Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΡΑΜΠΟ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ «Ε μπα, είδαμε ένα έργο εκειά κάτω στο σινεμά, κι ήτανε ένας Αμερικάνος κι εκράθιε μια μπαζούκα κι έριξε ένα ελικόπτερο.» θελα πω του πατέρα μου.

Πάντα μ' άρεσε να λέω του πατρός μου τις εντυπώσεις μου απ' το σινεμά και τις ηρωικές πράξεις των πρωταγωνιστών — των ταινιών που 'βαζε τις εθνικές εορτές στην Πόμπια ο Σπανός. Ο Ράμπο — έτσά τονε λέγανε τον πρωταγωνιστή της ταινίας ΡΑΜΠΟ ΙΙ. «Αγαπάς την πατρίδα σου;» ρωτά ο αξιωματικός τον Ράμπο, καθώς ετοιμάζεται να τονε πέψει στο Βιετνάμ να σκοτώσει όσους κουμουνιστές δεν είχε καταφέρει όλος ο αμερικάνικος στρατός. «Όσο τίποτα», του λέει ο Ράμπο — και, παρόλο άντρακλας, να σου και το δάκρυ κορόμηλο. «Δε γίνουνται αυτά όξω, μόνο στα έργα», θέλα σχολιάσει ο πατήρ μου όταν του περιέγραφα τις ηρωικές πράξεις. «Η μπαζούκα είναι βαριά.

Και καταρχήν, ήντα εγυρεύανε οι Αμερικάνοι στο Βιετνάμ, και μεις ήντα εγυρεύαμε στην Κορέα;» θέλα συνεχίσει.

Δεν ήμουν ο μόνος που συζητούσε με τον πατήρ του τα κατορθώματα του Ράμπο — σίγουρα το κάνανε κι άλλα παιδιά.

Το ίδιο ρωτούσε κι ο γιος ενός Μεσσαρίτη οικοδόμου στην Αθήνα.

Κι αυτός, περίπου την ίδια εποχή, έπαιρνε τις ίδιες απαντήσεις: «Αυτά είναι μόνο στο σινεμά, παιδί μου.» Πέρασαν χρόνια για να καταλάβει, από τις τηλεοράσεις (ακούστε και την ωραία του συνέντευξη στον Σπύρο Μαγκουφάκη, στον σύνδεσμο που παραθέτω), ότι ο πατέρας του, ο Μανώλης Μπικάκης, ήταν κι ο μόνος αληθινός Ράμπο που έχει υπάρξει — κι ας μην του το είπε ποτέ.

Ναι, λέω για τον Μανώλη τον Μπικάκη, που πρόσφατα, μετά από τόσα χρόνια, τον τιμήσανε στο χωριό του.

Και τι ήταν αυτό που έμαθε από τις εφημερίδες; Ότι το καλοκαίρι του '74, όξω από τη Λευκωσία, ο πατέρας του απόμεινε μόνος — ο σύντροφός του χαμένος, νεκρό τον λογάριαζε — μ' ένα ΠΑΟ στα χέρια.

Κι αντίκρυ του ερχότανε μια ολόκληρη ίλη τουρκικά άρματα Μ48, κι από πίσω τους ένα τάγμα πεζικό.

Η ανακωχή πλησίαζε, κι οι τουρκικές δυνάμεις θέλανε να μπουν στη Λευκωσία πριν προλάβει.

Εγώ, να 'μουνε, θελά τρέχω ακόμη — μα αυτός δεν το 'κανε.

Άφησε να πλησιάσουν, και διάλυσε το πρώτο άρμα μ' ένα βλήμα.

Σύρθηκε στο χώμα, άλλαξε θέση κουβαλώντας μονάχος το βαρύ πυροβόλο και τα βλήματα, και ξανά.

Δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, πέμπτο.

Το έκτο, που γύρισε να φύγει, το πέτυχε από εφτακόσια μέτρα μακριά.

Έξι άρματα, ένας άνθρωπος.

Κι οι Τούρκοι πεζικάριοι ετρέξανε να κρυφτούνε, θαρρώντας πως είχανε αντίκρυ τους στρατό ολόκληρο — δεν εχωρούσε ο νους τους πως ήτανε ένας και μόνο.

Έτσι κράτησε τον Άγιο Δομέτιο, κι εμπόδισε να κυκλώσουνε τη Λευκωσία.

Κι ύστερα περιφερόταν τέσσερις μέρες νηστικός, μέχρι να βρεθεί σε ασφαλή χώρο.

Γύρισε πίσω, οικοδόμος στην Αθήνα, έκανε παιδιά, κι έσβησε αθόρυβα σ' ένα τροχαίο το '94, στην Αθηνών–Πατρών.

Στο γιο του δεν του 'πε ποτέ λέξη.

Του 'λεγε, σαν όλους τους πατεράδες, «αυτά είναι μόνο στο σινεμά, παιδί μου». Τι κάνει έναν άνθρωπο να μείνει σε μια τόσο παράλογη θέση άμυνας, απέναντι σε μια ίλη αρμάτων; Τι ακριβώς; Το σκεφτήκατε ποτέ; Οι πιθανότητες να επιβιώσεις — πόσο μάλλον να κρατήσεις τη γραμμή, έστω και για χάρη της πατρίδας — είναι μηδαμινές.

Τι του έδωσε αυτοπεποίθηση; Ε αφού ηξερε πως ηταν ηρωας θα μου πεις.

Οι ποντικοί ντου μήπως; Μήπως η σκοποβολή που έκανε στις πινακίδες του χωριού με τ' άλλα τα κοπέλια; Μήπως οι μπαλωθιές που έπαιξε όντενε επαντρευγούντανε η αδερφή ντου — που παραλίγο να θέσει σέκο το φωτογράφο που ετράβα το γάμο απ' την ταράτσα του παλιού Αυγερινού; Μήπως το σύγκαμα στην κοιλιά, γιατί δεν μπάει ποθές α δεν έχει το μπιστόλι στον κόκαλο; Κανενα δεν βοηθά εδω φοβάμαι.

Πιο λογικό ακούγεται να υποχωρήσεις — να βρεις την ομάδα, να ετοιμαστεί αντεπίθεση.

Αλλιώς είσαι χαμένος, και δύσκολα χρήσιμος στο στράτευμα Χρειάζεται να μπεις σε μια διανοητική κατάσταση που, υπό κανονικές συνθήκες, ακούγεται παράλογη.

Αυτό συμβαίνει στους ήρωες.

Μάλιστα, να σας πω κι ένα άλλο μυστικό — να τ' ακούνε αυτοί που ξέρουν: οι ήρωες δεν το ξέρουν πως είναι ήρωες.

Το μαθαίνουν μετά, όταν αρχίσουν να επιμένουν οι άλλοι.

Συνήθως δεν το παραδέχονται ποτέ. Οι Κύπριοι το είπαν πρώτοι.

Και μη νομίζετε πως είχαν λόγους να μας επαινούν τότε: η κατάσταση στην Κύπρο ήταν μπλεγμένη, άλλα ήθελαν οι Τούρκοι, άλλα η χούντα της Αθήνας.

Ούτε αυτοί δεν ήξεραν πια ποιος ήταν μαζί τους και ποιος εναντίον τους.

Στη μοντέρνα ιστορία υπάρχουν ήρωες.

Μα το παράδειγμα του Μπικάκη είναι από κείνα που αξίζει να διδάσκονται στα σχολεία της Κρήτης— για να δουν οι συντοπίτες μας, νέοι και παλιότεροι, ότι τα όπλα δεν κάνουν τους ήρωες και τους άντρες.

Όπλο στην καθημερινή ζωή δεν έπιασε ποτέ ο Μπικάκης.

Θα μπορούσε να κάνει καριέρα φυλάγοντας λεφτάδες· έμεινε οικοδόμος.

Στη διανοητική κατάσταση του ήρωα μπήκε μια ακόμη φορά, χωρίς όπλα, όταν όρμησε μονάχος μέσα από το πλήθος που κοιτούσε σαστισμένο, να βγάλει τους επιβάτες από ένα φλεγόμενο αυτοκίνητο, πολύ πριν προλάβει να φτάσει η πυροσβεστική.

Αυτοί που λένε ότι τα όπλα στη μέση, εν καιρώ ειρήνης, είναι ο ηρωισμός των Κρητικών, τι να κάνουμε;" να πάνε να τους δει κανας γιατρός — έχει και πολλούς και καλούς γιατρούς στη Μεσσαρά.

Κι οι τοπικοί αιρετοί ας αποκηρύξουν επίσημα, ο καθένας απ' το δικό του δημόσιο προφίλ, την οπλοφορία.

Όχι, δεν το έχουν κάνει.

Περιμένουμε κάθε αιρετό να το κάνει.

Οχι δεν είναι ευνόητο καθόλου.

Μάλιστα, κάποιοι το αντίθετο, θα 'λεγα.

Η οπλοφορία εν καιρώ ειρήνης είναι απομεινάρι — ένστικτο από την εποχή των σπηλαίων.

Άλλοι προχώρησαν, άλλοι έμειναν στα σπήλαια.

Έκανε ο αρσενικός «ουγκα ουγκα» στο θηλυκό, του 'δειχνε έτσι τους ποντικούς ντου και μια χοντροξυλάρα, κι εννοούσε: «Γκιάε, εγώ κυνηγός καλός! Γκιάε, εγώ φέρει φαΐ πολύ, ταΐζει γκυναίκα, κοπέλια.

Γκιάε, άμα έρθει κακός, εγώ βεργώσει, σώσει κοπέλια και γκυναίκα.» «Γκια ε, εγώ καλό γαμπρό, ουγκα ουγκα», κι ο συμπέθερος εβεβαίωνε: «καλό γαμπρό, το ντουλάπα ο άθρωπος! ουγκα ουγκα» Ναι, αυτό σημαίνει.

Μην παρεξηγείστε, φίλοι μου — σκεφτείτε το λίγο, μόνοι σας.

Γιατί το κρατάτε το όπλο; Τι δειχνετε γύρω σας και σας χρειάζετε; Τι θελετε να νομίζουμε για σας που ο Μπικάκης δεν χρειαζοταν να νομίζουμε; Ο καθένας ξέρει καλύτερα τι «ουγκα ουγκα» έχει στην κεφαλή ντου. Ο Μπικάκης δεν ηταν "ούγκα ούγκα". Γινου Μπικάκης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους