@sagapomanoula Όταν τίποτα δεν προμηνύει, αυτό που πρόσκειται να ακολουθήσει… Ξυπνάς το πρωί και η μέρα σου φαίνεται να είναι μια απλή καθημερινή μέρα, σαν όλες τις άλλες. Ίσως ξεφυσήσεις κιόλας: «Αμάν, πάλι τα ίδια!» Ρουτίνες, πρόγραμμα, δουλειές κλπ. Και κάπου ανάμεσα εκεί στα «συνηθισμένα» βρίσκεσαι ξαφνικά, με την καρδιά έξω από το σώμα σου. Το μυαλό σου είναι θολωμένο και η ψυχή σου, κάπου ανάμεσα σε αυτόν και τον άλλο κόσμο. Η πιο δυνατή στιγμή της φετινής μας Άνοιξης λοιπόν, ήταν όταν κοντέψαμε να χάσουμε το ένα μας παιδί στην άσφαλτο, από ατύχημα με αυτοκίνητο. Χωρίς να θέλω να περιγράψω λεπτομερώς το σκηνικό, θέλω μόνο να θυμίσω πόσο εύθραυστη είναι η ζωή μας και πως η κάθε απλή και συνηθισμένη μέρα είναι αρκετή για να δοξολογούμε τον Θεό, που μας την χάρισε. Και ναι, εκείνη η μέρα για μας ΔΕΝ ήταν τελικά μία από τις συνηθισμένες. Ήταν η μέρα που ένιωσα τα πιο έντονα συναισθήματα, τον υπέρμετρο φόβο, την δική μου αδυναμία να προστατεύσω αυτόν που αγαπώ, αλλά και το ΜΕΓΑ έλεος του Θεού Πατέρα μας. Το αυτοκίνητο σταμάτησε ακριβώς στο 0’ και το παιδί δεν είχε ούτε μια γρατζουνιά. Ένιωσα σαν ο ουρανός να κατέβηκε για λίγο στη γη εκείνη τη στιγμή, για να γίνει η ασπίδα του παιδιού μου. Ίσως ήταν ο φύλακας άγγελος του, ίσως ήταν ο Άγιος του, αλλά ίσως να ήταν και γλυκιά μας Παναγιά. Δεν ξέρω με σίγουρα… Αυτό που όμως ξέρω με βεβαιότητα, είναι πως πάντοτε θα νιώθω ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, για ό,τι συνέβη εκείνη την μέρα. Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος! Αμήν! Σήμερα δώστε ένα φιλί παραπάνω στους ανθρώπους σας και πείτε ένα «Δόξα τω Θεώ», που τους είχατε για άλλη μια μέρα στη ζωή σας! #οικογενεια #πιστη #πρεσβυτερα #Θεός #ευγνωμοσύνη #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν τίποτα δεν προμηνύει, αυτό που πρόσκειται να ακολουθήσει… Ξυπνάς το πρωί και η μέρα σου φαίνεται να είναι μια απλή καθημερινή μέρα, σαν όλες τις άλλες.

Ίσως ξεφυσήσεις κιόλας: «Αμάν, πάλι τα ίδια!» Ρουτίνες, πρόγραμμα, δουλειές κλπ.

Και κάπου ανάμεσα εκεί στα «συνηθισμένα» βρίσκεσαι ξαφνικά, με την καρδιά έξω από το σώμα σου.

Το μυαλό σου είναι θολωμένο και η ψυχή σου, κάπου ανάμεσα σε αυτόν και τον άλλο κόσμο.

Η πιο δυνατή στιγμή της φετινής μας Άνοιξης λοιπόν, ήταν όταν κοντέψαμε να χάσουμε το ένα μας παιδί στην άσφαλτο, από ατύχημα με αυτοκίνητο.

Χωρίς να θέλω να περιγράψω λεπτομερώς το σκηνικό, θέλω μόνο να θυμίσω πόσο εύθραυστη είναι η ζωή μας και πως η κάθε απλή και συνηθισμένη μέρα είναι αρκετή για να δοξολογούμε τον Θεό, που μας την χάρισε.

Και ναι, εκείνη η μέρα για μας ΔΕΝ ήταν τελικά μία από τις συνηθισμένες.

Ήταν η μέρα που ένιωσα τα πιο έντονα συναισθήματα, τον υπέρμετρο φόβο, την δική μου αδυναμία να προστατεύσω αυτόν που αγαπώ, αλλά και το ΜΕΓΑ έλεος του Θεού Πατέρα μας.

Το αυτοκίνητο σταμάτησε ακριβώς στο 0’ και το παιδί δεν είχε ούτε μια γρατζουνιά.

Ένιωσα σαν ο ουρανός να κατέβηκε για λίγο στη γη εκείνη τη στιγμή, για να γίνει η ασπίδα του παιδιού μου.

Ίσως ήταν ο φύλακας άγγελος του, ίσως ήταν ο Άγιος του, αλλά ίσως να ήταν και γλυκιά μας Παναγιά.

Δεν ξέρω με σίγουρα… Αυτό που όμως ξέρω με βεβαιότητα, είναι πως πάντοτε θα νιώθω ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, για ό,τι συνέβη εκείνη την μέρα.

Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος! Αμήν! Σήμερα δώστε ένα φιλί παραπάνω στους ανθρώπους σας και πείτε ένα «Δόξα τω Θεώ», που τους είχατε για άλλη μια μέρα στη ζωή σας! #οικογενεια #πιστη #πρεσβυτερα #Θεός #ευγνωμοσύνη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους