταθλητριών παρέμεινε άπιαστο όνειρο.

Το 1987, το 1988 και το 1989, τρεις ημιτελικοί, τρεις αποκλεισμοί από Μπάγερν, Αϊντχόβεν και Μίλαν αντίστοιχα.

Με την εθνική ομάδα ο Σάντσις σε μία πολύ δύσκολη εποχή για το Ισπανικό εθνικό συγκρότημα είχε μόλις μία επιτυχία σε επίπεδο νέων.

Με την Ισπανία U-21 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Under-21 του 1986, αναδεικνυόμενος και Καλύτερος Παίκτης της διοργάνωσης.

Με την ''Φούρια Ρόχα'' πήρε μέρος στο Euro 1988 στη Δυτική Γερμανία έπαιξε και στα τρία ματς του ομίλου — νίκη επί της Δανίας 3-2, ήττα από την Ιταλία 1-0 και ισοπαλία με τους γηπεδούχους 0-0 — αλλά η Ισπανία αποκλείστηκε στον όμιλο. Το Μουντιάλ του 1990 στην Ιταλία η Ισπανία τερμάτισε πρώτη στον όμιλό της, με τον Σάντσις σταθερή επιλογή στην καρδιά της άμυνας.

Στους «16» όμως έπεσαν πάνω σε μια υπερταλαντούχα Γιουγκοσλαβία, χάνοντας 2-1 (παρ.) στη Βερόνα.

Αν και μόλις στα 25 του ο Σάντσις έδειχνε να έχει όλο το μέλλον μπροστά του για να κάνει πράγματα και με την εθνική.

Όμως το Μουντιάλ της Ιταλίας έμελλε να είναι η τελευταία του μεγάλη διοργάνωση.

Η έλευση του Βάσκου τεχνικού Χαβιέ Κλεμέντε που δεν έδινε χώρο σε παίχτες όπως ο Σάντσις σήμαινε το τέλος των κλήσεων του στην εθνική. Ο Κλεμέντε ήθελε μόνο σκληροτράχηλους ψηλούς και δυνατούς παίχτες κυρίως για το κέντρο της άμυνας.

Είχε φτάσει να παρατάσσει 11άδες με δύο κεντρικούς αμυντικούς στο κέντρο της άμυνας και άλλους δύο στη μεσαία γραμμή βαφτίζοντας τους κεντρικούς μέσους.

Η αποτυχία επίσης της Ισπανίας από τα τελικά του EURO 1992 οδήγησε την ομάδα σε ριζική ανανέωση.

Συνολικά έκανε μόλις 48 εμφανίσεις με την εθνική, με τελευταία ένα φιλικό εναντίον των ΗΠΑ τον Μάρτιο του 1992.

Η μεγάλη δικαίωση ήρθε στις 20 Μαΐου 1998, στο Άμστερνταμ.

Απέναντι στη Γιουβέντους. Ο Σάντσις αγωνίστηκε ως αρχηγός, βοηθώντας την ομάδα του να κρατήσει πίσω το μηδέν.

Το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης το πέτυχε ο Πέτζα Μιγιάτοβιτς κρίνοντας έτσι το ματς «Ο τελικός του 1998 ήταν ίσως το πιο σημαντικό ματς στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης.

Η στιγμή που ο σύλλογος περίμενε 32 χρόνια.

Όλο αυτό το διάστημα η πείνα μεγάλωνε, και μπορείτε να φανταστείτε τι επιθυμία είχαμε όταν ήρθε η μέρα.» δήλωσε ο Σάντσις.

Με τον ίδιο να γίνεται αυτός που ξανασήκωσε πρώτος έπειτα από 32 χρόνια το βαρύτιμο τρόπαιο.

Η προηγούμενη φορά ήταν το 1966 με μέλος εκείνης της ομάδας τον πατέρα του Μανόλο, Μανουέλ -κι αυτόν- Σάντσις.

Δύο χρόνια αργότερα, στον τελικό του 2000 εναντίον της Βαλένθια, σήκωσε και δεύτερο ευρωπαϊκό τρόπαιο πάλι σαν αρχηγός.

Στο συγκεκριμένο παιχνίδι έπαιξε μόνο τα τελευταία λεπτά όπου μπήκε για να χειροκροτηθεί και ενώ όλα είχαν κριθεί.

Τα 710 επίσημα ματς του με τη Ρεάλ αποτελούσαν ρεκόρ συμμετοχών του συλλόγου — μέχρι που ήρθαν ο Ραούλ και ο Ικέρ Κασίγιας να το σπάσουν.

Ως αρχηγός για 13 χρόνια, οδήγησε την ομάδα σε 19 τίτλους, αριθμός που τον κατατάσσει στην κορυφή της ιστορίας του συλλόγου.

Μετά την αποχώρησή του, παρέμεινε κοντά στη Ρεάλ , ενώ ασχολήθηκε και με αθλητική δημοσιογραφία ως σχολιαστής στο ισπανικό ραδιόφωνο.

Το νούμερο 5 που φορούσε επί 18 χρόνια δεν δόθηκε στον οποιονδήποτε αλλά σε κάποιον που λεγόταν Ζινεντίν Ζιντάν.

Το καλοκαίρι της απόσυρσης του Σάντσις αποκτήθηκε από τη Γιουβέντους ο Γάλλος σούπερ σταρ.

Μια ζωή βαμμένη στα λευκά ο Μανόλο Σάντσις αποτελεί το απόλυτο σύμβολο σύνδεσης μεταξύ των δύο χρυσών εποχών της Ρεάλ της "Κίντα ντελ Μπρούιτε" με τους "Γκαλάκτικος"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους