Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αντίσταση των Ποντίων κατά την διάρκεια της τριπλής κατοχής της πατρίδας μας.

Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτηθήκαμε γιατί ένα μεγάλο ποσοστό Ποντίων αδελφών μας, ιδιαίτερα εκείνοι του Δυτικού Πόντου που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, δεν επέλεξαν να ενταχθούν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

Ήταν άραγε «προδότες», «δωσίλογοι» ή «συνεργάτες των Γερμανών», όπως τόσο εύκολα χαρακτήριζε το ΚΚΕ όσους δεν χωρούσαν στο δικό του αφήγημα και στη μεταπολιτευτική μυθολογία της αριστερής ιστοριογραφίας; Η απάντηση είναι πολύ πιο απλή και, ταυτόχρονα, πολύ πιο ενοχλητική για όσους επί δεκαετίες έχτισαν πολιτικές και ιδεολογικές καριέρες πάνω στη διαστρέβλωση της ιστορίας. Οι Πόντιοι γνώριζαν από πρώτο χέρι τι σημαίνει μπολσεβικισμός.

Δεν τον έμαθαν μέσα από θεωρητικά εγχειρίδια, κομματικές αναλύσεις και επαναστατικές φαντασιώσεις ανθρώπων που δεν είχαν μυρίσει ποτέ μπαρούτι.

Τον έζησαν με αίμα, διωγμούς και εξορία.

Είχαν δει τους μπολσεβίκους να εξοπλίζουν τον Κεμάλ, να ενισχύουν τις κεμαλικές δυνάμεις και να παραδίδουν Πόντιους αντάρτες στους διώκτες τους.

Είχαν δει σχολεία να κλείνουν, εκκλησίες να φιμώνονται και ελληνικές οικογένειες να χάνονται στα βάθη της Σιβηρίας και του Καζακστάν.

Γι’ αυτό δεν ήταν διατεθειμένοι να γίνουν ξανά αναλώσιμο υλικό μιας ιδεολογίας που ήδη είχαν γνωρίσει στο πιο σκληρό της πρόσωπο. Οι Πόντιοι αντάρτες δεν πολεμούσαν για πολιτικές καριέρες ή ιδεολογικά πειράματα.

Πολεμούσαν για να προστατεύσουν τα χωριά, τις οικογένειες και τον ελληνικό πληθυσμό που βρισκόταν υπό άμεση απειλή. Στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, ο πραγματικός εχθρός ήταν οι βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής, οι οποίες επιχειρούσαν συστηματικά τον εκβουλγαρισμό της περιοχής μέσα από σφαγές, λεηλασίες και τρομοκρατία.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δημιουργήθηκαν αυτόνομες αντάρτικες ομάδες αυτοάμυνας, αρχικά απέναντι στη βουλγαρική θηριωδία και αργότερα απέναντι στις επιθέσεις και την κατασταλτική τακτική του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, το οποίο επιχειρούσε να τις διαλύσει ή να τις θέσει υπό κομματικό έλεγχο.

Μία από τις σημαντικότερες οργανώσεις ήταν οι Εθνικές Αντάρτικες Ομάδες (ΕΑΟ) του Πόντιου εθνικιστή και αντικομμουνιστή Αντώνη Φωστερίδη, γνωστού και με το πολεμικό του όνομα, Αντών Τσαούς.

Οι ομάδες αυτές έδρασαν κυρίως στην Ανατολική Μακεδονία και ιδιαίτερα στους νομούς Δράμας και Καβάλας.

Τα βουνά της Δράμας, της Καβάλας, της Ξάνθης και των Σερρών γέμισαν από χιλιάδες αντάρτες και υποστηρικτές του αγώνα.

Άνδρες, γυναίκες και παιδιά συμμετείχαν ενεργά, μεταφέροντας τρόφιμα, πολεμοφόδια και ιατρικό υλικό.

Ο φόρος αίματος, από το 1941 έως και το τέλος του 1944, υπήρξε ιδιαίτερα βαρύς στις δεκάδες μικρές και μεγάλες μάχες που διεξήχθησαν στη βουλγαροκρατούμενη Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.

Η σημαντικότερη μάχη ήταν εκείνη στους Παπάδες, στη γέφυρα του Νέστου, στις 6 Μαΐου 1944, όπου οι βουλγαρικές δυνάμεις υπέστησαν σοβαρές απώλειες και ανακόπηκαν τα σχέδια απόσχισης της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης από την Ελλάδα.

Η νίκη αυτή καταξίωσε τους αντάρτες του Φωστερίδη στα μάτια των Συμμάχων και οδήγησε στην ένταξή τους στην 8η Στρατιά της Μέσης Ανατολής.

Κι όμως, αντί να αναγνωριστεί η δράση των ΕΑΟ ως κομμάτι της ελληνικής αντίστασης απέναντι στη βουλγαρική κατοχή, το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ επέλεξε να τις αντιμετωπίσει ως τον βασικό του αντίπαλο — όπως έκανε, άλλωστε, με κάθε αντιστασιακή οργάνωση που αρνιόταν να υποταχθεί τυφλά και να ασπαστεί την ερυθρά του ιδεολογία.

Γιατί ο πραγματικός τους στόχος δεν ήταν ποτέ η αγνή απελευθέρωση της πατρίδας, αλλά το απόλυτο μονοπώλιο της αντίστασης.

Μια μεθοδευμένη προσπάθεια συσσώρευσης δύναμης, με μοναδικό σκοπό τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας την επόμενη ημέρα της υποχώρησης των Γερμανών από τη χώρα.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι οι ηγέτες του ΕΑΜ/ΚΚΕ θυμήθηκαν να μιλήσουν για «αντίσταση» μόνο αφότου η Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση.

Μέχρι τότε, ευθυγραμμισμένοι με το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ, τηρούσαν μια προκλητικά φιλοναζιστική στάση, την οποία αντέστρεψαν εν μία νυκτί, υπακούοντας τυφλά στις εντολές της Κομιντέρν.

Έτσι, οι επιθέσεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ προς τις ΕΑΟ συνεχίστηκαν με αμείωτη ένταση, την ώρα που η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη στέναζαν ακόμη κάτω από τη μπότα του Βούλγαρου κατακτητή.

Το αποκορύφωμα, όμως, της πολιτικής και ηθικής παράνοιας ήρθε τον Σεπτέμβριο του 1944, όταν στη Βουλγαρία ανέλαβε την εξουσία νέο «αντιφασιστικό» καθεστώς, ύστερα από σοβιετική παρέμβαση, μεταμορφώνοντας διά μαγείας τους χθεσινούς σφαγείς σε «συμμάχους». Έτσι, το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν άργησε να βρει τη νέα του πυξίδα, καθώς οι Βούλγαροι ενίσχυσαν τις δυνάμεις του με οπλισμό και έμψυχο δυναμικό, δίνοντας ξανά το έναυσμα για νέες επιθέσεις του ΕΛΑΣ — αυτή τη φορά με μεγαλύτερη ορμή και χωρίς πλέον κανέναν ιδεολογικό δισταγμό.

Μόνο που ξέχασαν μια βασική λεπτομέρεια: ότι οι νέοι τους «φίλοι» ήταν οι ίδιοι Βούλγαροι που είχαν σφάξει αμάχους στη Δράμα και το Δοξάτο και είχαν αιματοκυλήσει την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη.

Κάτι που οι κάτοικοι της περιοχής δεν μπορούσαν φυσικά να ξεχάσουν.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, αντί να υπάρξει έστω μια στοιχειώδης εθνική συνεννόηση, ο ΕΛΑΣ συνέχισε απτόητος με ακόμη μεγαλύτερη μανία. Στα Δεκεμβριανά του 1944 επιτέθηκε στις θέσεις των ΕΑΟ, αναγκάζοντάς τες να αποσυρθούν προσωρινά στους ορεινούς όγκους της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, αποτυγχάνοντας όμως, για ακόμη μία φορά, να τις διαλύσει.

Και όταν δεν μπορούσαν να υποτάξουν ή να διαλύσουν έναν αντίπαλο, ακολουθούσαν τη γνωστή μέθοδο της συκοφαντίας και της πολιτικής δολοφονίας χαρακτήρων.

Όποιος δεν υπάκουε στη γραμμή του κόμματος βαφτιζόταν αυτόματα «προδότης», «αντιδραστικός» ή «συνεργάτης». Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τον Στέφανο Σαράφη.

Πριν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, παρουσιαζόταν από εαμικές εφημερίδες ως «προδότης» και συνεργάτης των Ιταλών.

Όταν όμως πέρασε στο στρατόπεδό τους, μετατράπηκε ξαφνικά σε «Στρατηγό του Λαού». Τι άλλαξε; Απολύτως τίποτα — πέρα από το κομματικό συμφέρον.

Αυτή ήταν πάντοτε η ουσία της κομμουνιστικής προπαγάνδας: η αλήθεια δεν είχε ποτέ σημασία όταν συγκρουόταν με τις ανάγκες του κόμματος.

Έτσι, πολλοί Πόντιοι αντάρτες που πολέμησαν κατακτητές και προστάτευσαν ελληνικούς πληθυσμούς βρέθηκαν αργότερα να συκοφαντούνται και να τσουβαλιάζονται στην ίδια κατηγορία με πραγματικούς δωσίλογους και συνεργάτες των Ναζί.

Όχι επειδή αυτό επέβαλλαν τα ιστορικά γεγονότα, αλλά επειδή έκαναν το «έγκλημα» να μην έχουν επιλέξει τη «σωστή» πλευρά: εκείνη που μεταπολιτευτικά αυτοανακηρύχθηκε, με θρασύτητα αξιοζήλευτη, αποκλειστική κληρονόμος και ιδιοκτήτρια της Εθνικής Αντίστασης.

Γιατί το αφήγημα που επιβλήθηκε μετά το ’74 δεν άντεχε αποχρώσεις, δεν χωρούσε πολυφωνία και δεν είχε χώρο για όσους αντιστάθηκαν χωρίς να βρίσκονται στο «Κόμμα του Λαού». Το μονοπώλιο έπρεπε να παραμείνει ακέραιο — και όποιος το αμφισβητούσε έπρεπε υποχρεωτικά να βαφτιστεί «προδότης», «φασίστας» ή «γερμανοτσολιάς». Μόνο που η ιστορία δεν είναι κομματική περιουσία, όσο κι αν κάποιοι ακόμη προσπαθούν να τη λογοκρίνουν και να τη ράψουν στα μέτρα τους. Δεν γράφεται με κομματικά συνθήματα ούτε διαγράφεται με ιδεολογικές ταμπέλες και προπαγανδιστικά παραμύθια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους