Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχοντας περάσει το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος οριζοντιωμένη στον καναπέ, με το πόδι τούμπανο και ολομελάνιαστο εξαιτίας ενός διαστρέμματος, μπορώ νομίζω – δικαιούμαι – να μοιραστώ μερικές σοφίες του καναπέ.

Όλα διπλής και τριπλής ανάγνωσης… Πρώτον, η φύση έχει όλες τις απαντήσεις, ναι (είναι από άλλη στιγμή παρατήρησης και γέννησης σοφίας, που δεν πρόλαβα να την μοιραστώ Θα επανέλθω). Αν όμως δεν τη σέβεσαι, φροντίζει να σου δώσει και μερικά μαθήματα.

Δεύτερον, τα πόδια μας είναι πιο γερά απ’ όσο νομίζουμε και πρέπει να τα εμπιστευόμαστε.

Όμως – και αυτό είναι το τρίτον – καλό είναι να θυμόμαστε ότι δεν αρκεί να έχεις γερά πόδια: πρέπει και να προσέχεις πού πατάς.

Τέταρτον, το σώμα έχει τον δικό του τρόπο να σου λέει «ως εδώ». Κι αν δεν τ’ ακούσεις, θα βρει τρόπο να σου βάλει φρένο.

Πέμπτον, η ξεκούραση δεν είναι τεμπελιά.

Είναι μέρος της αποκατάστασης, όσο κι αν δυσκολεύονται να το αποδεχτούν οι άνθρωποι που έχουν μάθει να τρέχουν συνεχώς (όπως λέει κι ένας φίλος μου: «Καριωτάκη, τίποτα δεν μένει πίσω για μερικές μέρες»). Έκτον, κάτι τέτοια απρόοπτα σου θυμίζουν πως δεν ελέγχεις τα πάντα, όσο καλά κι αν έχεις οργανώσει το πρόγραμμά σου.

Έβδομον, θεωρούμε δεδομένα πράγματα που λειτουργούν αθόρυβα κάθε μέρα.

Αλλά δεν είναι.

Μέχρι να πονέσει έτσι ο αστράγαλος, δεν σκέφτεσαι ποτέ πόσο σημαντικός είναι για να μπορείς απλώς να περπατήσεις.

Έχω κι άλλες σοφίες να πω, αλλά θα κλείσω - προς ώρας - με αυτό: τελικά η υπομονή είναι 100% πιο δύσκολη άσκηση από την πεζοπορία… #τριήμερο.#σοφαλογιατουκαναπε

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους