Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν θα μικρύνω για να νιώθουν οι άλλοι άνετα Μεγάλωσα σε έναν κόσμο που φοβόταν τη δύναμη.

Αν ήσουν λαμπερός, σε έλεγαν εγωιστή.

Αν ήσουν περήφανος για όσα δημιούργησες, σε έλεγαν αλαζόνα.

Αν τολμούσες να πεις «τα κατάφερα», έπρεπε αμέσως να απολογηθείς.

Κι έτσι μάθαμε να κρύβουμε τα «κύπελλά»μας.

Να κρύβουμε την ομορφιά μας.

Την εξυπνάδα μας.

Την ευαισθησία μας.

Τα χρήματα που κερδίσαμε.

Τη σοφία που αποκτήσαμε μέσα από τις πληγές μας.

Μάθαμε να συρρικνωνόμαστε για να μην προκαλούμε.

Όμως υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορώ πια να προδώσω: Δεν είναι αλαζονεία να αναγνωρίζεις την αξία σου.

Αλαζονεία είναι να πιστεύεις ότι είσαι ανώτερος.

Αλλά το να στέκεσαι μπροστά στη ζωή και να λες: «Ναι. Πόνεσα. Έπεσα. Έχασα.

Πενθώ ακόμα κάποια πράγματα.

Και παρ’ όλα αυτά δημιούργησα. Έμαθα. Μεγάλωσα.

Άνθισα.» δεν είναι αλαζονεία.

Είναι αλήθεια.

Κουράστηκα από την πνευματικότητα που ζητά από τους ανθρώπους να εξαφανιστούν.

Κουράστηκα από τη σεμνότητα που είναι απλώς φόβος μεταμφιεσμένος σε αρετή.

Κουράστηκα από την ενοχή που νιώθουμε κάθε φορά που λάμπουμε.

Δεν ήρθαμε εδώ για να γίνουμε μικροί.

Ήρθαμε εδώ για να γίνουμε αληθινοί.

Και η αλήθεια είναι ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν χτίσει κάτι όμορφο μέσα από τις στάχτες τους.

Ας το πουν.

Ας το χαρούν.

Ας το γιορτάσουν.

Χωρίς απολογία.

Γιατί η ταπεινότητα δεν είναι να αρνείσαι το φως σου.

Η αληθινή ταπεινότητα είναι να γνωρίζεις ότι το φως σου δεν σε κάνει ανώτερο από κανέναν.

Αλλά ούτε και μικρότερο.

Σήμερα δεν θέλω να κρύψω τα κύπελλά μου.

Θέλω να τα σηκώσω ψηλά.

Όχι για να αποδείξω κάτι.

Αλλά για να θυμίσω σε όποιον έχει ξεχάσει: Η ζωή δεν σου ζήτησε ποτέ να ντρέπεσαι για αυτό που κατάφερες να γίνεις. V.Ε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους