Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγο πάνω από την πλάτη του αστερισμού του Ταύρου, 1500 έτη φωτός μακριά, είναι το νεφέλωμα της Κρυστάλλινης Σφαίρας.

Αν και το είπαν έτσι λόγω της μορφής του, στην πραγματικότητα αν κοιτάξετε μέσα του όντως θα δείτε το μέλλον μας.

Στο κέντρο του νεφελώματος είναι ένα διπλό αστέρι, ένα σύστημα δύο αστέρων οι οποίοι είναι βαρυτικά συνδεδεμένοι μεταξύ τους και περιφέρονται αργά γύρω από το κοινό κέντρο μάζας, χορεύοντας αυτό το κοσμικό τάνγκο εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια.

Το ένα από τα δύο αστέρια μοιάζει πολύ με τον δικό μας ήλιο.

Λοιπόν, πριν αρκετά εκατομμύρια χρόνια, αυτό το αστέρι έφτασε στο τέλος.

Αφού κατανάλωσε όλα τα καύσιμα που είχε στο εσωτερικό του, άρχισε να καίει και τα αέρια της ατμόσφαιράς του.

Αυτή ήταν μια φάση που κράτησε λίγο -- στο τέλος το αστέρι με μια τελευταία λάμψη εκτόξευσε την ατμόσφαιρα στο διάστημα.

Αυτά τα ιονισμένα αέρια είναι το νεφέλωμα της φωτογραφίας.

Αυτή είναι και η μοίρα του ήλιου.

Έχουμε χρόνο ακόμα.

Θα χρειαστεί η γη να κάνει πάνω κάτω 5 δις περιφορές γύρω από τον ήλιο μέχρι ο τελευταίος να εξαντλήσει τα πυρηνικά του καύσιμα.

Όταν γίνει αυτό, θα επεκταθεί, θα γίνει κόκκινος γίγαντας που θα καταπιεί ολόκληρη τη Γη, ίσως και τον Άρη.

Μετά, με μια τελευταία λάμψη, θα τινάξει τα αέρια αυτά στο διάστημα και θα μετατραπεί ο ίδιος σε έναν νάνο.

Το νεφέλωμα όμως που θα δημιουργηθεί θα είναι ορατό από χιλιάδες έτη φωτός μακριά με ένα τηλεσκόπιο.

Θα είναι ένα νεφέλωμα που πολύ κυριολεκτικά θα περιέχει τα υπολείμματά μας, εμάς που είμαστε σήμερα ζωντανοί επάνω στον πλανήτη μας, αφού θα τον έχει ολόκληρο διαλυμένα μέσα του, μέχρι το τελευταίο άτομό του.

Κατά κάποιον τρόπο τότε επιτέλους θα λάμπουμε σε όλον τον γαλαξία.

Δεν ξέρω αν η ανθρωπότητα θα υπάρχει τότε -- μάλλον απίθανο, 5 δις χρόνια είναι πάρα πολύς χρόνος.

Η γη μετράει κάτι λιγότερο από τόσο· υποθέτουμε ότι η ζωή στη γη μετά βίας υπάρχει εδώ και σχεδόν ένα δις χρόνια το πολύ· οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν πριν 64 εκατομμύρια χρόνια, ενώ οι άνθρωποι έχουν που ταλαιπωρούν τον πλανήτη λίγο -- ας πούμε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.

Οι πυραμίδες μάς φαίνονται πανάρχαιες, αλλά τα 4500 χρόνια που πέρασαν από τότε που οι Φαραώ νόμιζαν ότι θα γίνουν θεοί μέσα τους, είναι λιγότερο από το ένα εκατομμυριοστό του χρόνου που πρέπει να περάσει μέχρι ο ήλιος να εκραγεί και να δημιουργήσει το νεφέλωμά του.

Αν όμως η μνήμη του είδους μας για κάποιον ανεξήγητο λόγο έχει επιζήσει στον γαλαξία μας μέχρι τότε. είναι πιθανό οι αστρονόμοι που θα καταγράψουν αυτό το νέο νεφέλωμα όταν δημιουργηθεί να του δώσουν ένα όνομα εμπνευσμένο από το είδος μας.

Πώς να είναι αυτό άραγε; Προφανώς δεν ξέρω, αλλά μπορώ να κάνω υποθέσεις.

Νομίζω λοιπόν ότι ένας πολύ δυνατός υποψήφιος θα είναι το «νεφέλωμα των ηλιθίων που ευτυχώς εξαφανίστηκαν και δεν χρειάζεται να τους θυμόμαστε δίνοντάς το όνομά τους σε νεφελώματα».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους