Ο Αλέξης Τσίπρας με την παραίτησή του από τη βουλευτική έδρα έδειξε ότι θεωρεί πως η σημερινή διάταξη των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων (όπως αυτές αποτυπώνονται στη βουλή) δεν μπορεί να...

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αλέξης Τσίπρας με την παραίτησή του από τη βουλευτική έδρα έδειξε ότι θεωρεί πως η σημερινή διάταξη των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων (όπως αυτές αποτυπώνονται στη βουλή) δεν μπορεί να διαμορφώσει μια αξιόπιστη εναλλακτική απέναντι στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και τη δεξιά.

Αν πίστευε το αντίθετο, θα αναλάμβανε διαφορετικού τύπου πρωτοβουλίες.

Προχώρησε στη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού φορέα, με ιδρυτική διακήρυξη, πρόσωπα, νέα κοινωνική και πολιτική συστράτευση από την κοινωνία.

Αυτό είναι το κρίσιμο διακύβευμα για αυτόν.

Να χτιστεί μια σοβαρή και αξιόπιστη, αριστερή και κυβερνητική εναλλακτική για τη χώρα.

Και είναι εντελώς προσχηματικό το ερώτημα που απευθύνουν στα media στους εκπρόσωπους του κόμματός του.

Το 2023 ο Τσίπρας δήλωνε πως θα κάνει τα πάντα για να έχει η χώρα προοδευτική κυβέρνηση.

Οπότε δεν γίνεται να ζητάει κανείς από τον Τσίπρα τα ρέστα.

Από αλλού πρέπει να ζητάει τον λογαριασμό.

Στη σημερινή κοινοβουλευτική διάταξη τη μεγαλύτερη ευθύνη για το ότι δεν προχώρησε ένα πολιτικό μέτωπο σαφώς την έχει το ΠΑΣΟΚ.

Έφτιαξε την γραμμή της αυτόνομης καθόδου με επιχείρημα μάλιστα ότι αποτελεί τη μοναδική αυθεντική "προοδευτική παράταξη". Δεν χρειάζεται κανείς να ανατρέξει πολύ πίσω σε εποχές τεράστιας μετατόπισης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας ή εποχές σκανδάλων για να βρει την κυρίαρχη μετατόπιση του ΠΑΣΟΚ, ούτε καν στη συγκυβέρνηση με τον Βορίδη και τον Γεωργιάδη.

Το 2015 - 2019 έδειξε αυτή τη μετατόπιση στο σύνολο της καριέρας του, αλλά κυρίως σε τρία κομβικά θέματα: Θεωρούσε το χρέος βιώσιμο και έτσι δεν υποστήριζε ότι το πρόγραμμα δημοσιονομικού καταναγκασμού πρέπει να συνδεθεί με τη ρύθμιση, δεν στήριξε την απλή αναλογική, συντάχθηκε με το ακροδεξιό φολκλόρ και τον καιροσκόπο Μητσοτάκη στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Και υπάρχουν και πολλά παραδείγματα που έδωσε χείρα βοηθείας στον Μητσοτάκη.

Αλλά τα πιο πρόσφατα χοντρά παραδείγματα είναι το παζάρι που έκανε με τις ανεξάρτητες αρχές και ότι θέλει σε αυτή τη συγκυρία και με όλα όσα έχουν συμβεί να μπει σε διάλογο με τη ΝΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση.

Το βασικότερο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ και της μετατόπισής του είναι ότι το βράδυ των εκλογών - άσχετα με το αποτέλεσμα - κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα υπάρχουν δυνάμεις εντός του ΠΑΣΟΚ που (τουλάχιστον) θα ζητούν τη συνεργασία με τη ΝΔ. Αυτό, λοιπόν, δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανείς.

Ούτε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να το εγγυηθεί για τον εαυτό του.

Έτσι έχουν τα πράγματα.

Τι έχουμε ανάγκη σήμερα; Ένα πολιτικό πρόγραμμα από τα αριστερά που θα απαντά με εμπράγματες εγγυήσεις στο εδώ και το τώρα στην κοινωνική ασφυξία και ταυτόχρονα θα δίνει ένα νέο νόημα υψηλών προσδοκιών και μακράς πνοής στις έννοιες: Αξιοπρέπεια, Ασφάλεια, Προοπτική, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Ειρήνη. Ο Τσίπρας κατά την ομιλία του στο Θησείο παραφράζοντας κι έναν στίχο των Κοινών Θνητών είπε επί λέξει: "Δεν θέλουμε να συνηθίσουμε έναν κόσμο της αδικίας, των πολεμικών συγκρούσεων, της βίας.

Έναν κόσμο που κοιμάται με τον ήχο των drones και ξυπνά με τον ήχο των πυραύλων.

Δεν κάνουμε τσιμουδιά, όσο πέφτουνε κορμιά στην Ουκρανία.

Δεν σωπαίνουμε μπροστά στη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα από την κυβέρνηση Νετανιάχου.

Δεν μπορούμε να δεχτούμε τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ στον Λίβανο και την επιβολή διά της βίας των δικών του όρων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Δεν θεωρούμε “Διεθνή τάξη” τις παράνομες και καταστροφικές στρατιωτικές επιθέσεις των ΗΠΑ στο Ιράν.

Δεν αποδεχόμαστε το δίκιο του ισχυρού, αλλά το Διεθνές Δίκαιο". Και αυτό είναι το μόνο που πρέπει να ξέρεις, όταν μιλάς εξ ονόματος, ακόμα και αν δεν θυμάσαι ότι το 2016 ακόμα και στις κοινές δηλώσεις με τον Νετανιάχου έβαλε το ζήτημα της Παλαιστίνης και συναντήθηκε με τον Αμπού Αμπάς.

Ακόμα και αν δεν θυμάσαι ότι στην ομιλία του στο Συμβούλιο της Ευρώπης δύο φορές από τον Οκτώβριο του 2023 έχει ζητήσει κυρώσεις κατά του Ισραήλ.

Ακόμα και αν δεν θυμάσαι την συνολική κριτική στην εξωτερική πολιτική του Μητσοτάκη. Έτσι έχουν τα πράγματα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους