@pistikristallidou Ξέρεις γιατί στην Αμερική οι ασθενείς χτυπούν ένα κουδούνι όταν τελειώνουν τις χημειοθεραπείες τους; Η ιστορία ξεκινά το 1996 στο MD Anderson Cancer Center στο Τέξας. Ένας ασθενής με καρκίνο, ο Irve Le Moyne, πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, ολοκλήρωνε τη θεραπεία του. Στο Ναυτικό υπήρχε μια παράδοση: όταν τελείωνε μια δύσκολη αποστολή, χτυπούσαν το κουδούνι του πλοίου. Έτσι, λίγο πριν φύγει από το νοσοκομείο, έκανε μια απλή πρόταση: «Γιατί να μην υπάρχει ένα κουδούνι και για τους ανθρώπους που ολοκληρώνουν τη θεραπεία τους;» Η ιδέα άρεσε. Τοποθετήθηκε ένα μικρό μπρούτζινο κουδούνι στο τμήμα ακτινοθεραπείας. Κανείς τότε δεν φανταζόταν ότι αυτή η μικρή κίνηση θα εξαπλωνόταν σε ογκολογικά κέντρα σε ολόκληρο τον κόσμο. Όμως το κουδούνι δεν χτυπά επειδή κάποιος “νίκησε”. Οι ψυχολόγοι το περιγράφουν ως μια τελετουργία μετάβασης. Μια συμβολική στιγμή που βοηθά έναν άνθρωπο να αφήσει πίσω του μήνες φόβου, αγωνίας και αβεβαιότητας και να πει: «Αυτό το κομμάτι της διαδρομής ολοκληρώθηκε.» Τα χρόνια πέρασαν και το νόημά του εξελίχθηκε. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ζουν για χρόνια με τον καρκίνο και ίσως να μην χτυπήσουν ποτέ αυτό το κουδούνι. Γι’ αυτό σήμερα το μήνυμά του είναι μεγαλύτερο από το τέλος μιας θεραπείας. Είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε ασθενή υπάρχει μια ιστορία αντοχής που οι περισσότεροι δεν θα δουν ποτέ. 💬 Γνώριζες την ιστορία πίσω από το κουδούνι; Στείλε το βίντεο σε κάποιον που εύχεσαι σύντομα να χτυπήσει δικό του καμπανάκι ολοκληρώνοντας τις θεραπείες του @WINovertheCANCER @Kyriakos Tsampos🇬🇷🇺🇸 🙏 @🎗️olgamavridou2015🎗️ ❤️ #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξέρεις γιατί στην Αμερική οι ασθενείς χτυπούν ένα κουδούνι όταν τελειώνουν τις χημειοθεραπείες τους; Η ιστορία ξεκινά το 1996 στο MD Anderson Cancer Center στο Τέξας.

Ένας ασθενής με καρκίνο, ο Irve Le Moyne, πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, ολοκλήρωνε τη θεραπεία του. Στο Ναυτικό υπήρχε μια παράδοση: όταν τελείωνε μια δύσκολη αποστολή, χτυπούσαν το κουδούνι του πλοίου.

Έτσι, λίγο πριν φύγει από το νοσοκομείο, έκανε μια απλή πρόταση: «Γιατί να μην υπάρχει ένα κουδούνι και για τους ανθρώπους που ολοκληρώνουν τη θεραπεία τους;» Η ιδέα άρεσε.

Τοποθετήθηκε ένα μικρό μπρούτζινο κουδούνι στο τμήμα ακτινοθεραπείας.

Κανείς τότε δεν φανταζόταν ότι αυτή η μικρή κίνηση θα εξαπλωνόταν σε ογκολογικά κέντρα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Όμως το κουδούνι δεν χτυπά επειδή κάποιος “νίκησε”. Οι ψυχολόγοι το περιγράφουν ως μια τελετουργία μετάβασης.

Μια συμβολική στιγμή που βοηθά έναν άνθρωπο να αφήσει πίσω του μήνες φόβου, αγωνίας και αβεβαιότητας και να πει: «Αυτό το κομμάτι της διαδρομής ολοκληρώθηκε.» Τα χρόνια πέρασαν και το νόημά του εξελίχθηκε.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ζουν για χρόνια με τον καρκίνο και ίσως να μην χτυπήσουν ποτέ αυτό το κουδούνι.

Γι’ αυτό σήμερα το μήνυμά του είναι μεγαλύτερο από το τέλος μιας θεραπείας.

Είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε ασθενή υπάρχει μια ιστορία αντοχής που οι περισσότεροι δεν θα δουν ποτέ. 💬 Γνώριζες την ιστορία πίσω από το κουδούνι; Στείλε το βίντεο σε κάποιον που εύχεσαι σύντομα να χτυπήσει δικό του καμπανάκι ολοκληρώνοντας τις θεραπείες του @WINovertheCANCER @Kyriakos Tsampos🇬🇷🇺🇸 🙏 @🎗️olgamavridou2015🎗️ ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους