Original Post

Πλήρες Κείμενο:

9 Φεβρουαρίου 1963. Ο νεαρός λευκός και προνομιούχος William Zantziger δολοφονεί την μαύρη και φτωχή σερβιτόρα Hattie Carrol στο Emerson Hotel της Βαλτιμόρης.

Ήδη τύφλα στο μεθύσι, χυδαία προσβλητικός στο προσωπικό (όλοι και όλες μαύροι) γίνεται έξαλλος γιατί η «μαύρη πουτάνα» όταν της ζήτησε ακόμα ένα ποτό, εκείνη απάντησε «μισό λεπτό κύριε». Βλέπεις, ο καλομαθημένος νεαρός, στο τεράστιο κτήμα του των 2.549.610 τετραγωνικών χιλιομέτρων, με το πλήθος των υπηρετών και προσωπικού (πάντα μαύροι ασφαλώς) είχε συνηθίσει να μην του απαντάνε οι «δούλοι» και να τον υπηρετούν αυθωρεί και παραχρήμα.

Καθυβρίζοντας την 51χρονη μητέρα 11 παιδιών την χτυπάει μανιασμένα με το μπαστούνι του (για λόγους…στυλ και όχι αναπηρίας το μπαστούνι βεβαίως βεβαίως) και λίγο αργότερα η Hattie Carrol πεθαίνει. Ο William Zantziger καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλακή και 625 δολάρια πρόστιμο.

Την υπόθεση παρακολουθούσε στενά ο τότε εκτοξευόμενος στο καλλιτεχνικό στερέωμα νεαρότατος Bob Dylan.

Η ετυμηγορία και η ποινή ανακοινώθηκαν στις 28 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς.

Ιστορική η σύμπτωση, γιατί πρόκειται για την ημέρα της μεγάλης πορείας του Martin Luther King στο τέλος της οποίας εκφώνησε τον θρυλικό του λόγο «I have a dream». Κάπου εκεί στο πλήθος και ο μόλις 22 χρόνων Bob Dylan.

Η είδηση για την «ποινή» τον βρίσκει στην επιστροφή του στη Νέα Υόρκη.

Αδύνατον να ησυχάσει στο σπίτι, βγαίνει αργά τη νύχτα και πάει να κάτσει ένα γνωστό Νεοϋρκέζικο ξενυχτάδικο καφενείο του Manhattan.

Γράφει πυρετωδώς το ποίημα και τα ξημερώματα καταλήγει στο γειτονικό διαμέρισμα της Joan Baez για να το «περάσει» σε γραφομηχανή από το πρόχειρο χειρόγραφο και να το σκιτσάρει μουσικά σε ένα παλιό πιάνο που είχε στο διαμέρισμα της η Baez.

Όπως αναφέρει η Nancy Carlin, επιστήθια φίλη της σπουδαίας τραγουδίστριας που εκείνη την εποχή έμενε μαζί της, ο Dylan κατέφθασε προς τα ξημερώματα, μπήκε μέσα σαν θύελλα και χωρίς σχεδόν κουβέντα, έφτιαξε μια τεράστια ποσότητα καφέ και στρώθηκε στη γραφομηχανή.

Έγραφε, διόρθωνε, έγραφε ξαναδιόρθωνε, μέχρι αργά το μεσημέρι οπότε και ήπιε 2-3 ποτήρια κόκκινο κρασί και «ξεράθηκε» εξαντλημένος σε έναν καναπέ. Ο Dylan, σε μία από τις ελάχιστες εξομολογήσεις του, στον Πρώτο τόμο των Χρονικών του, που εκδόθηκε το 2009, αναφέρει πως η δημιουργία του συγκεκριμένου τραγουδιού, τον οδήγησε τότε σε μία βαθιά μελέτη της δουλειάς των Bertolt Brecht και Kurt Weill , δουλειά που όπως σημειώνει στάθηκε καθοριστική στην αντίληψή του για τον κόσμο. Ο Bob Dylan ηχογράφησε το "The Lonesome Death of Hattie Carroll" στις 23 Οκτωβρίου του 1963 και, το ενέταξε στο άλμπουμ The Times They Are a-Changin' δίπλα σε τραγούδια που έγιναν γρήγορα θρύλοι. *Δημήτρης Σταματάκης https://www.youtube.com/watch?v=t_v3w30XdhI

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους