(Αναδημοσίευση από προσωπική ανάρτηση) Φτιάχτηκε το "μικρό κράτος του Ισραήλ" που λένε και οι "φίλοι" μας για να προστατεύσει τους διωκόμενους εβραίους; "Στις δεκαετίες του 1920-1930, η Σιωνιστική...
(Αναδημοσίευση από προσωπική ανάρτηση) Φτιάχτηκε το "μικρό κράτος του Ισραήλ" που λένε και οι "φίλοι" μας για να προστατεύσει τους διωκόμενους εβραίους; "Στις δεκαετίες του 1920-1930, η Σιωνιστική μεταναστευτική πολιτική παρέμεινε εξαιρετικά επιλεκτική.
Οι μετανάστες ελέγχονταν για την υγεία, τις δεξιότητες, το κεφάλαιο και την ιδεολογική καταλληλότητα.
Άρρωστοι και ασθενείς Εβραίοι απορρίπτονταν.
Ορφανά, χήρες, θύματα βιασμού, επιζώντες λιμού, χρεοκοπημένοι Εβραίοι θεωρούνταν «τραυματισμένοι στο σώμα ή στο πνεύμα» και επομένως απορρίπτονταν.
Όλες αυτές οι ομάδες θα αποτελούσαν κίνδυνο για το Γισούβ.
Στη δεκαετία του 1920, οι Σιωνιστικές αρχές συχνά απέλαυναν ανεπιθύμητους Εβραίους έξω από την Παλαιστίνη, πίσω στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων με επιληψία, καρδιοπάθεια και σύφιλη, όπου «πέθαναν στους δρόμους από ασθένεια». Οι Εβραίοι στερούνταν ιατρικών παροχών και υποστήριξης που παρείχαν Σιωνιστικά ιδρύματα ώστε να εξαναγκαστούν να φύγουν.
Εκατοντάδες απελάθηκαν με αυτόν τον τρόπο, με τους απορριφθέντες να στέλνονται είτε στην Αυστρία είτε ακόμη και στη Γερμανία μέχρι και το 1936, χρόνια μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.
Το 1933, οι Σιωνιστές στην Παλαιστίνη έμαθαν ότι οι Σιωνιστές στο Βερολίνο έδιναν πιστοποιητικά μετανάστευσης σε ανάπηρους. Τον Νοέμβριο του 1933, η Henrietta Sald (σ.μ. Szold) έγραψε στο Βερολίνο απαιτώντας αυστηρότερο ιατρικό έλεγχο των υποψηφίων μεταναστών. Η Sald απαίτησε επίσης κάποιοι από τους ανάπηρους να επιστραφούν πίσω στη Ναζιστική Γερμανία ώστε να μην επιβαρύνουν το Γισούβ.
Δεν υπήρχε σχεδόν καμία προσποίηση ότι το κίνημα ενδιαφερόταν για τη διάσωση Εβραίων.
Μεταξύ 1933-1939, περίπου τα δύο τρίτα των Γερμανοεβραίων αιτούντων απορρίφθηκαν από το Σιωνιστικό γραφείο στην Παλαιστίνη.
Ήταν@ χαμηλής ποιότητας «ανθρώπινο υλικό Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, 250.000 απελευθερωμένοι Εβραίοι βρέθηκαν σε στρατόπεδα Εκτοπισμένων Προσώπων (DP camps) στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ιταλία.
Είχαν επιζήσει του πολέμου στη Σοβιετική Ένωση ή ως κρατούμενοι των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η Σιωνιστική ηγεσία στην Παλαιστίνη εμπόδισε τη διάσωσή τους προς προορισμούς άλλους από την Παλαιστίνη, παρά τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους, παρά τις προσφορές επανεγκατάστασης και παρά την επιθυμία πολλών να φύγουν.
Για τους Σιωνιστές, το δίλημμα ήταν, ή Παλαιστίνη, ή υποφέρετε και πεθάνετε.
Εν τω μεταξύ, πολλές δεκάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι Εβραίοι που είχαν βρει καταφύγιο στην Παλαιστίνη πριν ή κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επιδίωξαν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους μετά τον πόλεμο. Η Σιωνιστική ηγεσία στην Παλαιστίνη, και έπειτα το Κράτος του Ισραήλ, συνεργάστηκαν με ξένα προξενικά γραφεία για να αποτρέψουν την επιστροφή τους.
Τα σώματά τους χρειάζονταν ως δημογραφικοί όμηροι στον πόλεμο εναντίον του γηγενούς πληθυσμού της Παλαιστίνης. Το Ισραήλ και η «διάσωση», 1948 και μετά Οι περιοριστικές μεταναστευτικές πολιτικές συνεχίστηκαν μετά την ίδρυση του Ισραήλ ως κράτους το 1948, με άλλα λόγια, αφού το Σιωνιστικό κίνημα μπορούσε να οργανώσει τη δική του μεταναστευτική πολιτική χωρίς βρετανική παρέμβαση. Το Υπουργείο Αλίγια συνέχισε να αποκλείει τους ανάπηρους, τους ασθενείς, όσους είχαν χρόνιες παθήσεις και τους ηλικιωμένους, παρέχοντας στους γιατρούς έναν κατάλογο «Ιατρικών Κανόνων για την Έγκριση Αλίγια». Η πολιτική απαιτούσε «κάθε Oleh (σ.μ. Εβραίος μετανάστης προς το Ισραήλ) να είναι ψυχικά και σωματικά υγιής και ικανός για εργασία.
Ιδιαίτερα πρέπει να διαπιστώνεται ότι ο υποψήφιος δεν έχει κάποια αναπηρία που περιορίζει πλήρως ή μερικώς την ικανότητά του για εργασία». Ο κατάλογος ανέφερε αναπηρίες όπως τυφλοί, ακρωτηριασμένοι, άνθρωποι που βρίσκονταν ή είχαν βρεθεί σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, άτομα ύποπτα για ψυχική ασθένεια αλλά χωρίς νοσηλεία, άτομα με «διανοητικές ανεπάρκειες», άτομα με «χρόνιες και σοβαρές περιπτώσεις νεύρωσης με σημάδια έλλειψης οποιουδήποτε ταλέντου» και άτομα με «σοβαρές διαταραχές προσωπικότητας». Όπως δήλωσε ο Δρ. Nahum Goldmann της Εβραϊκής Υπηρεσίας το 1948: «Ένα κράτος και ένα έθνος δικαιούνται να ασκούν έναν ορισμένο βαθμό σκληρότητας… μια πιο αποτελεσματική επιλογή είναι καλή για τη μετανάστευση» Η συνέχεια στο πρώτο σχόλιο στο link
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους