Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τσίπρας και Καρυστιανού κατακερματίζουν την αντιπολίτευση: Πολλοί αρχηγοί για το ίδιο κοινό... Οι πρώτες μετρήσεις – δημοσιευμένες ή μη – μετά την εμφάνιση των νέων κομμάτων αποτυπώνουν τη μετάβαση του ελληνικού πολιτικού συστήματος σε μια νέα φάση, όπου η κρίση εκπροσώπησης της αντιπολίτευσης παραμένει ανοιχτή, παρά την κινητικότητα που προκαλούν τα εγχειρήματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού.

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει ο μοναδικός σταθερός πόλος του συστήματος.

Παρά τη φθορά επτά ετών διακυβέρνησης, τα νέα κόμματα δεν φαίνεται να αντλούν δυνάμεις από την κυβερνητική παράταξη, αλλά κυρίως από τον κατακερματισμένο χώρο της αντιπολίτευσης.

Η άνοδος της ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα και η είσοδος της «Ελπίδας» της Μαρίας Καρυστιανού αναδιατάσσουν κυρίως τον χώρο μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύσης Ελευθερίας και Νέας Αριστεράς. Τσίπρας: Με οριακό πολιτικό κεφάλαιο Το δεύτερο συμπέρασμα αφορά τον Αλέξη Τσίπρα.

Η δημοσκοπική εκκίνηση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης επιβεβαιώνει ότι ο πρώην πρωθυπουργός διατηρεί σημαντικό μέρος από το πολιτικό κεφάλαιο που διέσωσε μετά την τελευταία εκλογική ήττα του.

Δεν είναι τυχαίο ότι, στη μάχη για την ηγεμονία της αντιπολίτευσης προηγείται (τη στιγμή αυτή) καθαρά του Νίκου Ανδρουλάκη ως πιθανός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η επιστροφή του δείχνει ότι ένα τμήμα του εκλογικού σώματος εξακολουθεί να αναζητά μια γνώριμη πολιτική φυσιογνωμία και όχι απαραίτητα μια νέα πολιτική πρόταση.

Ταυτόχρονα, όμως, οι μετρήσεις αποκαλύπτουν και τα όρια αυτής της δυναμικής. Η ΕΛ.Α.Σ. αντλεί κυρίως δυνάμεις από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και του πρώην ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν φαίνεται προς το παρόν να δημιουργεί το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα που θα μπορούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας.

Πρόκειται περισσότερο για ανασύνθεση του ίδιου χώρου παρά για διεύρυνσή του.

Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, το αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ.

Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια βρίσκεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο να χάσει τη θέση του βασικού εκφραστή της Κεντροαριστεράς.

Η στρατηγική του Νίκου Ανδρουλάκη βασίστηκε στην υπόθεση ότι η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγούσε αυτόματα σε ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ.

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα αμφισβητεί ευθέως αυτή την υπόθεση.

Η αδυναμία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να αποκτήσει ισχυρό πρωθυπουργικό προφίλ μετατρέπεται πλέον σε κεντρικό πολιτικό πρόβλημα.

Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού.

Η υψηλή δημοφιλία της δείχνει ότι ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας εξακολουθεί να αναζητά πρόσωπα που συμβολίζουν την κάθαρση, τη δικαιοσύνη και την αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος.

Ωστόσο, η απήχηση αυτή παραμένει περισσότερο συναισθηματική παρά πολιτική.

Η μετατροπή της κοινωνικής συμπάθειας σε συνεκτικό πολιτικό ρεύμα παραμένει το μεγάλο ερώτημα των επόμενων μηνών.

Η αντιπολίτευση κατακερματίζεται εκ νέου Το ουσιαστικό συμπέρασμα είναι ότι η αντιπολίτευση δεν ενοποιείται.

Κατακερματίζεται εκ νέου.

Αντί να δημιουργείται ένας ισχυρός εναλλακτικός πόλος εξουσίας, διαμορφώνονται πολλοί ανταγωνιστικοί πόλοι που διεκδικούν το ίδιο ακροατήριο.

Η πολιτική συζήτηση επικεντρώνεται στα πρόσωπα, στις μετακινήσεις στελεχών και στις δημοσκοπικές ισορροπίες, όχι όμως σε ένα νέο σχέδιο διακυβέρνησης για την οικονομία, την παραγωγή, την άμυνα ή τη θέση της χώρας στην Ευρώπη.

Γι’ αυτό και η πραγματική είδηση των μετρήσεων της κοινής γνώμης ίσως δεν είναι η άνοδος του ενός ή η πτώση του άλλου.

Είναι ότι, παρά την κινητικότητα, δεν έχει ακόμη εμφανιστεί εκείνη η πολιτική δύναμη που μπορεί να πείσει την κοινωνία ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική εξουσίας. Μέχρι να συμβεί αυτό, ο μεγαλύτερος ωφελημένος του νέου κατακερματισμού παραμένει η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους