Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επικήδειος λόγος στον πατέρα μου Στέλιο Αργύρη, 12 χρόνια μετά. Σου χρωστώ αυτά τα λόγια.

Σου χρωστάμε λόγια που να σε τιμούν, λόγια αγάπης και θαυμασμού στον άνθρωπο, στον καλλιτέχνη με σημαντικό έργο σ αυτό τον τόπο, στον πατέρα.

Πριν 12 χρόνια στην κηδεια σου, δεν μπορούσα να συγκροτίσω τα αισθήματα μου, ήταν αδύνατο να μιλήσω δυνατά για όσα αισθανόμουν, ήταν πολλά, δυνατά και δύσκολα.

Σαν παιδί έχω ζήσει μέχρι τα 12 μου μοναδικά παιδικά χρόνια, θησαυρός στη ψυχή μου παντοτινός!! Μετά, άλλαξαν όλα, η αγάπη, οι ισορροπίες, η ατμόσφαιρα στο σπίτι.

Κι αυτό ξαφνικά έγινε η κανονικοτητα.

Στην εφηβεία μου στο χρέωνα.

Και στο χρεωνα γιατι μου έλειπες.

Όσο μεγαλώνουμε όμως συνειδητοποιούμε πως οι γονείς μας είναι άνθρωποι που δεν τα ξέρουν όλα, που κι αυτοί κάνουν λάθη στη πορεία της ζωής τους, και αυτό είναι οκ. Στελλάρα μου, στους μουσικούς και θεατρικούς κύκλους όπου εργάζομαι κι εγω σαν εσένα, ακούω απ όλους λόγια αγάπης κι αυτο με συγκινεί βαθειά! Ησουν ένας άνθρωπος ταλαντούχος, με λαμπερή και παιδική προσωπικότητα και πολλή αγάπη, κι αυτά κρατάω βαθειά στην καρδιά μου! Οι αδελφές μου κι εγω είμαστε τυχερές πού είχαμε 2 γονείς μοναδικούς και αγαπησιάρικους! Μου λείπεις, σ αγαπώ ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους